Mijn Held

 

yippie

Wat is een held? Vroeger, lang geleden toen de wereld nog jong was en de soldaten met poetskatoen schoten, zoals mijn geliefde ex zei toe hij nog in goede doen was. Voor mij is een held iemand die de wereld rond reisde en skône vrouwen redde van snoodaards, duivels en ander ongedierte. Ze liepen in een buitenissige outfit met een geweer in de riem, mes in zijn/haar schoen, mesjes onder haar/zijn horloge en een stengun op zijn/haar rug. Het was dan een samoerai, een cowboy, advocaat, journalist, enz.   Vroeger waren het alleen de mannetjes die zo liepen en tegenwoordig doen ook de meisjes mee. Maar ik hield veel van westerns in boeken en films. Denk dan aan old Schatterhand en Winnitoe en later S.F.  verhalen die in deze trant waren geschreven. Alhoewel, wanneer ik mezelf in gedachte zo zag lopen kon ik het me goed voorstellen dat ik zou struikelen over het een of ander aan ijzerwaren die ik droeg.  Ik ben niet zo handig. Die fase ging voorbij. Later waren het ander soort films zoals “The twelve good men” en “High Noon”. Later, toen ik groot was waren helden een ander soort mensen. Een stil mens die zonder die toeters en bellen hun heldendaden verrichtte.  Ik las boeken over de vrouwen in de 2de WO en tijdens de hongerwinter naar de boeren fietsten met een fiets zonder de rubber banden, eten bij elkaar sprokkelden en weer naar huis gingen als ze dan niet bestolen werden door de moffen, dieven en andere buitenlui. Of keek ik naar rechtbank drama’s waarin er mensen die in een jury zaten en een persoon als enige niet geloofde in de schuld van de verdachte en de andere konden weerstaan en hen een voor een kon overtuigen van zijn gelijk. Het waren allemaal mensen buiten mijn leven en ergens anders waren heel ver weg van mij qua afstand of tijd. Ineens schoot het door me heen dat ik getrouwd ben met een held. Een die ondanks die spierziekte, zijn pijn, zijn zweetaanvallen en een lijf vol medicijnen naar zijn werk gaat. Ondanks de bezuinigingen, verminderd aantal collega’s, geen invallers en toch één baas meer. Zo’n baas die direct toen ze hoorde dat  hij na 3 weken koortsaanvallen even koortsvrij was eigenlijk verwachtte dat hij weer naar zijn werk zou gaan. Toch wanneer hij vertelt van zijn werk en wat dit met hem doet en hoe hij trots vertelt van die hij kan enthousiasmeren te stoppen met drinken, gokken en medicijn gebruik. Dit  ondanks dat deze regering vindt dat verslaving geen ziekte is. Dan voel ik me trots dat deze man mijn lief is hij is mijn held en niemand die neemt dit van me af!

Advertisements

Wat Als

De laatste dagen mis ik m’n fine fleur. Hot ligt in de lappenmand. Zijn baas zit hem achter zijn vodden. De komende bezuinigen en daardoor ontslagen. Kortom, ik zit weer in de “wat als hel”. Allerlei muizenissen graven gaten, voel me onmachtig en gedachten buitelen over elkaar. Of het allemaal bewaarheid wordt. Ik weet het niet. Ik ben vaak een dromerig mens en kan van alles bedenken, dromen, voorstellen wat je maar kunt bedenken. Wanneer alles goed gaat, tja, dan maak ik mooie stukken. Zo van, wat als ik deze kleur met deze stof samenvoeg. Wat als ik met deze kleuren en vormen ga werken. Wat als ik met diverse felheid, matheid en glas samen werk. Wat dan? Dat is leuk, het ene lokt het andere uit. You’re in the groove, zei Nico mijn leraar van de SKVR. Dan gaat het koken leuk, smaakje bij smaakje. Ik speel met verschillende snijtechnieken, kleuren, lengte van het braden. Hot is dan mijn proef konijn en kijk ik naar zijn gezichtsuitdrukking. Hoe staat zijn snuit? Lijkt het op een naakte kat of op Knul in relaxstand. Dan zijn mijn stukjes vrolijk met een cynische noot. Dan ben ik de woordenkunstenaar en hoor alleen het goede, het speelse. Dan kan ik mensen laten lachen. Maar nu? Ik hoor over de bezuinigingen en de gevolgen voor ons daarvan.  Blijft het ziekenhuis open? Wordt hij niet ontslagen ondanks zijn vaste contract. De psychiatrie ligt in het verdomhoekje. Wanneer ik die minister hoor van ben je depressief ga dan met de buurvrouw praten, ben je verslaafd? Dat bestaat niet als ziekte. Gewoon de fles laten staan. Dat hoort Hot al in zijn kleine deel van het ziekenhuis dat zijn afdeling niet echt bij de psychiatrie hoort. Toch brengen zijn afdeling en collega’s in Schiedam en Delft heel veel geld binnen. Dus loop ik rond als een gespannen veertje en ga ’s morgens even rustig ademhalen, samen met Hot  om deze gedachtegang stop te zetten. Ik heb het wel eens moeilijker gehad, samen met Hot en dat hebben we samen overwonnen. Misschien overdrijf ik het en als het ondenkbare gebeurt staan we er samen voor en samen komen we er wel uit. Het leven gaat dan weer veranderen. Dat is dan niet de eerste keer en zal niet de laatste keer zijn. Duim voor ons.

 

Ik wou dat ik wijs was

Ik wou dat ik wijs was

Dan wist ik wanneer te praten en wanneer stil te zijn.

Dan wist ik wanneer ik je vast moet houden en wanneer afstand te bewaren.

Dan wist ik wanneer te luisteren en wanneer te troosten.

Dan wist ik wanneer grenzeloos te zijn en wanneer ik grenzen bepaal

Ik wou dat ik wijs was maar helaas dat ben ik niet.

Ik ga je grenzen over

Praat te veel

Zwijg te veel

Respecteer je te weinig

Neem teveel als vanzelf sprekend.

Geschreven door mijn alter ego Els d.R.

Spiegelen, evalueren, filosoferen, vernieuwen, improviseren, ver/opfrissen, uitdagen, verleiden

BOMBASTISCH+FILOSOFEREN+OVER+HET+LEVEN
Evaluatie Dit plaatje gebruikte ik enkele dagen geleden ook. Toen in een minder nadenkerige bui. Nu hadden we gisteren een soort Uitdaging 4 van explosie binnen onze relatie. Zo'n moment waarop je weer eens stevig gaat nadenken over hoe, en waarom, en op welke wijze je bij elkaar bent, wat de lol is, waar de uitdaging zit, en daar ben ik zelf al sinds die uitbarsting mee bezig. Het is wel eens goed om weer eens stevig na te denken, en te kijken hoe het op het ogenblik gaat. Soms zit de boel even vastgeroest.Evalueren

En is er de noodzaak voor nieuwe stappen. Elkaar en jezelf even te spiegelen, uit te dagen, te ver of op te frissen. We zitten op het balkon. Op straat is het vies warm. Op het balkon staat een verfrissend windje. Spiegelen1 Rose heeft na haar werk vanmorgen met Nils in de Wereldwinkel nieuwe boeken gehaald bij de Bieb. "De Ziel van de Stad" van Jesús Sánchez Adalid heet het. Het is een Spaanse schrijver van Historische Romans. Rose is er inmiddels achter dat ze i.p.v. boek 1 en 2, boek 3 gehaald heeft dus ze moet as. Uitdagen maandag weer terug. Zei ze zichzelf voor het hoofd stotend.

We zijn er achter gekomen dat we inderdaad weer eens in een bepaalde sleur zijn terechtgekomen. Niks mis mee, tijd om er weer eens wat mee te gaan spelen, en elkaar weer eens te verrassen. Spiegelen Dat is overigens altijd leuk. Het brengt ook risico's met zich mee, maar het gaat om de intentie.

Stoom afblazen 2 Stoomafblazen, en opnieuw beginnen is een verfrissende manier van aanpak, en is leuk. Een explosie of implosie is nooit leuk en vaak ook schrik aanjagend, maar geeft ook weer lucht. Het onweer is nu voorbij en de opbouw of renovatie is weer in volle gang. Fouten blijven we absoluut maken en ik ken geen relatie zonder. Improviseer Sommige mensen kunnen zelfs trouwen, scheiden, trouwen, scheiden en gaan dan bijvoorbeeld toch weer samenwonen. Het blijft zoeken naar een manier Samen-stoom-afblazen
van samenleven die steeds weer gevonden lijkt te moeten worden. Zolang we elkaar nu maar blijven aanraken, uitdagen, opfrissen, verleiden, etc. zit het wel goed.

Verfrissen Filosoferen6 Dan blijven we toch nieuwsgierig Filosoferen 7 naar elkaar. Wat mij betreft de hoofdzaak. Dat verkomt vervlakking en afvlakking, en voorkomt dat "de sleet" er in komt. Daar blijven we aan werken is de gezamenlijke Bewustwording intentie

 

 

Sleur Anticiperen en onderhandelen

Actieverleden 1 Piersonstraat Nijmegen

 

Mijn actieverleden begon in de tijd dat ik op "de Meerberg" zat. Een middelbare beroepsopleiding waar ik werd opgeleid tot Inrichtingswerker. Het was een soort van Middelbare sociale academie. Ik wist in die tijd nog niet helemaal wat ik wilde, en dit was eigenlijk een proef. Ik had al eens gekeken naar een opleiding voor Kok, gekeken hoe het werken op een Internaat zou kunnen zijn, allerlei vakantiebaantjes geprobeerd, en dit was een experiment. Mijn ouders waren zeer twijfelachtig over deze als links en Rood bekend staande opleiding. Het was er ook een vreemde bedoening. speciaal omdat ik tot op dat moment in een zeer beschermd milieu zat, en op ontzettend veel gebieden nog volstrekt naxefef was.

De ervaringen duizelden er over me heen. Het was ook allemaal projectonderwijs en van enige structuur was eigenlijk geen sprake. Mijn ouwelui waren bang dat ik wellicht los zou slaan, en ik kan niet ontkennen dat dit ook wel min of meer gebeurde. Er werd ook van alles gebruikt. Promt ging ik roken, blowen, drinken, en ik was een van de weinigen die het daarbij hield. Ook bleek dat er in de politiek en de economie van alles gaande was waar ik tot op dat moment nauwelijks bij stil had gestaan. Se schellen vielen me van de ogen, en ik was verbaasd dat er zoveel mis was in de wereld.

Op een ochtend kwam ik naar school. Dit speelt zich af herfst 1980, en verder gaande naar 1981, het zelfde jaar dat ik ook mijn diploma zou behalen. Ik woonde inmiddels op kamers. Eerst op de st. Annastraat en later op een zolder aan de Postweg, en ik kwam aan in een vrijwel lege school. Het merendeel van mijn mede schoolgenoten bleek naar Nijmegen en ineens zat ook ik daar middenin een kraak project aan de Piersonstraat. Daar bleek de gemeente een stel net gerenoveerde huizen plat te willen gooien voor de bouw van een Parkeergarage. Dit terwijl er al een aantal van die garages waren die voor het merendeel leeg bleven. Die logica stond me tegen en het was het begin van een aantal jaren Kraken, de Anti Kernenegie Beweging, Dodewaard, Kalkar, Borssele, Almelo, de UCN, Petten, Woensdrecht, Anti Nukleaire Beweging, Anti Kruisraketten enz, enz. 

 

     

   

   

Het was het begin van een hele heftige tijd. Ik kwam via het dossier "Zeigelhof", die Parkeergarage aan de Piersonstraat bij deze heftige beelden terecht. Ik kreeg veel ruzie thuis, en mijn toelage werd stopgezet door mijn ouders, waarna ik een tijdje via het Noodfonds voor Noodruftige studenten moest rondkomen en het een behoorlijke tijd armoe troef was.

Gelukkig is de relatie met mijn ouders en familie uiteindelijk wel weer goed gekomen, maar daar is wel wat tijd over heen gegaan. Het was wel een tijd waarin ik heel veel geleerd heb. Ik hou het voor vandaag bij de ervaringen van en over de Piersonstraat. Ik weet wel dat het vooral door de ontruiming en de demonstraties, waar helikopters, tanks, de maresschausse, etc. bij betrokken waren, de temperaturen tot 16 graden onder nul tijdens de ontruiming hele indrukwekkende tijden waren. Een soort mini oorlog waar het er extreem heftig aan toe ging, met stillen en gexefnfiltreerden. Een giga gewaarwording.

Van vroegs af aan was ik altijd bij de Eerste hulp betokken, dus werd ik ook bij de acties min of meer automatisch E.H.B.O.ér. Daardoor zat je wel altijd vooraan, en zag je wel altijd gelijk wat er allemaal aan geweld bij te pas kwam. Ik liep in die tijd ook rond in een soort van Bescherming Bevolking uitrusting. dat spul was uitgebreid en goedkoop te koop bij iedere dumpshop.

Het laatste filmpje gaat over de acties bij Dodewaard die direct na de Piersonstraat volgde. Daarover later meer.

M'n jochie

Er zijn van die dagen dat ik regelmatig aan hem denk. Mijn jochie dat me al jaren geleden heeft verlaten. Herinnneren, het is altijd anders. De ene keer overheerst toch verdriet, de andere keer de weemoed. Soms, hou ik mijn ogen dicht en voel hem in mijn armen. Ik ging gisteren naar Pakhuis 33 om de uitslag van de strijd te horen. Helaas, niet dus. Maar ik had een klein boekje in mijn tas gestoken om de tijd te doden tijdens het wachten. Onze journaliste, die zo af en toe schrijft vanuit Amorgos, een schoon Grieks eiland was zo vriendelijk mijn meesterwerk heen en weer te rijden en ook samen met me te zijn tijdens de uitslag. Het is een gedichtenboekje van de Indiase dichter-filosoof Rabindranath Tagore en dit gedicht maakt mij denken aan mijn verloren zoon.

Het einde

Het is tijd voor mij om te gaan, moeder! Ik ga heen.

Als je je armen uitstrekt, in de verblekende duisternis van de dageraad, naar je kindje in bed, dan zeg ik: "kindje is er niet!" Moeder ik ga heen.

Ik zal een zacht windvleugje worden en je liefkozen; ik zal de rimpels worden van het water als je baadt en en je kussen en weer kussen.

In de winderige nacht, als de regen op de bladeren klettert, dan zul je mijn gefluister horen in je bed en mijn lach zal met het weerlicht door het open venster in je kamer flitsen. Als je wakker ligt en aan je kindje denkt, laat in de nacht, dan zal ik tot je zingen vanaf de sterren: "Slaap, moeder, slaap!"

Op de dwalende manenstralen zal ik over je bed sluipen en op je boezem liggen, terwijl je slaapt.

Ik zal een droom worden en door de smalle spleet van je oogleden zal ik in de diepten van je slaap glijden en als je ontwaakt en verschrikt rondkijkt, dan zal ik als een tintelende vuurvlieg in de duisternis wegzweven.

Als bij het grote Poejafeest de kinderen van de buren komen en in het huis spelen, dan zal ik versmelten in de fluitmuziek en de hele dag kloppen in je hart.

Tantelief zal met Poejageschenken komen en vragen: "Waar is ons kindje, zuster?"

Moeder, je zult maar zachtjes zeggen: "Kindje is in mijn oogappel, in mijn lijf en in mijn ziel."

Het maakt mij stil en toch een beetje blij. Het komt uit het boekje "De wassende maan". en is geschreven in 1917. Het is oud en toch tijdloos tegelijk.

Nou, breekt me de klomp

Ik las vandaag in de pers dat wij Nederlanders niet meer zo oud worden Oud worden als de ons omringende landen. We roken teveel, drinken te veel en bewegen te weinig! Ik vraag me af: Is dit nieuws? Is dit een ramp? Een aantal dagen geleden las ik dat de pensioenen niet meer waardevast Waardevast zullen gaan worden zoals nu. De vakbonden hebben er slaande ruzie over. We worden te oud en dat is duur. Ziet niemand dus deze contradictie? Wat moeten wij als Nederlandse bevolking doen? Ik weet het niet meer! Moeten we nu meer eten, drinken en lekker achter onze pc of tv hangen zodat onze pensioenen betaalbaar blijven en lekker kort van de gezondheidszorg gebruik maken of is het handig dat we minder gaan drinken, roken en meer bewegen zodat we weer ouder worden en dus meer pensioen en gezondheidsuitgaven hebben. Want we leven welliswaar langer maar krijgen wel allerlei chronische ziektes e.d.. Mijn nachtmerries gaan tegenwoordig zoiets als dat we een doosje met een pilletje gaan krijgen zodra we een bepaalde leeftijd benaderen met de brief. Lieve die en die. U nadert de …ste leeftijd en de maatschappij kan deze kosten niet meer dragen. U heeft dus de keus: of u neemt E Pil de e-pil en verrekt zeer snel of u krijgt niets meer en u verrekt zeer langzaam, maar verrekken zult u, of er Nachtmerrie komen slaapzalen en gaarkeukens en dat is nog altijd beter dan in het buitenland. Is er iemand in dit land die de wijsheid heeft om mij uit dit interne conflict kan verlossen! Reageer nu en verlos me uit deze nachtmerrie. Bij voorbaat; Bedankt!