Mijn Held

 

yippie

Wat is een held? Vroeger, lang geleden toen de wereld nog jong was en de soldaten met poetskatoen schoten, zoals mijn geliefde ex zei toe hij nog in goede doen was. Voor mij is een held iemand die de wereld rond reisde en skône vrouwen redde van snoodaards, duivels en ander ongedierte. Ze liepen in een buitenissige outfit met een geweer in de riem, mes in zijn/haar schoen, mesjes onder haar/zijn horloge en een stengun op zijn/haar rug. Het was dan een samoerai, een cowboy, advocaat, journalist, enz.   Vroeger waren het alleen de mannetjes die zo liepen en tegenwoordig doen ook de meisjes mee. Maar ik hield veel van westerns in boeken en films. Denk dan aan old Schatterhand en Winnitoe en later S.F.  verhalen die in deze trant waren geschreven. Alhoewel, wanneer ik mezelf in gedachte zo zag lopen kon ik het me goed voorstellen dat ik zou struikelen over het een of ander aan ijzerwaren die ik droeg.  Ik ben niet zo handig. Die fase ging voorbij. Later waren het ander soort films zoals “The twelve good men” en “High Noon”. Later, toen ik groot was waren helden een ander soort mensen. Een stil mens die zonder die toeters en bellen hun heldendaden verrichtte.  Ik las boeken over de vrouwen in de 2de WO en tijdens de hongerwinter naar de boeren fietsten met een fiets zonder de rubber banden, eten bij elkaar sprokkelden en weer naar huis gingen als ze dan niet bestolen werden door de moffen, dieven en andere buitenlui. Of keek ik naar rechtbank drama’s waarin er mensen die in een jury zaten en een persoon als enige niet geloofde in de schuld van de verdachte en de andere konden weerstaan en hen een voor een kon overtuigen van zijn gelijk. Het waren allemaal mensen buiten mijn leven en ergens anders waren heel ver weg van mij qua afstand of tijd. Ineens schoot het door me heen dat ik getrouwd ben met een held. Een die ondanks die spierziekte, zijn pijn, zijn zweetaanvallen en een lijf vol medicijnen naar zijn werk gaat. Ondanks de bezuinigingen, verminderd aantal collega’s, geen invallers en toch één baas meer. Zo’n baas die direct toen ze hoorde dat  hij na 3 weken koortsaanvallen even koortsvrij was eigenlijk verwachtte dat hij weer naar zijn werk zou gaan. Toch wanneer hij vertelt van zijn werk en wat dit met hem doet en hoe hij trots vertelt van die hij kan enthousiasmeren te stoppen met drinken, gokken en medicijn gebruik. Dit  ondanks dat deze regering vindt dat verslaving geen ziekte is. Dan voel ik me trots dat deze man mijn lief is hij is mijn held en niemand die neemt dit van me af!

Advertisements

Somberen

gevoel-van-de-dag

Rose en ik hebben het niet slecht samen hoor. Sterker, we zijn een ijzersterk koppel, vullen elkaar lekker aan, kunnen behoorlijk samenwerken, hebben een heerlijk huis. Voldoende inkomen om ons hoofd boven water te houden en ondersteunen elkaar fantastisch. Toch merk ik dat ik toenemend somber aan het worden ben. Ik keek vanmorgen in de spiegel, en ja ik zie mezelf dagelijks, maar heb momenteel een gezwollen opgezette kop en lijf, ben te zwaar, een beetje pafferig. Ik weet ook hoe dat komt. Door de grote portie Prednison die ik de afgelopen maand tot me heb moeten nemen, en gelukkig helpt dit paardenmiddel ook behoorlijk, want ik voel me lichamelijk best een stukje beter. Toch benauwd het binnenzitten me en idem het feit dat mijn baas me liever gisteren dan vandaag weer op de werkvloer wil zien. Nou wil ik ook wel weer aan het werk hoor, want dat binnen zitten bevalt ook voor geen meter. Maar moet ik dan met tong buitenboort en volstrekt zonder conditie nu alweer aan het werk? Mijn omgeving, mijn behandelaar, mijn echtgenoot en ikzelf vinden dit onverantwoord. Wat nu?

Dit geeft me veel te veel stress. Mijn kop loopt er van over. Mag ik dan mijn pensioen niet eens halen? Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Ga ik liggen dan slaap ik wel, maar ben ik wakker dan kan ik mijn gedachten niet stilzetten. Ik heb niet het gevoel dat er hierover met mijn huidige leidinggevende te spreken is. Ik denk dat ik bij haar toch een gebrek aan respect voel/ervaar, en dat bevalt me helemaal niks. Gelukkig kan ik er wel met Rose over spreken en die begrijpt me ook wel.

Ik las vanmorgen ook weer even het blog van Ragna, en die gaat ondanks haar hersenletsel toch morgen weer voor een club studenten staan om over haar ervaringen met niet aangeboren hersenletsel te spreken. Ook al betekent dat die inzet ook heel veel nadelige gevolgen daarna met zich meebrengt.

maak er wat van

Soms voel ik me met mijn spierziekte een oude lul, in een oudevandagen appartement, die ‘s middags moet gaan slapen en bijna nergens meer toe kan komen. Ook voor Rose heeft dit giga gevolgen. Ze is notabene ouder dan ik maar heeft te maken met een gehandicapte man die maar net voldoende inkomen binnen kan brengen en oh wee, als die Poli Myositis weer de kop opsteekt, ben ik dan nog wel in staat tot werken, of dreigt net als tweeeneenhalf jaar geleden de WIA, en zakken we weg naar onder het bestaansminimum?

Als je op dit moment om je heen kijkt en ziet dat deze regering alles wat goed is afbreekt en dat zelf vlak om je heen een groot aantal mensen uit de directe omgeving, patiënten incluis moeten aankloppen bij de voedselbak en de schuldhulpverlening dan kruipt de angst regelmatig naar mijn hart.

Ik heb mijn muizenissen weer even van me afgeschreven. Misschien helpt het. Meestal maken we er toch wel weer wat van, maar ik vind het een enge beangstigende tijd, en het kost me behoorlijk wat van mijn toch al niet al te grote portie aanwezige energie om er een beetje fatsoenlijk door te komen.

balanceren

Ontdaan

Al jaren kom ik wekelijks bij Bert, mijn fysiotherapeut, en gedurende jaren achtereen kwam ik daar dinsdagmiddag/avond rond 18.00u. In al die jaren kwam ik Joke en Ank daar vrijwel wekelijks tegen tot dat mijn dienstroosteraar me de dinsdagavond als vaste werkavond gaf. Dat is ongeveer drie kwart jaar geleden nu. Toen ik vanmorgen op de tafel bij Bert lag vroeg ik eens even hoe het met de beide dametjes ging van de dinsdag en toen volgde er een bericht waar ik toch wel even erg stil van werd.

In Memoriam Ank

Ank de gezondst uitziende van de twee is een paar maanden na een kort, maar razendsnel voltrokken ziekteproces overleden. Vol ongeloof keek ik Bert aan. Het was me wel opgevallen dat ik haar minder tegenkwam, we hadden naast het wekelijkse contact moment een heftige zwaai relatie, en aangezien ze bij de thuiszorg werkte kwam ik haar nogal eens tegen.

Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven. Zo zit je wekelijks op heel hartelijke wijze met elkaar over allerlei zaken te beppen, en zo ben je mensen door een gewoonte verandering plotsklaps uit het leven kwijt, en nu dus helemaal. Ank en

Gouden-momenten-kostbare-herinneringen om zuinig op te zijn

haar fragiele zus zaten altijd een beetje in elkaars haren. Ank cool en anti klaag, en Joke lekker chaotisch en betweterig. Overigens ook regelmatig omgekeerd. Het was een vreugde om ze tegen te komen en ondanks alle leed en moeilijke zaken die we bespraken en tegenkwamen hebben we ook wel heel erg veel gelachen met elkaar. Joyce, de vrouw van Bert de fysiotherapeut was er ook altijd bij en alles was bespreekbaar.

Ik was op de terugweg naar huis nog van plan wat boodschappen te doen, maar was er helemaal niet meer met mijn hoofd bij en heb even

Fysio herinneringen

flink verdriet gehad. Maf, dat ik het niet eerder wist en ook mijn medeleven niet heb kunnen delen met Joke en haar familie. Wauw , die familie blijft ook niets bespaard.

Ik zal nog lang vreugdevol aan Ank terugdenken, al kan ik me nu nog nauwelijks voorstellen dat het bij puur herinneringen zal blijven.

Donderdagavond

 

Hoe gaat het met jou?

 

Vanmorgen een lastige morgen. Dat scheelt enorm de ene keer mijn pillen slikken of de andere keer. Vandaag wilden ze gewoon mijn keel niet echt door en ik bleef tot na mijn middagrust wat misselijk. We moesten vanmorgen voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts en moesten daar om 10.00u zijn. Op haar stoel zitten met open mond was gelukkig snel voorbij, want er bleek niets aan de hand, en hetzelfde bij Rose dus konden we betrekkelijk snel weer naar Jesse toe die buiten in de storm en de regen zat te wachten. Ons prachtige Griekse honden meisje lijkt dat buiten wachten graag op de koop toe te nemen want ook bij het boodschappen doen gaat ze altijd even graag mee, ook naar plaatsen waar ze dan trouw op ons moet zitten wachten. Zo gaat ze mee naar mijn fysio, daar mag ze zelfs mee naar binnen, mee naar de zonnebank, keurig wachtend bij de voordeur, naar de Bas, de Lidl, de Aldi enz. Meestal combineren we onze wandelingen met de noodzakelijkheden, en Jesse is er helemaal aan gewent. Het is wel een echte geduldige prachthond hé!!

Gelukkig is de misselijkheid van mijn Chemo nu op mijn werk, bijna 21.00u echt over. Ik hoopte vanmorgen dat de misselijkheid die ik voelde over zou gaan nadat ik een reactie zou hebben geschreven op de brief van mijn baas die ik gisteren ontving. In die brief een zeer eenzijdig verslag van het gesprek wat ik mat haar had op 28 december, maar niets over de opheldering die ik haar verstrekt heb over voor haar op dat moment nog onduidelijkheden en aannames van haar zijde die gewoonweg niet kloppen. Na het bezoek aan de tandarts heb ik toch maar even een nette reactie geschreven maar het is lastig dat goed gefundamenteerd te doen want de cijfers die ze in het gesprek gebruikte heb ik niet en ik kan ook pas met onze dienstroostermedewerker as. maandag op zijn vroegst de computer in. Lastig is ook dat je een officieel bezwaar binnen vijf werkdagen moet inleveren en dat gaat nu dus niet lukken.

Ik merk dat het niet gemakkelijk is met een nieuwe baas om te leren gaan die op een totaal andere wijze met ons werkers omgaat dan haar voorgangers. Deze dame lijkt heel erg van de cijfertjes en voor mijn gevoel valt ze me aan en tast met ongefundeerde conclusies mijn goede naam aan. Daardoor is het lastig om haar te respecteren. Deze dame liep bij ons binnen en regeert bij wijze van spreken zonder dat ze zichzelf heeft voorgesteld. Dat gebeurde pas op een teamdag maanden later en ik voel me eigenlijk niet voor vol genomen. Lastig want ik wil bij deze werkgever, zeker gezien mijn ziekte eigenlijk wel gewoon mijn pensioen halen, en dat zal niet gemakkelijk zijn als ze mijn motivatie en eigenwaarde zo blijft attakeren.

Zo heb ik gisteren ook onze bedrijfsarts een brief geschreven over mw’s wens om over nachtdienst draaien te spreken. Ik kreeg van hem een bevestiging dat hij mijn brief gelezen had en een sterkte wens terug. Ik weet niet waar ik op rekende, maar ook hij is natuurlijk in dienst van deze werkgever en er niet voor mij. Ik moet me er voorlopig ook maar niet al te druk over maken want het gesprek is pas de 26ste januari, en het rooster is ook al klaar tot eind maart. Toch merk ik dat ik met een gereserveerder gevoel naar mijn werk ga dan in tijden.

De manier van omgang is veranderd en dat merk ik ook aan collega’s die weg willen en weg willen solliciteren. Ik zelf kijk wel om me heen, maar zie mede door mijn ziekte geen mogelijkheid om weg te kunnen. Kortom voorlopig nog een jaar of 15(of misschien wel meer) doorbijten, en zorgen dat ik heelhuids mijn pensioen haal. Ik hou voor nu dit schrijven weer voor gezien. Ga rapporteren, voordat de overdracht naar de nachtdienst komt. Gegroet.

Bijna alle ingrediënten zijn er

Dag van de Romantische muziek-2007_10 De plannen voor as. zondag vallen op zijn plaats. Degene die we uitgenodigd hadden komt en nu hebben we als zij er is alle ingrediënten in huis. Nu moet eigenlijk alleen het zonnetje nog schijnen. Er is as. zondag weer een zondag in het Park onder de Euromast en komende zondag is er de dag van de romantische muziek http://www.dagvanderomantischemuziek.nl/Fotos.php . Jaren geleden zijn we er voor het laatst geweest, en daarna stond het vaak in Dag van de romantische muziek-2009_02 de planning maar kwam het er alleen steeds niet van. Het is er dan heel gezellig. mensen met leuke vaak klassieke kleding, pic nic manden, wijn, heel veel orkestjes, zangers, zangeressen, en een leuke sfeer. We zullen zeker onze fototoestellen meenemen en als de weergoden meespelen dan volgt er hier een leuke eigen reportage. Dag van de romantische muziek-2009_08 De foto's nu zijn geen eigen foto's maar foto's van de site. Dit om alvast een beetje sfeer te proeven. Dag van de romantische muziek-2009_16

Bevrijdingsdag

LogoFakkel Ziekenhuizen doen of het Bevrijdingsdag1 Zondag is vandaag, terwijl in de rest van Nederland iedereen lijkt te werken. Het blijkt dat in de vorige CAO besprekingen de Goede Vrijdag geruild is voor 5 mei als vrije dag. Alleen zoals gebruikelijk is dat niet erg helder gecommuniceerd. Zo was ik vanmorgen vroeg al bij de tandarts. Ze kwam niet aan behandelen toe omdat ze zich afvroeg of ze bij mij met mijn ziekte en al mijn medicatie wel veilig een kies kon trekken. Ik heb vandaag natuurlijk ook mijn Chemodag dus ik snap haar voorzichtigheid ook wel, en ben er zelfs blij mee. Helaas zit ik dus nog steeds wel met de kies en met de pijn, en tot overmaat van ramp blijkt het postvak van mijn behandelaar aan wie ik nu zo spoedig mogelijk wilde vragen of de tandarts verder kan gaan met haar plannen of niet. Ik ben dus nog niet bevrijd van de pijn, maar ach. 

Voor de rest ben ik wel lekker vrij vandaag. Op een paar telefoontjes na in verband met wat agressie meldingen na dan. Ik kan er vandaag ook weer lekker van genieten. De afgelopen twee dagen op mijn werk waren heel bizar. Door totaal onvoorziene omstandigheden moesten er ook onverwachte nood beslissingen genomen worden en helaas verliep niet alles volgens Loesje bevrijdingsdag 2011 plan en duurde het karwei om iemand uit erg gevaarlijke omstandigheden te halen langer dan voorzien. Als ik alles had kunnen voor zien dan zou ik het gegarandeerd anders gedaan hebben en ook meer hulp hebben ingeschakeld. Nu, doordat alles langer duurde en achterblijvers tot hele snelle conclusies kwamen zonder even na te vragen was er even wat paniek. Niet geheel onterecht, want het ging nu eenmaal niet zoals gewenst. Gisteren had dat tot gevolg dat ik een spreekwoordelijke draai om Draai om je oren de oren kreeg van de afdelings zorg coördinator en moest beloven zoiets nooit meer te doen. Als vanzelfsprekend gedaan. Eerder al had aan de collega's van die avond en de managers laten weten het anders te zullen doen als het weer voorkwam, maar terug draaien is er vaak niet meer bij. Trouwens het is voor het eerst, en ik maak me sterk, ook voor het laatst in mijn al lange carriere dat zoiets als dit voorgekomen is. Consequenties

Wel was ik uiteindelijk erg gelukkig met de afloop. Een hoop zorgen minder bij familie, relaties, en bij mij. En tevens is het voorlopig op de weg een stuk safer. Kortom, hier kan ik mee leven. De collega met wie ik werkte afgelopen dinsdag was net zoals ik wel benieuwd naar de consequenties, maar nu een goede nacht later heb ik wel weer wat meer vertrouwen in de goede afloop.

Bevrijdingsdag - de vlag hangt uit Sommige lezers zullen wel denken, wat is dit nu voor een vaag verhaal, ja dat klopt. Dat heb je als het over patiënten in een ziekenhuis gaat en tevens over mijn eigen veiligheid. Ik schrijf wel onder een alias, maar ik moet desalniettemin goed rekening houden met privacygevoeligheid, dus verder kan ik niet gaan.

Bevrijdend is het wel. Net zoals gisterenavond de Dodenherdenking op zeer respectvolle en emotionele wijze verliep op de afdeling. Ik werkte erg lekker met een vaste en fijne collega en heb alles wat ik de avond daarvoor door bovenstaande niet kon doen kunnen inhalen. Verder hou ik het hierbij. Ik vind het altijd waardevolle en zeer gedenkwaardige dagen.

Weard

Weard

Vandaag is zo'n dag dat alles gaat zoals we 't bepaald niet willen. Alle verwachtingen blijken fout te zitten en werkelijk alles gaat mis. Alleen ons uitje met Jesse was een feest. Zondags gaat ze altijd los en dat doet ze dan ook goed, dus moeten we terugkijkend daar maar naar kijken. Daarna was het het ene misverstand Succespech na het andere. We hebben ons zelf zelfs buiten gesloten en hadden een dure sleutelmonteur nodig om weer binnen te kunnen komen. We waren bezig met het omwisselen van de winter in de zomergarderobe en aangezien het knap warm was en onze buren op vakantie zijn liep ik in mijn ondergoed rond en prompt laat Rose de deur dichtvallen. Geen telefoon, geen sleutel, nauwelijks buren thuis en na afloop natuurlijk ook geen € 95,- om de sleutelman te kunnen betalen. Hikke slotenmakers Vervolgens poogden we door een rust in te bouwen de dag daardoor alsnog een kans te geven om te draaien qua kansen, maar tot op heden is dat geen suc6. 

Ach ja, het is nu eenmaal zo, zit je krap en kijk je wat je allemaal kunt laten, we hebben gisteren ook al het een en ander afgezegd, dan gebeurd uitgerekend zoiets.

Kijk je daarintegen naar buiten of naar de TV en dan besef je gelijk weer dat dit soort kleine tegenvallers goed te overkomen zijn en ook maar heel relatief zijn, en we hebben samen al zoveel meegemaakt dat we dit ook goed zullen overleven. Wat me wel steekt is dat het ondanks grote bezuinigingen steeds lastiger wordt om van 1 salaris rond te komen, Lastige partner en dat maakt soms verdrietig en is teleurstellend. Vooral op dit soort dagen is het soms knokken tegen een depressie Depression , en kost het grote moeite om positief te blijven, vooral omdat de "pijn" dat er bepaald niet gemakkelijker op maakt. Het is dan echt strijden om mijn K humeur niet de bovenhand te laten krijgen want dan ben ik ook een knap lastige metgezel. 

Nu keken we vanmorgen tijdens het ontbijt weer naar een deel van de geschiedenis van Groot Brittanië, en wat uit deze aflevering opviel was dat het in die tijd de normaalste tijd was om elkaar om het minste of geringste de nek om te draaien en/ of af te slachten en dat er daardoor bepaald geen overbevolking was. Talloze andere problemen daartegenover. Wat dat betreft kan het op Opgaande lijn 2 een dag raar lopen. Tegenstellingen zijn groot, en nu zit ik toch weer naar de TV te kijken. Ik heb mijn zesde smerige Chinese drankje op en ben bepaald nog niet de oude maar heb wel veel meer energie in mijn lijf dan een week geleden. Terugkijkende is er zelfs behoorlijk wat uit onze gezamenlijke vingers gekomen dus waar zeur ik over.

Verrijzenisicoon Het is wel een totaal andere eerste Paasdag dan vroeger. Vroeger stond de de dag waarlijk in het teken van het opstaan van De Heer, en de dagen ervoor, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, 40dagentijd met om 15.00u de weg langs alle lijdens staties in de Kerk, dan Stille Zaterdag en tot slot de twee Paasdagen met hun Hoogmissen. Dat deel is behoorlijk uit ons leven verdwenen. Niet uit de herinnering, maar wel dat bijvoorbeeld een schildersbedrijf vanmorgen om 09.00u gewoon aan de slag ging in de straat. Wel veel klokken geluid  in de buurt en vooral de klokken van het Orthodoxe kerkje in het Gat van Verrijzenis Monuta waar mijn grootouders nog begraven liggen doet me aan vroeger denken. Tijden zijn veranderd. Wel het bedaaankt vuur die Blooemen blijft terugkomen, maar afgelopen donderdag reden we nog met de trein tussen de bollenvelden door en daar stonden ze er mooier bij.

The_Ultimate_Dance_Battle Nu gaan Rose en ik kijken naar de heftige dans avonturen tussen de vijf teams in the Ultimate Dance Battle. Wauw wat een partij afzien, maar ik kan er wel respect voor hebben. Tijd om te stoppen met schrijven voor vandaag. Gegroet.