Waar is die vermaledije stopknop!!

Hot en ik proberen de laatste tijd onze dagen zo te structureren zodat Hot een paar rustpuntjes in de dag kan vinden. We praten, discussiëren, plannen en gaan ons weegs. Helaas, meestal lukt het niet. We beginnen met een karweitje en dat valt toch weer etwas anders dan we dachten. Zo dacht ik van de nood een deugd te maken. Ik heb nog een aantal oude vinyl platen met bijzondere mooie muziek en ik moest nog strijken. Ik installeer het bijbehorende software programma om dit mogelijk te maken. Makkie dachten we. De eerste keer bleef hij steken bij de 78%. Dus werd het verwijdert en weer opnieuw begonnen. Dit lukte en vervolgens ging ik opnemen. Ik heb nog een aantal platen met live opgenomen muziek en in mijn oren zijn dit juweeltjes. De eerste 2 nummers gingen prachtig en Hot ging weg en weer liep het vast. Later bleek dat ik toch niet zo geduldig ben als ik dacht. Kortom, ik hield er mee op, de platen werden naar achteren gebracht onder het motto het lukt me eens. Trouwens het strijken ging goed. Vandaag gingen we naar een zaak om een gouden munt en oude postzegels te verkopen. De inkoper was op vakantie. Zucht! Ik ben begonnen met een tekencursus en ik moest wat tekengerei aanschaffen. Potloden zonder hout, graffitistiften geloof ik B3, softpaste. en de houtskool die ik nog heb. Ik dacht het gemakkelijk te maken door het in Schiedam te kopen. Bij de eerste zaak geen stiften en het softpastel alleen in een grote doos die wel bijna  50 euro kostte. Dit vind ik te duur. Bij de andere zaak hadden ze de stiften wel maar alleen B1, B2, B4, B5 enz. Dus geen B3, zucht!! Dus dat was een van de redenen naar R’dam te spoeden.120_het_betaat_uit_een_stapelwolk_v  Ook daar hadden ze geen B3. B4 is het geworden. Zo gaat dat dus, wat we ons voornemen gaat voor geen meter of duurt langer dan we dachten. De laatste tijd zit ik daardoor ook te denken aan een van de kunstwerken in Sonsbeek. Het lijkt op die luchtbelletje die je met sop kunt blazen alleen deze is reuze groot. Het is ontworpen door een Argentijn Tomas Saraceno en het heet Flying Green House. Hij is bekent om zijn ballonnen constructies en werkt samen met een team van architecten, kunstenaars en technici en zij werken aan dit soort projecten zodat er over de hele planeet een vrij verkeer van personen en goederen mogelijk maakt. Wat Hot en ik zagen was een idee van een zwevende plantenkas. Het bestaat uit een stapelwolk van 32 met helium gevulde transparante ballonnen en één grote met 31 kleinere er om heen. 121_ze_worden_bijeen_gehouden_door_ Ze worden bijeen gehouden door een net. In de grote ballon kunnen bijzondere planten groeien en de kleine zorgen voor de goede temperatuur. Wanneer ik gespannen ben dan verbeeld ik me dat ik in die grote ballon lig en heerlijk door de lucht zweef. Zo licht en vrij als een veertje. http://vleeshal.tip-top.net/page.php?request=programme_item&ID=125  Hier kun je wat verder over de kunstenaar lezen.

Verbazing

Hot en ik zijn vandaag een beetje stilletjes. Hij is nu aan het schrijven wat er gebeurt is vandaag en het is nieuws waar we helemaal niet op hebben gerekend. Ons toekomstbeeld, alhoewel die onzeker was had toch een bepaalde mate van zekerheid. Hij zou later, wanneer wisten we niet, de zwakkere qua spierkracht in onze relatie worden en ik een bundel spierkracht. Ik maar denken, straks moet ik body building gaan doen anders loopt alles in het hondert. Ons bedje leek gespreid, en nu merken we dat de dekens niet van dons zijn maar van flessendoppen en staaldraad waar de deken die op de foto staat gemaakt van is. Nu, na het bezoek van een arts uit een héél andere discipline dan onze geliefde dr. Gerards en warempel, zij leest die bloedwaarden heel anders alsof het ineens in een andere taal is geschreven. 012a_de_ontwerper_is_el_anatsui_uitWe zijn de wereld weer met andere ogen aan het bekijken en alles ziet er weer anders uit. Niet dat ik het erg vind wat die zekerheid betreft die we dachten te hebben, want die beviel me totaal niet. Ik kan er eigenlijk geen woorden voor vinden dus grijp ik even terug naar die beeldententoonstelling in Arnhem die me toch meer raakte dan ik dacht. Die foto van die lap ontworpen door El Anatsui uit Ghana welke er zo zacht en uitnodgend uitziet om erop te liggen, en dat toch niet is. Het is alweer gemaakt van afvalmateriaal en daardoor zo totaal anders tot mijn verbeelding spreekt dan de kunstenaars uit het westen die materialen gebruiken die je kant en klaar kunt kopen. Het is niet beter of slechter het is gewoon anders. Ook het werk van Charlie Roberts schiet me te binnen. Bij het bekijken hiervan117_revelation_skull. Zo af en toe voel ik alsof ik op een roltrap sta en héél langzaam naar de muil van dit kustwerk word geduwd, getrokken en er van overtuigd werd dat ertegen vechten niet helpt maar de beste manier hier mee te leren om gaan is te leren accepteren dat dit voorlopig onze weg is en we toch op de een of andere manier de kracht zullen vinden om te kijken wat er zich achter die muil bevindt. En nu is alles weer anders, er doemt een andere muil op en weer gaat er een andere wereld voor ons open. We zijn het er wel over eens dat we ons huis gaan verkopen en een nieuw gaan kopen of huren en dat we daar weer een een nieuw thuis zullen maken. Daar zijn we als team beiden goed in. De laatste tijd denk ik toch weer aan de zin, daar waar een deur zich sluit opent er weer een ander. Het werk heet trouwens "Revelation Skull "en dat zegt alles.

Sonsbeek 2008 1 Wijze mannen

Wat een gedoe maken we de laatste tijd mee. Je zou er depri van worden. Die stomme ziekte van Hot en daardoor misschien, waarschijnlijk wel de verkoop van ons huis en wat er daarnaar gebeurt? Ik weet het niet. Misschien kopen of huren. Ondertussen lijkt het of we dat leuke uitje in Arnhem zijn vergeten. Het kan zijn dat dit een zege in vermomming is. Dat ik er niets over schrijf wil niet zeggen dat ik er nooit over nadenk. Wanneer dat gebeurt denk ik toch wel regelmatig aan een beeldengroep van een kunstenaar uit Kameroen. 026b_les_9_notables Deze kunstenaar is Joseph Sumégné en maakt zijn werk voornamelijk van afgedankte auto-onderdelen, rubber en sloophout, maar ook van hoorn, kralen en borduur en vlechtwerken. Ik vind het prachtig want ik werk zelf ook graag met afval- of rest materialen. Het eerste waaraan ik dacht terwijl ik rond aan het lopen was en toch wel een groot aantal foto’s schoot was aan de geschiedenislessen die ik op school volgde en later in boeken heb gelezen. Ik dacht aan het boek Shogun waarin de hoofrolspeler vertelde aan een hoog geboren Japanse edelman hoe Spanje en Portugal de wereld delen hadden verdeeld waar ze invloed mochten uitoefenen. Kortom hoe die continenten in hun bezit kwamen. Vandaar mijn titel van dit stukje. Wijze mannen, maar niet heus. 026d_ook_hoorn_kralen_en_borduur_enTrouwens de hoofdrolspeler van dit boek was zo slim om de wereldkaart te pakken nadat hem was gevraagd hoe groot Nederland was en liet de edelman zien hoe klein Nederland is. Maar dit is een ander verhaal. Ook schoot me een verhaal te binnen hoe St. Maarten werd verdeeld tussen Frankrijk en Nederland. Het eiland is niet groot en er werd aan twee matrozen, een Franse en een Nederlander uiteraard, de opdracht gegeven om van hetzelfde punt te starten om rond het eiland te lopen en waar ze elkaar zouden ontmoeten er een streep tussen die punten zouden worden getrokken en dat deel van het eiland werd dan eigendom van hun land. Alleen had de Nederlander een fles rum en zijn rondje werd daardoor aanmerkelijk kleiner maar als troost werd er verteld, zijn gedeelte van het eiland was wel het mooiste. Ook dit is een ander verhaal. Hij ontwikkelde een filosofie die hij het jalaa filosofie noemde. Dankzij het net tikte ik dit begrip in bij google en warempel het is geen nieuw ontwerp van de kunstenaar. Het heeft zijn wortels in het oude christendom/islam. Er is dus niets nieuws onder de zon, alleen hij heeft het een nieuw jasje gegeven. Ik citeer nu uit het boekje wat we na de tour door Sonsbeek hebben gekocht want waarom026i_deze_figuren_zijn_sjamaan_acht het wiel

uitvinden als die er al is?  "De nieuwe vrijheid moet je verdienen" zegt Joseph " Door herbezinning en respect voor de ander". Hij heeft daar een Afrikaans woord voor: JALAA. Het geeft een beslissende overwinning aan op het kleine, dagelijkse zelf en een verhoogde staat van mens -zijn. Hij draagt zijn filosofie uit met sculpturen die hij jarenlang steeds verder bewerkt, tot veelkleurige, intens gedetailleerde sjamaan-achtige figuren ontstaan. Tijdens Sonsbeek 2008 toont de kunstenaar een beeldengroep waaraan hij al sinds 1988 doorwerkt en die, al reizend, keer op keer een nieuwe context krijgen.: Les 9, Notables , De 9 Notabelen zijn in Kamaroen wijze stamleden die bij uitzondering de regering moegen adviseren op het gebied van rechtspraak, cultuur, gezondheid en sociale zaken. In park Sonsbeek vormen de notablen een kring rondom een 5 meter grote tafel waarop een wereldkaart ligt. In het midden staat een kleine glazen 026j_en_ze_zijn_onstaan_in_1988piramide waaruit een vier meter lange antenne omhoog priemt. Aan het uiteinde vangt een witte glazen bol het zonlicht op. 026l_nu_zijn_ze_notabelen_of_wijze_De zin: Het geeft een beslissende overwinning aan op het kleine, dagelijkse zelf en een verhoogde staat van mens -zijn zette me aan het denken aan iets wat er eigenlijk totaal niets mee te maken heeft of misschien toch wel. Ik denk dat de kunstenaar een zekere mate van kennis heeft van de islam en deze zin verwijst er naar. Toen het bleek dat de volgelingen van Mohammed hier in Nederland blijven heb ik het een en ander over de Islam gelezen en toen was het geen beladen begrip zoals het nu soms is. Mijn stukje is vervloekt, toen ik het web doorkruiste over het woord djihâd kwam ik een prachtig artikel tegen. Dat vertelde me dat dit begrip zeer eenzijdig uitgelegd wordt als oorlog tegen de ongelovigen. Daarna hield de computer er even mee op en toen die weer was opgestart kon ik dit stukje niet meer vinden. Wat ik toen leerde was het oorlog tegen de duivel binnen en buiten jezelf. De kleine en grote djhâd en de kleine dat was de belangrijkste in die dagen want het was de bedoeling dat men het slechte binnen jezelf bestreed. Maar ja, wanneer politiek een woordje meespreekt026n_ze_zitten_nu_in_een_kring_rond026p_waaruit_een_4_meter_lange_an_3 dan gaat de ratio de deur uit en emotialiteit wordt binnengehaald. Zucht. Wat vind ik de figuren en wat zij representeren prachtig!! Ze zijn gemaakt met wat we hier troep noemen in schiterende mooie mensen en elk hun eigen uitstraling.

Langs de Rijn en bij het Station, al jaren op de schop.

We gaan weer even verder. Na de Spijkerbuurt, en het Centrum van Arnhem, zijn we nu beland bij een wandeling vanuit ons prettige Hotel, langs de Rijn, die in al die jaren dat wij er weg zijn is omgetovert tot boulevard i.p.v. de lelijke snelweg die het voorheen was, naar het Museum voor Moderne Kunst aan de Utrechtseweg, en via het CS terug naar ons Hotel Blanc, waar ze inmiddels alleen nog maar verse sinaasappelsap schenken bij het ontbijt. (zie eerdere stukjes en reacties bij uitjes Arnhem).39_veel_passagiers_worden_door_fami 36_rijnkade_nu_mooi_vroeger_snelw_2 

41_tijdens_een_biertje_op_de_rijnka

Deze foto’s zijn nog van de aankomstavond, alvorens Rose en ik naar de "blikken bioscoop" 26a_zelfportret_bij_blikken_bioscoo zijn gegaan voor de film met Harrison Ford. Indiana Jones 44_indiana_jones_and_the_kingdom_of and the kingdom of the Cristal Skull. Een leuke actiefilm overigens. 37b_mooi_plaatje 40a_woonschepen_aan_de_overzijde_va 41a_tijdens_een_biertje_op_de_rijnk

We gaan nu verder op Zondagmorgen, de 14e. De zaterdag zijn we in de ochtend uren eerst naar het Openluchtmuseum gegaan, maar daarover later meer. Een vreemde beginfoto, zeggen jullie lezers misschien, maar Rose en ik kwamen02_fallussymbool_kunst_bij_brug dit symbool wat aan duidelijkheid niets overlaat tegen bij het taluut, waar je vanuit het Centrum, de grote weg opgaat naar Arnhem Zuid en verder. Het zgn. Blauw wit golf gebeuren36_roermondsplein_arnhem_naar_nelso genaamd het Roermondsplein, met de prachtige boog die het verkeer hier maakt richting Nelson Mandelabrug. Het plein is ook prachtig, al moet het nodig schoon gemaakt worden. De graffity die we hier gevonden hebben op een plek 03_de_koepel_en_zendmastwaar we nog nooit geweest waren, was voor het merendeel echt de moeite waard, maar moeilijk te fotograferen. Vanaf dit fantastische uitkijkpunt kon je mooie plekjes schieten.08_graffiti 09_dreigende_graffiti 13_graffiti 17_graffiti 07_twee_modellen

Van hier gingen we langs 01_andere_oever_en_woonbootde Rijn richting Hogeschool van de kunsten, en kwamen allerlei soorten Woonboten tegen. Je merkt hier dat de behoorlijke hoogteverschillen in Arnhem en omgeving prachtig effect hebben.04_school_van_de_hogere_kunsten Vlak voorbij de Hogeschool der Kunsten, zoals Rose hem noemt, zijn we die hoogteverschillen ook heftig tegengekomen, want12_klimend_bij_de_kunstacademie13_de_rijn  we hadden een strak tijdschema en konden er niet eeuwig over doen om bij het Museum te komen. 18_we_klimmen_verder20_straatbeeld_van_nuon We besloten dus om de berg rechtstreeks te beklimmen naar de Utrechtseweg. Een hele klim, en we waren dan ook erg blij dat we bovengekomen even konden uitrusten. Het Museum was toch nog niet open. Voor de terugweg na ons bezoek hieraan kies ik voor een volgend verslag.23_museum_thema_2008 25_museumkoepel 

Na een prachtige opening in een land wat nooit de spelen zou hebben moeten krijgen

Weinig inspiratie had ik de laatste twee dagen. Na het weer spannende nieuws van afgelopen woensdag had ik even tijd nodig om te recupereren. De afgelopen dagen zijn niet extra slecht of extra goed geweest. We zijn weer wat stapjes verder in het ontdekken van onze nieuwe mobiele speeltjes, maar er is ook nog een grote wereld om te ontdekken. Stap voor stap krijgen we die dingen wel onder controle. Verder hebben we beide de ons normale dingen gedaan. Gisteren heb ik voor de derde keer Methotrexaat genomen, en dat bevalt me nog steeds niet. We hebben verder veel gewandeld, door weer en wind, de verbouwing van de Parkeerplaats aan de Buitenhavenweg gaat nog steeds door, en het fundament van een van de panden, is nog steeds niet weg. Wel het betonnen deel, maar er zijn nu ook stalen damwanden van heel lang geleden tevoorschijn gekomen, en die lijken er niet echt uit te willen. 002_0821u 001_toch_opjieuw_een_dag_nodig_0733 005_0758u Ook staat die kelder steeds helemaal vol water, en vanmorgen was het wel even lachen. Er waren denk ik een tiental mensen van van Dijk, de aannemer aanwezig en die stonden met zijn allen te praten over hoe nu verder? Tegelijkertijd waren anderen bezig om de waterpomp weer aan te sluiten en ik denk dat de slangen verstopt zijn want terwijl de grote kraan de slang vasthield, sloeg een ander personeelslid met een soort slaghout zeker tien minuten lang zonder succes tegen die slang aan. Rose heeft hier nog foto’s van gemaakt, maar die heb ik nog niet ter beschikking. Het lijkt op de openingsdag van Beijing wel op het Olympisch zwembad. Een leuk gezicht was het wel, zo vroeg nog voor het douchen.

Daarna gingen we samen Jesse begeleiden naar het Sterrebos. We kwamen daar Tine tegen, die vandaag haar jaardag viert, en Wim was er ook. Het waren drie gezellige rondes door het bos vanmorgen. Daardoor werd het wel knap laat, zo laat dat ik tussen de wandeling en mijn vrijdagse zwemuur met oefeningen nauwelijks genoeg tijd had voor meer dan een bord brinta. Tijdens dat eten belde m’n collega Frank op, die net terug is van vakantie, en die wel weer eens even poolshoogte wou nemen hoe het met mij was. Hem even op de hoogte gebracht. Was hartstikke leuk en lief dat hij belde. Dat doet me altijd goed, als mijn collega’s even belangstelling tonen. Het zwemmen daarna ging goed, maar ik weet het niet, soms is het net of ik er alleen maar moeier van word. Misschien dat dit gevoel door mijn verhoogde bijschildklierwaarden komt. Toen ik terugkwam van het zwembad, lagen er zowel voor de endicrinoloog als de CT scan afspraken in de brievenbus. Misschien dat die bezoekjes hier een nieuw licht op werpen.

Vanmiddag, nadat ik boodschappen heb gedaan, en ook even bij de juwelier mijn vorige week door versletenheid bijna definitief verloren gegane gelukskettinkje met Epyptische scarabee, teruggehaald, nu met 2 nieuwe oogjes en een nieuw slotje, was er de opening van de olympische spelen. Ondanks dat ik het nog steeds een hele slechte zaak vind dat China de spelen toegewezen heeft gekregen, was ik toch wel nieuwsgierig, en eerlijk is eerlijk. Zoiets spectaculairs kun je wel aan die 1,3 miljard mensen daar overlaten. Het gedril heeft wel uitgewerkt in een erg spectaculair spektakelstuk. ik was er van onder de indruk. Slijmen kunnen ze ook goed. Alleen jammer dat je er niet vrij kunt spreken, en dat al je rechten er geschonden worden, maar het zou hypocriet van me zijn als ik alleen China dan zou noemen, want er zijn natuurlijk tig landen waar ze het niet zo nou nemen met je rechten. Zelf hier in het zogenaamde beschaafde Nederland is veel mis. Zeker met solidariteit of sociaal zijn. Genoeg hierover.

Ik schreef net een mailtje aan ene Jan, laatst in een logje over oude auto’s liet ik een paar foto’s zien van zijn fantastische oude Peugeot 404 in Ferrari rood. Tijdens het schrijven ontving ik al een reactie van hem. Hij vond het leuk om zijn auto in ons blog terug te zien, en gaf ook een site op waar hij uitgebreid laat zien over zijn hobby. Bij deze dan ook maar een link: http://www.flickr.com/photos/jansluijter/sets/72157594313011935/ Net zag ik in het nieuws een prachtige tekening van Julian Beever, een Engelsman, Julian_beever_in_koopgootmaakt momenteel onder een tent in de koopgoot een prachtige tekening met krijt. Ik ga eens even het internet op om te kijken of ik hier jullie lezers ook een blik op kan laten werpen. Op de reportage van RTL4 nieuws kwam zijn tekening veel mooier over, maar ik heb zo gauw niks anders. http://users.skynet.be/J.Beever/pave.htm Hij heeft een 3D tekening gemaakt van een enorme scheur in de koopgoot, en is daar zelf ingevallen. Het lijkt verdomme ontzettend echt. Toch vaste lezers zien wel dat mijn concentratie nog steeds niet fatsoenlijk is. Eigenlijk wilde ik eindelijk weer eens even doorgaan met een stukje over ons uitje in Arnhem. 03_de_vrijdagse_markt04_even_lunchen_bij_hoki_poki_en_ou  Nadat we op vrijdag aangekomen waren zijn we eerst richting de markt gegaan. De wekelijkse vrijdagsmarkt was gaande met ook een behoorlijk001_oudste_pand_winkelstraat rommelmarktgedeelte, aan de achter en zijkant van de Eusebiuskerk. Altijd leuk. 005_vroeger_wimpy_jezus_venezuela Rose en ik zaten daarna al gauw bij Hoki Poki voor de deur op het terras, en hebben daar een aangename lunch genuttigd. We zagen van daaruit 006_oude_postkantoor_janskerkplein ook onze stripshop (de Noorman) van toen, waar onze stripverzamelwoede zo’n beetje begonnen is. We hebben dit hele WE12_restaurant_de_stoep_2_maal_heerl  niet de tijd gehad om daar enige aandacht aan te besteden. Vanaf nu komen er foto’s door het WE heen genomen in het centrum van Arnhem. Het oude Postkantoor, Café Meijers komt langs,waar Rose nog een tijdje boven gewoond heeft in de tijd voor mij.13_adamseschoolstijl_winkelpand  Resaurant "de Stoep" waar we notabene tweemaal achtereen heerlijk gegeten15_caf_meijers hebben. Een winkelpand waarvan we beiden denken dat het in Amsterdamse stijl gebouwd is, het 16_nieuweoude_stadhuis_en_eusebius oude en nieuwe stadhuis, de waag, de Eusebius, de Walburgiskerk, Huize Kohlmann waar Rose nog een tijdje gewerkt heeft, de Berekuil, en allerlei andere plekjes met veel herinneringen.18_walburgiskerk_en_huize_kohlman28_sabelspoort_klein_stuk_stadsmuur

21a_berekuil 24_stadhuis

23_eusebius 26_de_waag

Vreemd genoeg volgt nu op het log een enorm gat, ik had het eerder over de Britse krijttekenaar die een gat in de koopgoot tekende, maar dit is geen tekening. Val er niet in. Daarna gaat het log gewoon weer verder.31_rijnkade_zelfde_schepen_als_acht34 33b_john_frostbrug_in_provinciehuis 

Ik stop nu bij deze foto van Rose op de voorgrond bij een reflectie van de John Frostbrug in de ramen van het Provinciehuis, wat Rose en ik nog kennen uit de tijd van Molly Geertsema, de toenmalig Provinciaal regent. Volgende keer meer.

Tocht door de Spijkerbuurt, onze oude woonplaats 2

Vanaf de hoek Parkstraat en eerste Spijkerdwarsstraat liepen we over de10_parkstraat_blijft_mooie_straat Parkstraat richting Prins Hendrik straat. Onderweg kwamen we op de hoek van de Spijkerstraat het oude witbetegelde consultatiecentrum nog tegen. Hoeveel voetsporen hebben wij hier niet liggen dachten we beide en er kwamen allerlei goede en natuurlijk ook slechte herinneringen boven. Zo hoor ik tijdens dit schrijven op het nieuws dat een boswachter in Groningen gestoken was door twee reuze wespen. De boswachter kwam zelf op de radio dus het zal wel meegevallen zijn, maar het deed mij terugdenken aan de Kluiskamp, een kinderkampOh_wat_ben_ik_blij  wat ieder jaar gehouden werd in de kluizenaarsvallei in Velp, een hartstikke leuk kinderkamp, met ieder jaar een ander thema, waar ik jaren lang ook aan deelgenomen heb. Een jaar ik liep er rond als medicijnman, hadden we er last van een gigantische wespenplaag, en volgens de gemeentemedewerkers die de wespen veel te laat kwamen verwijderen, waren het er meer dan 10.000. Ik weet nog wel dat we er gek van werden. Ik heb daar heel veel kinderen en medewerkers kunnen helpen met Ledum D6. Een druppel op de tong en een druppel op de beet zelf en weg was de jeuk, de verdikking en de last hiervan. Die week was ik de meest gewaardeerde medewerker/medicijnman.  Kortom een leuke herinnering, waar ik later nog eens een uitgebreider stukje zal weiden. Ik ben overigens benieuwd of dit kamp nog steeds bestaat. Als ik nu naar die net geplaatste foto van mezelf als medicijnman kijk dan zie ik er nu trouwens toch nog wel goed en jong uit !!

Verder in de Spijkerbuurt, ik liet mezelf weer eens afleiden. Overigens ook zo’n onderwerp op zich. Ik denk dat het bij mijn medicatie hoort maar op een score van 10, kom ik qua concentratie momenteel niet boven een drie. Rose vind dat overigens wel leuk, want ik ben daardoor wat speelser, wat minder doelgericht, waardoor we wat meer variatie in onze relatie hebben gekregen. Mede daardoor kijk ik op mijn werk ook nog eens extra uit. 017_oude_gerenoveerde_verhuis_pak_t Toen we bij de volgende hoek kwamen zagen we eerst de dansschool, Wensing, die daat zit/zat, en daar recht tegenover het prachtige pand waar we de renovatie nog meegemaakt hebben. Het was een verhuisbedrijf annex transport bedrijf, en er zijn veel appartementen in gebouwd, die aan de achterkant regelrecht gingen grenzen aan een ecologische tuin, 00_ecologische_tuin_2 ook aangelegd in de laatste jaren van ons verblijf in Arnhem. We kregen direct het idee om daar even naar te gaan kijken, en ontdekten dat de toegangshekken onder de huizen door tot onze grote spijt afgesloten waren. Een kwartiertje later bleek toen een van de bewoners daar zijn fiets wilde gaan stallen dat vandalisme in Arnhem al net zo’n probleem is als in Schiedam, want twee weken voor ons bezoekje waren alle fietsen daar door vandalen vernield, en sindsdien zit het hek op slot. Doordat wij deze bewoner spraken kregen we toch de gelegenheid om de tuin te bezoeken, en wat is deze prachtig begroeid geraakt. De tuin is helemaal aangelegd met sloopafval en hergebruikte materialen. Ik geef even een fotoverslag. 01_wat_een_groene_wildernis 04_moai_voorouder_beeld_bebouwing 12_smalle_paadjes 08_grote_hoogteverschillen Ik doe het hier met kleine fotootjes, klik er rustig op voor een beter beeld.14_klimmen_en_fotograferen 19_leo_en_rose_dalen_af 17_toren Toen we er na deze leuke wandeling met veel hoogteverschillen, nauwe paadjes, grote hoogteverschillen, een zandbak, een binnenplaats, een prachtig "moai" voorouderbeeld, weer uitwilden hoefden we alleen maar even naar een van de balkonnen te roepen en kwam deze bewoner weer naar de poort op ons er weer uit te laten. Hij vertelde ons nog dat dit slot hem en veel van de bewoners tegen de borst stoten, en dat het hopelijk snel weer vrij toegangelijk zal worden. Na hem hartelijk bedankt te hebben gingen we weer onderweg.23_achtertuin_van_velen 29_in_en_uitgang_tuin 30_balkonnen Eerst kwamen we weer in de Prins Hendrikstraat terecht, die op de een of andere manier veel donkerder leek dan toen we er woonden, maar dat zal wel komen doordat de bomen ontzettend dik begroeid zijn en waarschijnlijk015_boven_de_witte_bestelauto_ons_o  de laatste 016_boven_de_witte_bestelauto_ons_o jaren niet gesnoeid zijn. Ook de Jolly Joker, het café waar we schuin tegenover woonden was weg. Er zit nu wel weer wat, maar we hebben niet de tijd genomen om te kijken wat. Wel was duidelijk zichtbaar dat ons huis aldaar grondig gerenoveerd geworden is. Het balkon van de eerste verdieping, waar wij in eerste instantie alleen een kamer en suite en een keuken met douche daarin hadden en later ook het zij voorkamertje gevorderd hebben, hing toen wij er vertrokken als een zielig vogeltje bij, en is nu in oude luister hersteld/vervangen. We hebben in dit huis ook veel beleeft, en er ook gewoont met mensen die nog steeds tot onze vriendenkring behoren, zoals bijvoorbeeld Philippe. Ook met mensen die we ons liever niet herinneren, maar ala. Er kwamen hoe dan ook weer veel memorabele zaken terug.018_huis_op_de_parkstraat_614  Ik weet nog dat we ineens een kogelgat bleken te hebben in ons ruim 30 jarige bruine dafje 33Daf_33 (helaas geen foto, alleen een foto van een nageschilderde kleine uitvoering, wel met de beschilderingen van watermolen, windmolen, gebroken geweertje en atoomteken, alleen de miniatuur anarchistenvlag heb ik nergens kunnen vinden, de auto die 1 op 16 reed en die we later stomgenoeg nog doorverkocht hebben aan een vriend van Peter Faber, en waar ik nog een lange tocht mee door Africa gemaakt heb, voordat ik Rose leerde kennen), notabene door het gebroken geweertje dat achterop de achterbak geschilderd was door Harry van der Veen. Er bleek een inval geweest bij onze linker buurman, die dealer in van alles en nog wat bleek. We waren er gewoon doorheen geslapen, niet denkbeeldig gezien alles wat we rookten in die tijd. Alweer afgeleid. We moesten nog wel even schuilen voor een extreem heftige bui, maar zijn daarna de Parkstraat weer ingelopen, 019_parkstr_614_ons_oude_huis en constateerden dat ons laatste huis er ook nog steeds staat. Zelfs de door mijzelf aangebrachte tralies bij de voordeur, ter beveiliging zat er nog, de kurkvloer, de eerste die ik ooit gelegd heb lag er ook nog in goede staat bij, en de bomen in de tuin doen het ook prima, en zijn een behoorlijk stuk gegroeid. Het laatste huis was een zgn maisonette woning. Twee verdiepingen, een voor en achtertuin, en 85m2. Het was een heerlijk huis na al die oude ononderhouden rommel daarvoor. We kregen het omdat Rose al die tijd haar inschrijving bij het woningbureau up to dat gehouden had. Het 028_de_blauwe_hoek_herinneringen was ook moeilijk om dat huis te verlaten toen we voor werk richting Den Haag vertrokken. In tegenstelling tot de verhalen hebben wij altijd reuze prettig gewoont in de Spijkerbuurt. Er gebeurde van alles en daardoor zag je er ook geregelder politiesurveillances, maar dat heeft ons nooit gestoord. Er was een zeer gevarieerd winkelaanbod, en je kon er ook heerlijk uit eten, bijvoorbeeld bij de Blauwe Hoek, toendertijd vooral ook bekend van de niet te versmaden knoflooksaus waar je gewoon niet genoeg van kon krijgen.

Op de Parkstraat schuin tegenover ons oude huis is nog zo’n tuin aangelegd, als waar ik hierboven al de nodige foto’s heb laten zien. In dit geval een watertuin. Er was al wel sprake van in de tijd dat we er woonden, maar nu zijn we er ook gaan kijken. Ongelooflijk wat er allemaal mogelijk blijkt als je iets maar echt wil, en dat gewoon tussen de gewone oude bebouwing in. Geniet mee, van deze impressie:00_ecologische_watertuin_sinds_1987 00a_ingang_ecologische_watertuin_si 19_wat_een_kikkers_padden 22_hoogste_terras Het is een prachtige tuin geworden. het lijkt me werkelijk prachtig zo’n achtertuin, al is ook deze tuin niet hangplek vrij, maar logisch dat deze plek ook populair is. Ik zou het ook prachtig vinden, en alle buurtcentra e.d. zijn nu eenmaal wegbezuinigd. Zolang de zogenaamde hangers maar met respect omgaan met, heb ik er geen problemen mee. En wat ik hiertegen kwam komen flessen en andere rommel wel in de daarvoorbestemde plekken terecht. 29_terras_daaronderelegenEr zitten hier17_waterlelie ook een andere vorm van hangjongelui. Het aantal padden en kikkers is fantastisch. Op sommige plaatsen zijn ze oorverdovend aanwezig. Het op de foto krijgen is weer een ander verhaal want ze hebben zo’n schitterende schutkleur, maar kijk mee:20_kikker 21_kikker 25_waterlelie 28_waterlelie 13_dit_is_in_het_spijkerkwartier 12_wat_een_groen 26_waterlelie 

Tot zover deze verrassende tocht door de Spijkerbuurt. Later verder op een andere plek in Arnhem.

Tocht door de Spijkerbuurt, onze oude woonplaats 1

Overzichtsfoto_arnhem (foto overzicht Arnhem) Nadat we ons hadden ingeschreven bij Hotel Blanc, en onze spullen op de nette kamer hadden achtergelaten, besloten we Arnhem in te gaan. We gingen eerst op zoek naar een slijterij, om ‘s avonds zoals thuis ook met een borreltje te kunnen afsluiten. Op de oude plek van onze slijterij zat inmiddels een totaal ander bedrijf, en zo kwamen we via Bioscoop Rembrand terecht op de Steenstraat. We vonden daar al gauw de zaak waar we iets gegeten hebben na ons trouwen, wat we ooit lang geleden erg kleinschalig gehouden hebben. Er waren alleen de getuigen, Merlijn, en wij tweetjes, en dat nog op de gratis dag ook. Nou moest ik op zoek naar ons trouwboekje om erachter te komen dat we ooit op woensdag 19 juli 1989 getrouwd zijn. Het is nooit een dag geworden die we zijn gaan onthouden. Dat heeft onze familie ons ook nooit in dank afgenomen.000_1ste_spijkerdwarsstraat_arnhem 

Neen, op 2 november 1981 ging ik op zoek naar een Antenne, in mijn net nieuwe souterain en het daaraan vastzittende huis, en ik trof daar Rose, die daar ook net was gaan wonen op de voorste kamer van voorheen 2 kamers en suite, de voorkamer aan de Parkstraat001_eerste_spijkerdwarsstraat De derde november kwam ze bij mij op de thee en ze is nooit meer weggegaan. De 3de november 1981 is zodoende de dag geworden die we als onze startdatum van onze relatie zien. Tegenover de zaak waar we op onze trouwdag een mini feestje hielden, hebben we een fles jenever gekocht. In de gauwigheid zagen we al heel wat bekende zaken, maar wat gelijk opviel was dat de ijszaak Trio er nog was en dat "de Muurtooi" waar we veel van onze "kunst" hebben gekocht er niet meer was08_kamer_rose_en_souterrain_hot_198. We sloegen bij die wijn annex slijterij de hoek om naar het voormalige zwembad/badhuis, en zijn via waar de circusschool stond en de familie Mirando woonde, de eerste spijkerdwarsstraat ingelopen, om te kijken of mijn allereerste huis/ souterrain er nog was, en ja hoor. De Gribus die je daar ziet was mijn eerste huis in Arnhem, en het huis daarachter op de hoek, was waar ik Rose leerde kennen. Boven mij was toendertijd een atelier, en ook toen was het al zo’n zootje. Ik had alle ramen en deuren vanaf straathoogte blauw geschilderd. Als ik nu rondkijk snap ik ook dat dit souterrain van dik 120 vierkante meter, toch wel een rampzalige indruk maakte op mijn ouders, die ik inderdaad moest binnenlaten via dat eerst zichtbare nu rood/roze/blauwe luik, om nog maar niet te spreken over de rioolbuizen die door mijn woonkamer en keuken heenliepen. Laatste foto, eerste verdieping, de kamer van Rose, naast die van Ferry, die we later ook veel beter hebben leren kennen.

Tot zover het eerste deel, want andere zaken roepen.