Ontwrichting

We wonen op een laan. Een mooie laan met grote kastanjebomen. Deze zijn ergens in de jaren 50 van de vorige eeuw geplant. Ze zijn goed gegroeid en gaf de laan een goede allure. Er woonde toen een populatie die bestond uit de gegoede bevolking van het mooie Scyedam. Je was wat wanneer je hier een huis kon betalen. Hot en ik zijn hier in de 90ger van alweer die vorige eeuw gaan wonen. De populatie die er toen was zijn verhuisd naar een betere wijk. Nu wonen we in een multi cultie (een vervloekte term) populatie bestaande uit o.a Nederlanders, Polen, Tjechen, Turken enz. in onze wijk. Dit vinden we leuk, deze diversiteit. Nu, zijn de bomen ziek. Er is dus afgesproken ze te kappen, onze laan te rervitaliseren en herplanten. Mooi, heel mooi. Alleen was dat niet tegen de vogels gezegd. Dus een week geleden kwam er een jong stel Vlaamse gaaien hun nestje bouwen in onze oude vermoeide kastanjeboom. Wat een werk was dat en het was een vreugde om dat te volgen.  Er werden takken verzameld. Deze werden zorgvuldig door hun beiden vervlochten tot een mooi takkerig nest. Het was veel werk en ze waren nog niet klaar. Tot vanmorgen. De machines werden uitgeladen. Ik liet Jesse uit voor haar 1ste ronde en toen we terugkwamen was de boom weg. Hot en ik keken naar buiten en zag hoe een van de gaaien aankwam met een takje en….. We werden er weemoedig van en troostte ons met de gedachte dat ze gelukkig nog geen eieren hadden gelegd en nog tijd hadden om een ander nest te bouwen. Vreemd genoeg dacht ik hieraan en ook aan het verhaal van de EU voorzitter die ons vertelde dat we niet moesten klagen dat we zoveel moeten bezuinigen. Er waren andere landen die het moeilijker hebben en meer moeten bezuinigen. Dat kan hij gemakkelijk zeggen met zijn mooie salaris en riante afvloeingsregeling. Ik voel me nu nog meer een met die Vlaamse gaaien. Onze boom wordt niet ineens gesloopt maar beetje voor beetje worden onze taken afgezaagd.

Advertisements

Feest op de afdeling

ShovelGisterenavond werkte ik en de dienst was nog niet begonnen of een van de patiënten die niet terug was gekomen van verlof werd door zijn begeleiders naar de afdeling teruggebracht. We wisten wel dat deze jonge patiënt bij een akkefietje was opgepakt van het weekend en dat hij omdat er al meer was gebeurd in het verleden vast bleef zitten op het politiebureau in de cel. We wisten echter niet waarom. We hadden het als personeel al wel over gehad en dachten dat hij wel een bromfiets of scooter zou hebben ontvreemd. Een vreemde doch al eerder voorgekomen hobby van de desbetreffende. Om zijn leven te beteren is hij bij ons en om daarvoor de basis te leggen wil hij van zijn verslaving af. Nu bleek bij terugkomst dat hij met wat vrienden een SHOVEL had "meegenomen" en dat hij daarmee was gaan joy rijden. Ik dacht eerst nog aan een speelgoed shovel, Speelgoed shovel maar dit bleek niet het geval, want daar kan je niet mee gaan joyriden. De rechter had hem gisterenmiddag na wat dagen cel voorwaardelijk vrijgelaten. Hij moet strikt binnen blijven totdat hij door kan naar een streng vervolgtraject in een ander deel van het land. Hij had duidelijk zelf ook niet gedacht dat 't zou lukken en was totaal verrukt over zijn herkregen vrijheid en helemaal door het dolle heen.

Zo'n verhaal over een Shovel Shovel1 doet het natuurlijk goed dus de afdeling stond bol van dit verhaal. Hij vertelde onder andere dat het rijden met zo'n groot ding nog behoorlijk tegenvalt. Het stuurt vrij direct en hij is dan ook erg blij dat hij geen schade heeft veroorzaakt. Het heeft niet veel gescheept geloof ik na de spannende ervaring verhalen.Na al die jaren op gesloten en crisis was dit de eerste keer, nota bene op een open afdeling dat een van de patiënten zoiets flikt. De blijdschap op de afdeling was ook groot. De persoon waar het zich in dit verhaal over gaat is een buitengewoon Feestje aangenaam boefje, wat kwaad worden op hem er niet gemakkelijker op maakt. Ook zijn familie was zo gelukkig hem weer te zien dat er een behoorlijk feestje werd gevierd waaraan ze de hele afdeling deelgenoot van lieten worden.

Tot zover.

One11NL

Vandaag wil ik jullie aandacht vragen voor een nieuwe site. One11NL http://www.one11.nl/held/39/Sangita%20Singh/ . Dagelijks proberen Nederlandse journalisten uit de hele wereld verhalen berichten video's e.a. zaken hier te publiceren die je even met een andere kijk naar het normale nieuws laten kijken.

Rose en ik werden er kenbaar op gemaakt tijdens het luisteren naar "het Oog op morgen". Hier luisteren wij vrijwel dagelijks naar voordat we gaan slapen. Wij hebben gelijk een email abonnement genomen en worden op die manier automatisch iedere dag naar het die dag gepubliceerde verhaal geleid.

Vandaag een verhaal van een 11 jarig meisje in India die de sloppenwijk waar zij woont haar thuis moet noemen. Ze beschrijft op indringende wijze de erbarmelijke omstandigheden waar zij en zo ontzettend veel mensen daar in wonen. leuk is echter dat zij zichzelf nu als journalist ziet en op die manier zelfs haar eigen regering het schaamrood op de kaken bezorgd. Kijk mee en neem ook regelmatig kennis van deze iedere dag weer verrassende verhalen. Rose en ik hebben er ook een link naar toe op Facebook geplaatst. Kost nauwelijks moeite en geeft je een andere kijk op wat zich allemaal in deze wereld afspeeld.

http://www.youtube.com/watch?v=8dwHNc0MomY&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=8dwHNc0MomY&feature=player_embedded#t=246s

 

zelfmeelij (gedicht van Hetty Wachter april 2007)

Zelfmedelijden
Ik ben…

ik ben een hypochonder

zie beren op de weg

zoek spijkers op laag water

ja dat ben ik… echt

 

ben soms dagen somber

zie alles alleen zwart/wit

geen lach op mijn gezicht

de hele dag gevit

 

de weegschaal lijkt kapot

geeft altijd een fout gewicht

ik baal van sonjabakkeren

waarvoor velen zijn gezwicht

 

het weer is ook naargeestig

geen zonnetje te zien

wordt een leuke Pasen ggrr

waar ik dat weer aan verdien

 

het was even leuk te grommen

al het wit veranderen in zwart

als een echte hypochonder

luchtend het soms zo boze hart

 

maar ja, ik ben het niet echt

een zwartdenkende hypochonder

soms eventjes een dipje of wat

maar die krijg IK er wel onder

 

Hetty Wachter

Rouw

ROUW 19 Rouw. Wat is dat precies? Hoe doe je dat? Waar is het voor?

Rouw gaat over afscheid en verlies. Ons leven zit er vol mee. Sommige verliezen zijn gemakkelijk te nemen. Zo maar een voorbeeld. Overgaan van klas naar klas of verhuizen. Je denkt dat je alles achter je moet laten, en dat is natuurlijk ook wel degelijk een feit, maar meestal krijg je heel snel heel veel terug. Herinneringen zijn ook deel van rouw. Rouw erover praten helpt Als iets definitief weg is moet je het doen met wat je nog wel weet. Afscheid nemen van mijn herinneringen lijkt me het ergst. Op mijn werk zie je vaak mensen die druk bezig zijn hun korte termijn herinneringen kwijt te raken en dat maakt je leven er niet gemakkelijker op.

Die vragen over rouw kwamen afgelopen week boven ik denk door het overlijden van de zus van Rose. Het zijn allemaal vragen waarmee ik de laatste week regelmatig bezig ben. Overlijdens komen regelmatig voor. Op mijn huidige werk bijvoorbeeld overlijden veel meer mensen dan op Crisis en gesloten waar ik het merendeel van mijn werktijd heb doorgebracht. Daar vond ik al dat er toch nog veel mensen doodgingen. Rouw tekstblok Er waren suïcides, er waren pogingen daartoe, mensen die na een mislukte poging bij ons kwamen, of mensen die bij een poging andere mensen trauma's bezorgden. Wennen doen suïcides of overlijdens nooit. Toch nu op Detox, bij het werken met mensen met een verslaving blijkt dat het lijf op een gegeven moment zegt, bekijk het zelf maar. Logisch natuurlijk, want al die mensen zijn op de een op andere manier al langere of kortere tijd zichzelf met drugs, alcohol aan het vergiftigen om welke oorzaak dan ook.

Ook in ons eigen leven hebben we vaak te maken met de dood. Rouw verdriet De confrontatie met de dood begon al vroeg. Mijn beide opa's heb ik nooit gekend, maar ik heb wel het overlijden meegemaakt van mijn beide oma's. Bij de laatste was ik zelfs oud genoeg om misdienaar te mogen zijn, en dat vond ik behoorlijk indrukwekkend. Mede door dat misdienaar zijn werden mijn vriendjes misdienaars en ik regelmatig gevraagd onze diensten te verlenen bij begrafenissen in de st. Willibrorduskerk die naast de Wilbeeckschool lag waar ik basisonderwijs kreeg. In dit geval betekende dat vaak een paar uurtjes schoolvrij. Huwelijken waren leuker en leverden vaker zakcent extra op. Iets heel anders dan sterfgevallen in de nabijheid. Oom Ton, een hartstikke aardige broer van mijn pa overleed en ik zag wat dat voor mijn vader betekende, maar ook voor tante Stanny en mijn nichtjes, de kinderen van Oom Ton. Ouders zijn gestorven. Logisch natuurlijk want leeftijd gaat een rol spelen en Rouw ik ben v d kaart neem nu die van mij, die zijn 91 en 92 geworden dus is het volkomen normaal dat ik ze nu alweer dik 4 jaar geleden ben verloren. Ik had en heb er vrede mee en ben buitengewoon dankbaar voor de toch nog 46 jaar dat ik ze gehad heb. Mijn gedachten gaan nog regelmatig naar hen toe, en er zijn ook nog regelmatig vragen die ik in mijn hoofd met hen bespreek. Onlogischer was het nu alweer dik 28 jaar geleden toen Erwin, de zoon van Rose op vijfjarige leeftijd verdronk. We waren allebei, trouwens eerder alle drie, inclusief Merlijn die er ook bij was volkomen de weg kwijt en ons leven was totaal ontwricht. Wat een onrechtvaardigheid. Waar sloeg dat op? Waren wij daar de schuld van? Hadden we dat ergens aan verdient. De als hel kwam om de hoek kijken en we wisten een tijd gewoon niet hoe nu verder? Hier is nu Zo onnatuurlijk voor ouders om hun kind naar de begraafplaats te brengen. Ik kon een tijd niet of nauwelijks studeren, of werken, en als ik al werk had kon ik me niet fatsoenlijk concentreren om een baan lang vast te kunnen houden. Toen begonnen we al veel meer in het HIER en NU te leven. Hier en nu loesje

Vlak daar achteraan overleed de jongste broer van Rose aan een hartaanval. Ook dat was buitengewoon vroeg en hij was jong, liet twee jonge kinderen na en een vriendin, en liet ons behoorlijk nadenken over hoe wij zelf in het leven staan. De dood is al lang deel van mijn leven. Heel vaak ging ik met mijn betrekkelijk oude ouders naar afscheidsbijeenkomsten, begrafenissen en crematies. Zij hadden heel veel vrienden, schoolgenoten, buren, vrienden en collega’s en omdat ze op zoveel plaatsen gewoond hebben en zo oud werden hebben ze gedurende hun leven van het grootste deel van eerder genoemden afscheid moeten nemen. Het aantal kerstkaarten wat zij verstuurden zakte enorm naar gelang ze ouder werden. Ook op onze leeftijden. Zestig en vijftig komt de dood steeds vaker voor. Mijn oudste broer ging een dikke acht jaar geleden dood en dat hakte er ook stevig in vooral omdat zijn dood betekende dat we daarna geen contact meer hadden met zijn vrouw en hun kinderen. Dat was een dubbel afscheid waarop ik zeker toen niet gerekend had.

Het mooie aan het rouwen deze week is dat het afscheid er een was waar ik met goede herinnering op terug kijk. Dat maakt het gemis er niet minder op, maar er was bij dit afscheid tenminste geen hypocrisie, en dat maakte het heel respectvol en warm, ondanks dat het ver beneden nul was op dat moment.  

Ik heb natuurlijk niet iedereen genoemd die ik mis. De dood is eigenlijk verreweg de enige echte zekerheid die we kennen. Het is maar goed dat we er niet alles van weten want dat zou het leven minder sjeu geven. We zien wel. Ik heb ook geen zin om me bezig te Rouw-harley
houden met wat daarna komt want dat zie ik wel. Ik heb toch al weinig energie, en dan is alle tijd die ik daar in steek verloren tijd. Begrafenis truck scania

Over afscheid heb ik al vaker geschreven. Wat voor mij vast staat is dat voor alles waar je afscheid van moet nemen of neemt je iets terug moet nemen. Dat kan natuurlijk niet wanneer het gaat over dierbaren die je missen moet, maar je kunt dan nog met je herinneringen veel goeds doen, wat het rouwen gemakkelijker maakt.

http://www.doodgewoon-online.nl/Rouw.html Er zijn nog volop plaatsen waar hierover gedacht, gesproken en geschreven wordt.  Doodgewoon online

Later meer. Gegroet. 

Een geweldige foto

Een geweldige foto….

Laat hem de wereld rond

gaan…. Dit is wat iedere

eerlijke journalist in het

hart zou moeten hebben

om te tonen….
Maar dit verkoopt niet..?

John Gebhardt met alleen overgebleven meisje in Afghanistan

   

 

Eindelijk een mooie oorlogsfoto! Het is de andere kant van de oorlog,

en het is ontroerend!

Het hart van een soldaat = het hart van een man, een vader…
Dit zou er als krantenkoppen moeten staan, in plaats van dat wat minder belangrijk is.

Het is een hard verhaal, maar versterkend voor het hart, wanneer

men deze foto van John Gebhardt in Afghanistan bekijkt.

De echtgenote van John Gebhardt, Mindy, zegt dat het hele gezin

van dit kleine meisje is vermoord. De rebellen wilden ook haar ver-

moorden, maar ze overleefde.
Ze wordt verzorgd in het hospitaal van John en is aan de beterende

hand, zelfs wanneer ze weent en klaagt.
 
De verpleegsters zeggen dat John de enige is die haar kan kalmeren,dus John

hield haar gedurende 4 nachten in zijn armen en sliepen samen in de zetel.
Het kleine meisje komt langzaam weer op de been.
John is een echte oorlogsheld en hij vertegenwoordigt dat wat het westen daar

poogt te verwezelijken.
 

Dit vrienden, is het waard te delen met de rest van de wereld…
Zoiets zal u nooit zien in het nieuws. Hou het nieuws en ga. Er gebeurt niets als u het niet doet, maar

de wereld heeft het nodig om een foto als deze te zien en heeft het nodig zich te realiseren dat wij het

verschil maken, zelfs al gaat het om één klein meisje tegelijkertijd.

 

 

Weekend

Weekend Gisterenavond lekker gewerkt. Het was leuk Prettig weekend om weer eens met een oude collega te werken. We hebben al zo vaak samengewerkt dat de samenwerking als vanzelf loopt en overleggen is nauwelijks nodig. Hij is voor een deel bij onze poli gaan werken dus komt nu bij patiënten thuis, houd in de thuissituatie de vinger aan de pols, ziet dus bijtijds wanneer het dreigt fout te gaan, en kan dan op tijd oingrijpen door bijvoorbeeld nieuwe medicatie te regelen of een opname. Het is uitgaande van zijn ervaringen erg leuk en totaal anders dan alleen het werk op de afdeling. Hij deelde die ervaringen gisteren met mij en dat was erg leuk. Ook dubbele gevoelens kwamen ter sprake. Er zijn heel veel Relaxing-weekend nieuwe patiënten op de afdeling dus ken ik die nog lang niet allemaal, en dat is wederzijds. In dit geval hoef je niet op de eerste dag van opname in een keer alles te regelen, en hadden mijn collega en ik ook de tijd om weer eens even bij te praten en te kijken naar hoe het momenteel op de afdeling gaat met alle veranderingen, uitbreidingen en de veranderde patiëntengroep. Zaken die verdriet oproepen, en hoe wij individueel omgaan met bijvoorbeeld het verlies van patiënten. Met de ene patiënt klikt het natuurlijk veel meer als met de andere, maar je leert heel veel mensen kennen en juist op de gevoelige kant. Gevoelens lopen vaak hoog op als je stopt met drinken, pillengebruik of andere verslavingen. Juist op dat moment ben jij als begeleider het veilige punt en de steun in de rug. Als dan door welke oorzaak dan ook mensen overlijden die je al jaren kent en waar je veel energie in gestoken hebt kan dat hard aankomen. Dat blijkt in ieder geval niet alleen voor mij zo te zijn. Het valt me wel op dat we sinds ik op een Detox afdeling werk er veel meer patiënten tijdens of na opname overlijden dan in al die jaren daarvoor. De flexibiliteit van het lichaam houd er soms gewoon me op, of een ontrekkingsinsult Fijne_vrijdag,_goed_weekend zorgt net voor een te lang zuurstoftekort, en dan noem ik nog maar twee van de oorzaken terwijl er een veelvoud van aanleidingen zijn. Ik zal er nooit aan wennen. Dat was op de andere afdelingen als crisis en gesloten opname niet anders, al waren daar vaker suïcides en ongelukken de doodsoorzaak. Wat dat betreft was het gisteren een fijne dienst waarbij we allebei duidelijk behoorlijk getroffen waren door de dood van een patiënt die gevonden werd op de dag dat ze net was overtuigd dat een opname een goed idee voor haar was en toch niet kwam opdagen voor die zeer noodzakelijke opname. De patiënte in questie was een ontzettend hartelijk en warm mens, en ondanks rare keuzes en een enorm gebrek aan het stellen van grenzen is ze dat tot op het laatste moment gebleven. Ook haar zal ik missen.

Bij thuiskomst kon ik dit ook nog even delen met Rose die daar altijd voor open staat. Het helpt wel en zo konden we gisterenavond laat toch aan het Weekend beginnen. Ik ben lekker vrij. Vanmorgen vroeg opgestaan Fijn WE en ontbeten. Pas daarna met Rose en Jesse naar de stad gelopen. Op het eind van de dam ging ik beginnen aan een zoektocht naar een metalen pijpje wat moet dienen als verhoging van een van de draaistoelen die we hebben en die ik aan het verhogen ben. Het gaat om een simpele stoel van een Zweeds meubelbedrijf, die al jaren dienst doet en die voor ons huidige huis eigenlijk te laag is om fatsoenlijk van ons adembenemende uitzicht te genieten. Ik had al geïnformeerd bij Engering, Zeeman, Gamma, de Praxis e.d. Ook al een aantal loodgieters gepoogd maar ook zonder succes. Vervolgens kreeg ik van de collega gisteren een nieuw idee. Hij dacht dat steigerpijp precies zou doen wat ik wilde. Alleen waar haal je steigerpijp vandaan. Ik liep tijdens het uitje vanmorgen langs een aantal bouwbedrijven en ook garages. Overal neen, tot ik bij een oude garage bij de Plantage kwam waar een zaak zit die oude Engelse auto's opknapt en restaureerd. Ik had daar eerder ook al eens onverwachts succes gehad en warempel hij loopt het magazijn in en komt terug met een exact passend stuk pijp. Toen ik vroeg wat dit me zou gaan kosten zei de eigenaar, nee joh, dit is gewoon service van de zaak. Ongelooflijk toch.

Nu ben ik wel doodmoe van een erg lange wandeltocht. Tijdens het schrijven van dit stuk wordt ik toch getroffen door toespraken op de radio tijdens de afscheidsbijeenkomst door de dochters van Harry Mulisch die vandaag zijn afscheid van deze wereld heeft. Jesse ligt ook al lekker te pitten Pitten op haar kussen, en dat ga ik zo ook even doen, maar onverwachts snel suc6. Na het vinden van dit pijpje zijn Jesse en ik nog even langs de Wereldwinkel gegaan om een kop koffie bij Rose en Wil te drinken. Was ook even leuk. Nu ga ik een paar uurtjes pitten. Misschien later meer. WE is goed begonnen.