Mijn Held

 

yippie

Wat is een held? Vroeger, lang geleden toen de wereld nog jong was en de soldaten met poetskatoen schoten, zoals mijn geliefde ex zei toe hij nog in goede doen was. Voor mij is een held iemand die de wereld rond reisde en skône vrouwen redde van snoodaards, duivels en ander ongedierte. Ze liepen in een buitenissige outfit met een geweer in de riem, mes in zijn/haar schoen, mesjes onder haar/zijn horloge en een stengun op zijn/haar rug. Het was dan een samoerai, een cowboy, advocaat, journalist, enz.   Vroeger waren het alleen de mannetjes die zo liepen en tegenwoordig doen ook de meisjes mee. Maar ik hield veel van westerns in boeken en films. Denk dan aan old Schatterhand en Winnitoe en later S.F.  verhalen die in deze trant waren geschreven. Alhoewel, wanneer ik mezelf in gedachte zo zag lopen kon ik het me goed voorstellen dat ik zou struikelen over het een of ander aan ijzerwaren die ik droeg.  Ik ben niet zo handig. Die fase ging voorbij. Later waren het ander soort films zoals “The twelve good men” en “High Noon”. Later, toen ik groot was waren helden een ander soort mensen. Een stil mens die zonder die toeters en bellen hun heldendaden verrichtte.  Ik las boeken over de vrouwen in de 2de WO en tijdens de hongerwinter naar de boeren fietsten met een fiets zonder de rubber banden, eten bij elkaar sprokkelden en weer naar huis gingen als ze dan niet bestolen werden door de moffen, dieven en andere buitenlui. Of keek ik naar rechtbank drama’s waarin er mensen die in een jury zaten en een persoon als enige niet geloofde in de schuld van de verdachte en de andere konden weerstaan en hen een voor een kon overtuigen van zijn gelijk. Het waren allemaal mensen buiten mijn leven en ergens anders waren heel ver weg van mij qua afstand of tijd. Ineens schoot het door me heen dat ik getrouwd ben met een held. Een die ondanks die spierziekte, zijn pijn, zijn zweetaanvallen en een lijf vol medicijnen naar zijn werk gaat. Ondanks de bezuinigingen, verminderd aantal collega’s, geen invallers en toch één baas meer. Zo’n baas die direct toen ze hoorde dat  hij na 3 weken koortsaanvallen even koortsvrij was eigenlijk verwachtte dat hij weer naar zijn werk zou gaan. Toch wanneer hij vertelt van zijn werk en wat dit met hem doet en hoe hij trots vertelt van die hij kan enthousiasmeren te stoppen met drinken, gokken en medicijn gebruik. Dit  ondanks dat deze regering vindt dat verslaving geen ziekte is. Dan voel ik me trots dat deze man mijn lief is hij is mijn held en niemand die neemt dit van me af!

Beladen Vergadering

Afgelopen Dinsdag hadden wij onze laatste Algemene Ledenvergadering van dit jaar van onze winkel. Het zou een beladen vergadering worden. Er stonden allerlei moeilijke agendapunten op de lijst. Welke? Nou wij, het bestuur waren een tijd geleden uitgenodigd door een goed bekend staande koffiebranderij, om bij hen voortaan de koffie en de thee af te nemen. We waren enorm enthousiast. Er vielen zogezegd een aantal handelaarslagen weg waardoor we meer winst hadden, de thee wordt in de landen van herkomst afgewerkt waardoor daar meer winst valt te behalen, we zouden weer een exclusief merk in de winkel hebben en nog vele andere redenen. Alleen, helaas gaf ons onvolprezen food opperhoofd niet thuis. Wanneer hij nl. boven de € 700,- bestelling had dan is de verzending gratis. Dit is, zo bleek, een van zijn drijfveren om de food afdeling onder zijn hoede te nemen. Dus sprak hij zijn “VETO” uit. Neuteboomkoffie erin, hij eruit. Als dit het enige reden was dan, denk ik, hadden wij deze uitdaging wel aangegaan. Maar helaas was dit niet het enige. Dus bliezen wij de stemming af. We zijn een vereniging en grote veranderingen worden per stemming af- of aangenomen. Maar er komen meer problemen. Doordat de subsidies zijn afgeschaft wordt alles in WW land veranderd. Er staat een fusie in de planning en er komt een differensiatie van de winkels. Er komen dus 4 type winkels. Hoe dat er uitgaat zien? Alles staat nog in het concept stadium maar het rommelt. Een aantal winkels, 25 stuks denk ik, zijn al uit de landelijke vereniging gestapt en 22 denken erover na. Hot en een ander bestuurslid gaan de laatste tijd naar de districtsvergaderingen om de vinger aan de pols te houden. Bovendien gaan Hot en ik uit het bestuur. Hot door zijn ziekte en ik zit er al 8 jaar in. Je wordt per termijnen van 4 jaar aangenomen/gekozen. Maar de sleet zit er bij mij in en de lol gaat er van af. Dus zoeken we naar nieuwe bestuursleden. Het lijkt echter dat iedereen in het donker zit te fluiten. Iedereen die we vragen wil het niet doen. Of ze hebben geen zin, of ze denken dat ze geen capaciteiten hebben. We zijn nu al zo’n 6 maanden aan het zoeken. We hebben het lief gevraagd, enthousiastmerend gevraagd, in de notulen gevraagd en ook buiten de winkel gevraagd. Dus was het tijd voor de botte bijl. Zo van, als er zich niemand beschikbaar stelt is het afgelopen met de winkel. Dan worden wij het laatste bestuur. Alles verandert en blijft hetzelfde. De vorige keer toen we nieuwe mensen zochten stonden we ook met hetzelfde dillema. Afwachten dus.

small cars vervolg

 
Small cars Heinkel_Kabine 1960 (Ierland)

Waar ben ik aan begonnen? Het begon met het boekje met de 26 briefkaarten van Taschen wat ik afgelopen zaterdag kocht op de antiek en curiosamarkt in Schiedam. Vervolgens ga je googleen en dan kom je op plaatsen waarvan ik het bestaan niet wist. Niet zo gek natuurlijk, maar wat een pracht aan oude kleine auto's kom je vervolgens tegen. Er zijn er heel wat overgebleven uit de tijd dat er heel veel uitgevonden en gemaakt werden. Het is echt ontzettend saai en druk geworden op straat sinds die tijd. Voor mensen die ook nieuwsgierig zijn naar kleine oude auto's is de komende site zeker heel erg de moeite waard. Een schat aan waanzinnige vervoermiddelen. De meeste zouden het in deze drukke en vooral snelle samenleving niet lang uithouden maar oh, wat een beauttys. http://microcarmuseum.com/index.html . Ik doe er alvast een paar oogstrelende voorbeelden bij. Small cars Hoffmann silver 1951 2(D) Qua stroomlijning zou deze nu ook helemaal niet misstaan hé? Wat een contractie!! Van die Fiat Multipla heb ik er ook nog een gehad. Een zwaar verroestte uitvoering met 4 deuren, waar met gemak 8 mensen in konden en die ook veel als taxi rond reed in Italië. Small cars fiat multipla 600 open voordeur 1960 (I)Met zijn kleine motortje kwam dat ding met mij alleen er in nog nauwelijks tot 100 km per uur, dus het zou nu een gevaar op de weg zijn, maar wat vond ik het zonde om 'm weer weg te moeten doen. http://www.autozine.org/Archive/Fiat/classic/600.html

Small cars Fiat Multipla taxi reclame

De herinneringen zijn wel heel erg leuk en ik kan bijna niet stoppen met verder zoeken, maar nu ga ik eerst een soepje opeten wat Rose bij me neer gezet heeft. Small cars Fiat-600-Multipla-Taxi

Small cars Fiat Multipla 1956 binnenkant taxiTot zover, de groeten

Vergeten schatten

Arc of a Diver 1
Ik ben een enorme sloddervos. Zo af en toe krijg ik een opruimmanie. Ik raas dan als een roeland door de kamer om alles een plekje te geven. Helaas verschilt het opruimplekje wel iedere keer wat het terugvinden vaak onmogelijk maakt. Hot, de lievert, wordt daar zo nu en dan knettergek van, vooral als er iets zoek is. Wat in dit huishouden een veel voorkomend verschijnsel is. Hot wordt gek en ik vindt zelfs in dit kleine huis zo nu en dan verloren soms vergeten schatten. Dat is een kwestie van visie en verschil van persoon. Kortom vervelen is er in onze relatie niet bij.

Arc of a Diver 2
Ik zou laatst dus mijn werkkamer een beetje opruimen, wat overigens nog steeds niet gebeurd is, en wilde daarvoor een aantal opruimmappen aanschaffen. Hot zei, daar hebben we er nog tal van. Dit bleek te kloppen maar boven mijn blik en pak veld. De lievert pakte ze en warempel, daar vond ik deze al sinds de verhuizing verloren gewaande schatten. De zwart witte zijn collages gemaakt in Leiden, en de bont gekleurde zijn gemaakt als verwerking van een verloren schat.

Arc of a Diver 3
Tot zover het drieluik Arc of a Diver. De naam is gerelateerd aan muziek van Steve Winwood en de lp Arc of a diver, die ik toedertijd grijs draaide, een echte aanrader, nu de gekleurde werken:

Kinderdroom 2

Kinderdroom 3

Kinderdroom

De Wereld ging verder en wij stonden stil

Bisonbaai
Nu 29 jaar geleden gingen Boudewijn, een vriend van ons, Rose, Merlijn, Erwin en ik 's morgens zwemmen. het was vakantie en warm en we hadden er allemaal zin in. We pakten ons bruine dafje 33 met allerlei afbeeldingen uit mijn actietijd, en gingen naar een plek die ik had leren kennen in mijn tijd op "de Meerberg", waar ik de MBO Inrichtings Werk deed. Vaak gingen we als het warm was in de lunchpauze met een groep medestudenten naar een grindgat langs de Waal bij de Ooij. De Bisonbaai geheten in een mooie bocht van de rivier. Een prachtig poldergebied. De eerste keer dat ik er kwam wist ik niet eens waar ik moest kijken want mijn mede leerlingen trokken zonder gene hun kleding uit en gingen het water in. Dat was mijn eerste keer dat ik naakt recreërde. Dat bleek uiteindelijk een heerlijke en lekkere gewoonte die nog heel vaak navolging kreeg. Zo ook die zomervakantie. De kinderen waren ook nog klein en hadden op dat moment nog helemaal geen moeite met het naakt zwemmen. Het werd een ontzettende rotdag. We hadden hele heldere afspraken met zowel  Merlijn als Erwin, die op dat moment ook zwemles van mij kregen. Ze mochten zelfstandig tot hun knietjes in het water. Het liep daar maar langzaam af. Eigenlijk deden ze dat beide ook keurig. Op een moment was ineens Erwin uit beeld, en ik stond direct op om goed te kijken waar hij was. Het was vrij druk dus hij zou ook achter iemand kunnen staan. Dat bleek niet het geval en na vijf minuten vond ik hem zelf op nog geen meter van de kant. Hij was achterover gevallen en waarschijnlijk was hij omver gezwommen door iemand die aan het snorkelen was. Ik heb hem op zijn hoofd gehouden, over mijn schouder gelegd en hem gepoogd te laten overgeven. Aan de kant direct begonnen met reanimatie, maar omdat hij ook wat overgaf ging dat niet goed. Er kwamen direct een groepje mensen aan da de eerste hulp en reanimatie overnam en al gauw ging zijn borst weer op en neer, maar er kwam geen kleur op zijn gezicht. Naar wat later bleek waren die vier mensen die het overnamen een operatieteam uit het st. Radboud ziekenhuis die daar ook lagen te zwemmen. Op het moment dat ik uit het water kwam was Boudewijn ook gelijk gaan rennen richting de boerderij/café Oortjeshekken (dat terras daarvoor op de foto was er nog niet hoor) daar om een ambulance te bellen. Oortjeshekken Het was de tijd voor de mobieltjes. Het duurde enorm lang voordat de ambulance kwam en toen die uiteindelijk kwam was er ook al een huisarts(ook een zwemmer) die net tegen het team van het st. Radboud vertelde dat ze maar moesten stoppen omdat Erwin hersendood zou zijn. Vooral omdat de ambulance er dicht bij was had ik daar de grootst mogelijke moeite mee, en werd boos. Ik wilde gewoon niet geloven dat dit mogelijk was. Wij allen waren nog in een soort van roes. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het nu opschrijf, en het is vandaag 29 jaar geleden. Van wat er vervolgens allemaal gebeurde weet ik niet zoveel meer. Wel dat we door de politie meegenomen werden naar Beek Ubbergen en dat Erwin met de ambulance mee ging naar Nijmegen. We zijn langdurig ondervraagd en zijn ergens laat in de middag door de politie weer afgezet bij de boerderij waar onze auto geparkeerd stond. Ze hebben ons op weg naar vrienden in Arnhem waar de vader van Erwin was ook begeleid en gevolgd omdat ze bang waren dat ik niet goed zou kunnen rijden. De rest is achteraf maar een zweem van herinneringen. Wel weet ik dat er veel ongeloof, schuldgevoel, een soort van als hel rondspookte in onzer hoofden, en dat we 's avonds nog naar Zevenaar gegaan zijn, waar we werden opgevangen door andere vrienden.


Trauma Hoe kom er er zo bij om dit nu dan wel op te schrijven, ja, ik weet het eigenlijk niet. Het is een hoofdstuk in ons leven met een werkelijk Giga impact op ons leven. Ik kende Rose en de kinderen pas vanaf 3 November het jaar ervoor, dus onze relatie was nog heel pril. Inmiddels zijn we 29 jaar verder en onze relatie heeft dit en nog veel meer overleeft. We pogen deze dag al sinds die tijd altijd samen door te brengen, en meestal werkt de dienstlijstmaker mee. Eerst heeft ons leven door deze gebeurtenis stil gestaan, ik kon geen vast werk houden en deed van alles en nog wat, het was ook niet echt handig voor het afmaken van mijn studie, en nog veel meer werd er door bexefnvloed. We blowden in die tijd ook veel, maar uiteindelijk heeft het onze relatie wel ontzettend versterkt. Kom je zoiets samen door dan weet ik zo gauw niet wat er zou moeten gebeuren om die nog stuk te krijgen.

Ons leven leek ontwricht, maar al met al hebben we het gedurende de jaren toch aardig op de rails gekregen.

Zwemles heb ik nooit meer gegeven daarna en als we op vakantie gaan of iets dergelijks voorkom ik om bij al te kleine kinderen en water te zijn. Dat zijn wel factoren die nog steeds een rol spelen. Voor de rest zijn we weer met de wereld verder in beweging gekomen en daarmee meegegaan, Vallen en Opstaan met vallen en opstaan.

Het heeft ons een zet in de richting van het blijf nu maar in het Hier en Nu gegeven, en die kennis kan ik zeker nu ik mijn leven weer heb moeten omgooien en reorganiseren door mijn Chronische Spierziekte goed gebruiken. Zo zie je dat zelfs de zwaarste gebeurtenissen in je leven een plaats krijgen, en dat het leven inderdaad gewoon door gaat.


herinnering

49 Storm en onweer op komst Ik herinner me zo'n dag als deze, dat het in voormalig Yougoslavië was (nu Slovenië geloof ik). Ik geloof dat het dorpje Bohinje heette. Het is erg lang geleden(1968). Ons gezin met mij als jonkie erbij was afgereisd naar Yougoslavië. Een einde rijden. Ik geloof ergens in Beieren overnacht in een Chaletachtig hotel met dikke witte dekbedden en rare ronde kussens. De auto, ik geloof een oude grijze opel record helemaal afgeladen met een oude grote bungalow tent met oneindig veel stokken en twee tentjes er bij voor mijn beide broers en mijn zus. Ik geloof dat ik nog sliep in het tweede compartiment van de grote tent. Het regende en stormde dat het een lieve lust was. 50 Storm en onweer op komst We moesten greppeltjes graven langs de tenten om het vele water af te voeren en de auto was vastgebonden aan de luifel van de tent. Scheerlijnen aan bomen en wij gedurende lange tijd op onze buik spelletjes spelende in de tent. Het gaf een raar gevoel. De regen striemde op het dak, en ging maar door en door. Het was lange tijd gezellig. Maar op een gegeven moment, ik denk dat het al de tweede dag zo doorging na stevig onweer en storm werd het wel vervelend. Toch hebben we daar enorm veel plezier gehad. Ik was 8 jaar oud en ik geloof dat het de laatste vakantie was dat mijn oudste broer er bij was. Die was 10 jaar ouder en ging de jaren daarna zelfstandig op vakantie. Ik kan me nog vrij veel herinneren. De Gothard tunnel, 57 Zwemmen bij de camping het slapen in Beieren. Het varen met mijn eerste bootje. Het zwemmen in een volkomen doorzichtig meer. Lantaarnpalen die met een knopje aan en uit werden gedaan op iemand die daarvoor langs kwam op een fiets en zo meer. 31 Stoeltjeslift 46 vóór de Gotharttunnel 04 Mijn zus en ik voor een prachtige inmiddels al lang gesloopte mercedes 47 slapen in Beieren 25 Hot in zijn 1ste boot

Opnieuw een duik in de geschiedenis van G-B. Radicale Veranderingen

Na de enorme stoei en worstelpartij gisteren om het filmpje zichtbaar op web-log te krijgen hadden we nog een leuke en gezellige avond. Het werd voor ons doen laat. Ik liet Jesse pas na twaalven uit en zodoende begonnen we de morgen ook later als normaal. Na een bak koffie en voor mij een banaantje zijn we gedrieën naar het Sterrebos gelopen en daar heeft Jesse heerlijk gerent, Willem van Oranje1688 gespeeld en geravot. We hebben ook weer een stuk van haar winterjas uit haar vacht geborsteld. Wat werkt dat toch mooi. Ze was er blij mee, en het scheelt ook een hoop zuigwerk iedere dag. Daarna heb ik de was gedaan en is Rose aan ons gezamenlijke ontbijt begonnen. Hierna gaan we voor de tv zitten voor ons ontbijt en vandaag stond er weer een aflevering van de geschiedenis van Groot Brittanië op ons programma. De aflevering "Radicale Veranderingen". Oliver Cromwell speelt hierin een grote rol maar ook onze eigen Willem van Oranje http://www.celticbritain.net/Willem-Mary.htm . Een dik uur met leuke wetenswaardigheden. Echt de moeite waard. Inmiddels staat er al een lekker soepje te pruttelen voor ons avondmaal, de afwas is gedaan, en ik ga zometeen een uurtje rusten. Rose gaat verder met de foto bewerking voor de rapportage waarvan het filmpje gisteren de voorloper was. http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2011/02/een-duik-in-de-geschiedenis-van-groot-brittani%C3%AB.html In de link hiervoor ook een stukje wat ik al eerder over deze serie geschreven heb.