Rembrandtlaan Schiedam Middenberm

Rembrandtlaan situatie 1950 foto G Schutte
Vanmorgen haalde ik een brief uit de brievenbus met daarin een uitnodiging voor een vergadering in wijkcentrum "de Erker"op dinsdag 30 augustus van 20.00 tot 21.30uur.

Deze vergadering zal gaan over het plan van aanpak voor de middenberm van de Rembrandtlaan. De prachtige Kastanjebomen die er staan blijken allemaal ziek en de beslissing is gevallen om al de bomen nu in een keer te gaan vervangen. Een aantal is al weg omdat storm en onweer daarvoor gezorgd hebben, en er is gewoon geen andere keus. 19 april 2011 is de kapvergunning verstrekt. Dit rooien zal gaan gebeuren tussen oktober en november 2011. Tussen november en februari 2012 kan de herplant van nieuwe bomen en de herinrichting betreffende parkeerplekken en afsluiting worden gerealiseerd.

Het zal dus gaan lijken op de situatie op de foto. Alleen met veel meer auto's

Tot zover. Ik ga nu pitten. 

Speurtocht

Na mijn twee best moeizaam verlopen werkdagen vandaag weer een dagje vrij. Nog een beetje aan het nagenieten van mijn geslaagde inkopen van afgelopen zaterdag op de antiek en curiosa markt ben ik verder gaan speuren naar de oorsprong van de mooie suikerpot met lepel die ik gekocht heb. 03 MOBACH Suikerpot Utrecht Het komt van de Mobach Plateel Fabriek uit Utrecht. http://www.mobach-keramiek.nl/ Het is een hele simpele suikerpot van glad aardewerk op een daaraan vastgebakken schotel, en hij is vierkant met afgeronde hoeken. http://www.mobachs.nl/mobach_links.php Ze blijken daar al sinds 1895 hele mooie dingen te maken, terwijl ik er eerlijkis eerlijk nog nooit van gehoord had. http://www.bloemenatelier.nl/default.asp?p=3&sp=52 Er blijkt ook nog een museum te zijn. http://wikimapia.org/1641476/nl/Mobach-Keramiek-en-Mobach-Keramiek-Museum Ik vind onze aankoop tenminste een groot suc6. Echt waar voor mijn x80 15,-06 MOBACH Suikerpot Utrecht 04 MOBACH Suikerpot Utrecht

Fatamorgana

Vandaag hadden Rose en ik de schone taak om onze giga verzameling foto's door te nemen op zoek naar mooie foto's die we willen gaan gebruiken voor een cadeau. Zo hebben we uren en uren aan de computer gezeten met een licht bibberende harde schijf naast ons en zijn ontzettend veel leuke foto's tegengekomen. Even een paar voorbeelden. Zo zaten we op Koninginnedag 2006 aan boord van de Bertha op de Noordzee, en voeren net door de Haringvlietsluizen bij Stellendam.

382 fata morgana 2
We zagen een weerspiegeling. Ik heb deze foto Fatamorgana genoemd.

405 2
Zo vond ik dit ook bijna iets buitenaards. Is gewoon de maasvlakte.

424
Zo doemde dit schip ook onverwachts op. Mensen die een link naar meer van dit soort fantastische foto's willen sturen maar even een mailtje. Zie linker balk of via een reactie. Voor nu gegroet. Foto's kijken is ook al vermoeiend. Zo heb ik vanmiddag ook nog even de Kattenverdieping http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2009/09/kattenverdiepin. htmlhttp://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2011/07/kattenetage.html even gezeemd. Ziet er weer als nieuw uit. Gegroet.

Kattenetage.

06 Het is alweer een hele tijd geleden, ongeveer toen we net op ons nieuwe adres kwamen wonen, dat ik schreef over de speciaal door ons gebouwde kattenverdieping, de eigen etage, het eigen kattenflatje 05 voor onze toen nog vier katten. Nu blijkt dat stukje, http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2009/09/kattenverdiepin.html zo ongeveer het meest gelezen stukje van allemaal. Ook het stukje met Knul, genaamd Knul en andere verhalen, daarboven op hun glazen kattenplafond, http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2009/09/knul-en-andere.html  07 Knul en Jesse blijkt een topper in de lezerstatistieken. Het is leuk om te zien, dat niet alleen wij van onze katten genieten, maar ook talloze kijkers. Alleen Loekie vond het geen succes, maar die had ook de grootste moeite met de hele verhuizing. De anderen blijven er van genieten. Ze slapen er, gaan er naartoe als er iets is wat ze niet zien zitten, begroeten ons bij thuiskomst, bekijken ons op het toilet, op de slaapkamer, de badkamer, en zitten er soms achter elkaar aan. In het 01 Eerste nacht dat Knul boven slaapt begin hield ik mijn hart vast of het allemaal steving genoeg was, maar dat blijkt het wel te zijn. De droom van Rose bleek een leuke om uit te werken, waar iedereen ook altijd met veel plezier naar kijkt. Ik heb het dan ook nergens anders ooit gezien. Zo hebben ze echt een eigen flatje, want Jesse, onze viervoeter kan er natuurlijk niet naar toe. daar heeft ze nog wel eens de pest in, als zij ze wil corrigeen, maar ze niet kan volgen op de weg naar boven. 

M'n jochie

Er zijn van die dagen dat ik regelmatig aan hem denk. Mijn jochie dat me al jaren geleden heeft verlaten. Herinnneren, het is altijd anders. De ene keer overheerst toch verdriet, de andere keer de weemoed. Soms, hou ik mijn ogen dicht en voel hem in mijn armen. Ik ging gisteren naar Pakhuis 33 om de uitslag van de strijd te horen. Helaas, niet dus. Maar ik had een klein boekje in mijn tas gestoken om de tijd te doden tijdens het wachten. Onze journaliste, die zo af en toe schrijft vanuit Amorgos, een schoon Grieks eiland was zo vriendelijk mijn meesterwerk heen en weer te rijden en ook samen met me te zijn tijdens de uitslag. Het is een gedichtenboekje van de Indiase dichter-filosoof Rabindranath Tagore en dit gedicht maakt mij denken aan mijn verloren zoon.

Het einde

Het is tijd voor mij om te gaan, moeder! Ik ga heen.

Als je je armen uitstrekt, in de verblekende duisternis van de dageraad, naar je kindje in bed, dan zeg ik: "kindje is er niet!" Moeder ik ga heen.

Ik zal een zacht windvleugje worden en je liefkozen; ik zal de rimpels worden van het water als je baadt en en je kussen en weer kussen.

In de winderige nacht, als de regen op de bladeren klettert, dan zul je mijn gefluister horen in je bed en mijn lach zal met het weerlicht door het open venster in je kamer flitsen. Als je wakker ligt en aan je kindje denkt, laat in de nacht, dan zal ik tot je zingen vanaf de sterren: "Slaap, moeder, slaap!"

Op de dwalende manenstralen zal ik over je bed sluipen en op je boezem liggen, terwijl je slaapt.

Ik zal een droom worden en door de smalle spleet van je oogleden zal ik in de diepten van je slaap glijden en als je ontwaakt en verschrikt rondkijkt, dan zal ik als een tintelende vuurvlieg in de duisternis wegzweven.

Als bij het grote Poejafeest de kinderen van de buren komen en in het huis spelen, dan zal ik versmelten in de fluitmuziek en de hele dag kloppen in je hart.

Tantelief zal met Poejageschenken komen en vragen: "Waar is ons kindje, zuster?"

Moeder, je zult maar zachtjes zeggen: "Kindje is in mijn oogappel, in mijn lijf en in mijn ziel."

Het maakt mij stil en toch een beetje blij. Het komt uit het boekje "De wassende maan". en is geschreven in 1917. Het is oud en toch tijdloos tegelijk.

Toch onverwachtse naverschijnselen

Onverwacht
Zo moe als ik was dacht ik gisteenavond wel lekker te zullen slapen, maar dat ging helaas anders. Waar het aan lag, ook dat weet ik niet. Zijn het de naweëen van de Rivotril, die me vannacht lieten hallucineren of zo heftig dromen, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik helemaal beroerd en brak wakker werd. Ook wilde het inslapen niet. Ik had heftig levende benen en wat ik ook aan meditatie of ademhalingsoefeningen inzetten, ze werkten niet. Toch moet ik wel wat geslapen hebben want ik functioneer nog steeds. Het is ook niet zoiets waar ik me ziek voor ga melden. Ik ga zo eerst even slapen zoals gewoonlijk voor mijn werk en dan zie ik wel verder. Vanmorgen toch alle verplichtingen kunnen doen en het was heerlijk om zowel met Rose als met Jesse in de koele buitenlucht te lopen. We kwamen tante Tiny nog tegen die veel te zwaar belast is met de mantelzorg voor haar zuster. Ik heb met haar te doen, al slaat ze zich er goed door heen. Al, wat er zoal van mantelzorgers wordt verwacht het is krankzinnig. Wat dat betreft leven we niet meer in een sociaal land. Zeker als je geen kinderen hebt, of die wonen buiten de stad dan moet je als zus of familielid je helemaal uit de naad werken. Ik vond het wel leuk om haar weer eens even te zien. Het is een van de twee nog in leven zijnde familieleden van de generatie van mijn ouders. Ik schreef er afgelopen zondag al over, dat die op de 22ste mei 70 jaar getrouwd zouden zijn geweest. Kortom ze zijn al weer bijna vijf jaar overleden. Soms is dat nog steeds vreemd, merk ik. Ik sprak mijn Frande zus afgelopen zondag en die had hetzelfde.

Voor nu de groeten