What a fucking day today, maar tijd doet wonderen

Het wilde allemaal niet vlotten vandaag. Wel redelijk geslapen, en daarna zijn we naar het Sterrebos gegaan alwaar Jesse iedere zondag los mag. Het was koud, maar wij beide zijn goed op de kou gekleed en konden daar goed tegen. Zelfs het zonnetje kwam door. Ook nog wat leuke gesprekken gehad met oude bekenden over “de klaagcultuur” en wat ervaringen gedeeld. Tot op dat moment ging het eigenlijk behoorlijk goed. Jesse had het ook goed naar haar zin en heeft heerlijk uitgelaten gerend, gekeept, als een ware goed geoefende keepster. Daardoor kwam het voor mij zo uit de lucht vallen dat toen we het ontbijt gezamenlijk aan het klaarmaken waren er onenigheid ontstond tussen Rose en mijzelf. Terugkijkende is zelfs met moeite niet de oorzaak te vinden van deze onenigheid, maar het ging er ouderwets heftig aan toe, en de redelijkheid was bij geen van ons beiden te vinden.A fucking day

Inmiddels hebben we het wel aardig bijgelegd, en elkaar voor ieders eigen deel zijn/haar excuses aangeboden, maar zo’n ruzie of uiteenzetting naar elkaar toe gaat bepaald niet in de koude kleren zitten, en is ook niet gelijk weg. Niet dat ik haatdragend ben, neen, daar schiet je niets mee op en dat geeft alleen maar extra misverstanden. Ook de oorzaken zijn niet vindbaar. Zowel Rose als ikzelf ruziën niet zomaar of voor niets, en hebben onszelf, elkaar nu al dertig jaar kennende, deze vraag absoluut gesteld. Is het de vermoeidheid? Is het de kou? Zit een van ons niet goed in zijn/haar vel? Neen, geloof ik. 

Ik ben wel geïrriteerd nu, maar was dat bij aanvang vanmorgen beslist niet. Ik ben moe na mijn vijf dagen avonddienst en het zit er na vanavond nog niet op. Morgenavond bestuursvergadering van de Wereldwinkel. We moeten daar morgenochtend ook de agenda nog voor maken anders wordt het een ongestructureerd zootje. Breng ik daar nu al ter sprake dat ik er over twee jaar mee stop? Met het voorzitterschap dan bedoel ik! Ik weet nl. nog niet wat ik daarna wel wil blijven doen. Er spelen dus wel veel zaken door mijn hoofd. Daarna volgen er ook nog twee avonddiensten. Pas daarna heb ik vijf dagen geen werk. Ook geen vrij, maar wel lekker alle avonden vrijaf. 

Ik ben nu op het werk en daar merk ik ook dat ik behoorlijk aangeslagen ben. Het rusten was natuurlijk ook geen ongestoorde ontspannen rust. Logisch.

Sommige zaken waar ik normaliter aan gewend ben, irriteren nu, of nu juist extra, ja dat is beter. Ik werk op een afdeling met allemaal verslaafde volwassenen, maar hun gedrag loopt regelmatig behoorlijk uit de hand. Nu snap ik dit wel, want men is niet thuis en wil er toch het beste van maken, maar om dan als ware onverantwoordelijke pubers hun gedragingen uit de hand te laten lopen en ons vervolgens de ondankbare taak van politieagent te laten uitvoeren, daar hou ik niet van.

Wetende dat ik weinig kan hebben hou ik me maar wat op de achtergrond. We gaan zo met zijn elven aan tafel. 

We hadden elf mensen verwacht, dat werden er niet meer dan acht. Goed gegeten. Zelf had ik bleekselderie, en sperzieboontjes vergezeld door een gehakt cordonbleu. De sfeer aan tafel was goed en ontspannen. Dat helpt mijn bui ook weer de goede kant op.

Ik merk dat ik er toch wel weer aardig in zit, en dat ik bezig ben er toch wat van te maken. Rose net aan de telefoon gehad en die is er ook wat van aan het maken.

Fier rechtop

Vandaag begon de dag met een zonnetje. Heerlijk. Buitengekomen In_het_zonnetje_zetten voelde het echter nog heel anders.Zonnetje
Rose, Jesse en ik zijn na een kop koffie en de pillen richting de markt vertrokken. Het komende weekend is langer dus moeten er meer inkopen gedaan worden dan normaal.
Ondanks dat we besloten hebben geen feest ter ere van de verjaardag van Rose te geven gaan we er natuurlijk wel wat feestelijks van maken. Per slot van rekening is dit het jaar waarin we samen 110 worden. We hebben tevens ook allebei een weekje vrijaf genomen, zowel van ons betaalde als ons onbetaalde werk.
Sua_mouserende_wijn_uit_argentini Ik heb voor vanavond laat als ik thuiskom van mijn werk en Rose aan haar verjaring begint de champagne koel gezet, die we nog hebben van mijn Abraham feest. Een van mijn collega’s had deze voor mijn verjaardag meegebracht, maar het is er toen helemaal niet meer van gekomen, dus komt deze nu des te beter uit.

Gisteren had ik een afspraak met dr. Soei, Endocrinologie mijn endocrinologe. Ze was zeer tevreden over mijn bloeduitslagen en over het feit dat de krimp tot stoppen is gekomen. Ze had stiekem gehoopt dat de botopbouw weer langzaam op gang zou zijn gekomen, na de verwijdering van mijn op hol geslagen bijschildklier 21 november 2008, maar op mijn dexascan was een groei van 0,031 te zien. Eigenlijk volledig verwaarloosbaar. Ik ben en blijf dus wel behoorlijk breekbaar. Wel blijk ik nog steeds een onverklaarbareBloedwaarden  licht te snel werkende schildklier te hebben. Het is nu en ook eerder niet nodig daar iets aan te doen met medicatie. Ze heeft nu een brief aan min andere behandelaar geschreven met het verzoek of hij de komende drie jaar bepaalde bloedwaarden, als schildklier waarden, calcium e.d. in de gaten wil houden. Zo hoef ik niet iedere drie/vier maanden bij beiden meer te komen.
Eigenlijk luid haar advies hetzelfde als vorige week bij dr. Gerards.Fier  Doe het nou toch eens een beetje rustiger aan. Dat is en blijft mijn grootste leerpunt zullen we maar zeggen, en ik ben er vandaag met frisse moed FIER en RECHTOP weer mee aan de slag gegaan.

Zowel tijdens het uitje met Jesse en Rose naar de markt, als daarna in mijn ronde Schiedam op weg naar Thai Wor Tong voor mijn tweewekelijkse controle als voor de inkopen daarna heb ik heerlijk rustig en cool gelopen. Desondanks kwam ik knap moe retour, en staan de nieuwe kruiden inmiddels alweer een half uur. De Chinese Geneesheer constateerde dat mijn bloeddoorstroming en mijn energiebanen weer wat minder goed lopen, dus hij heeft het recept weer aangepast. Ik ben nu met Rose op haar nieuwe lap top naast me en een lekkere bak koffie verkeerd heerlijk aan het pauzeren.

Het is wel gezellig zo, beiden naast elkaar achter onze eigen computers. Rose was woensdagavond ineens haar verbinding kwijt en wilde door die tegenslag dit apparaat alweer de deur uit doen, maar ze bleek zelf de knop netwerkverbinding die naast de hard en zacht regeling zit uit gedaan te hebben, en ja dan kan het knap lastig zijn.
Het is wel leuk Windows7 dat we nu echt samen Windows 7 aan het uitproberen zijn. Ik heb bij deze computer ook een schijfje om deze ook te kunnen uitbreiden naar Windows 7. Misschien komt het daar komende week van. De computer van Rose wordt steeds completer. De foto’s, de documenten en ook de muziek zitten er ondertussen op. Alleen bleek ze nog geen programma gekozen te hebben om haar foto’s ook te kunnen zien. Ze twijfelt momenteel nog tussen Picasa of ACD, en heeft ook nog de mogelijkheid om gewoon het ingebouwde Windows programma daarvoor te gebruiken. Ik hoor het wel vanavond als ik weer terug ben. Momenteel zit ze een spelletje van Zylom te spelen. Voor nu vind ik het weer welletjes, ik ga mijn kruidenbrouwsel drinken en me klaarmaken voor mijn werk. Gegroet.

Op mijn tellen passen !!

De laatste dagen weer veel aan het werk, en ik merk dat ik weer heel veel aankan, maar ook dat ik weer wat moeilijker Balans_in_je_werk de rem kan vinden. Zaken op en naast het werk werken in mijn hoofd nog flink door en daardoor kan ik soms maar moeilijk afstand Controle nemen. De pijn is de laatste week ook wel weer erg heftig, en zoals vanmorgen die mist en nu weer al dat vocht dragen daar stevig toe bij. Ik ben als ik ‘s avonds thuis kom hartstikke moe maar heb ook thuis nog last van een te stevige drive. Het lijkt of mijn oude probleem, het niet vinden van de stop knop weer de kop op steekt. Gisterenavond ook werd ik even erg boos op commentaar op een noodzakelijkerwijs snel genomen besluit. Ik trok daaruit snel Driftigconclusies en dat zijn meestal niet de best over/doordachte beslissingen. Daar gelukkig niks mee gedaan, maar ik merk wel dat ik weer even op mijn tellen moet passen. Mijn bui is goed, Impuls maar de pijn btrengt me wel snel uit evenwicht. Nu moet ik morgen weer eens bloedprikken voor twee controle bezoeken. Een bij de Internist/Endicrinoloog en een bij mijn behandelaar/reumatoloog. Bij de een is het dik een half jaar geleden en daar gaat ook een dexascan voor plaatsvinden om te kijken hoe het staat met mijn osteo porose, en de ander heb ik ook al in geen 4 maanden gezien. Ik vermoed dat het allemaal wel goed gaat, maar ben toch wel blij met een periodieke controle.

Het feit dat ik nu alweer een dikke acht maanden 100% aan het werk ben is wel een teken dat ik behoorlijk stabiel geworden ben, maar garanties zijn er uiteindelijk niet. Ik zal jullie lezers op de hoogte houden.

Ik heb zojuist ook even een vriendin gesproken die gisteren jarig was. Het was een leuk gesprek, en toen ik ter sprake bracht dat mijn Chinese GeneesheerChineese_arts tegen me verteld had dat hij mijn kraakbeen gaat herstellen bracht zij gelijk de kwaaltjes van haar vriend ter sprake. Haar mond viel er van open en ze wil er graag meer van horen. Ik heb verteld dat ik haar op de hoogte zal houden over mijn vorderingen. Ik ben zelf ook wel heel nieuwsgierig of er verbetering mogelijk is. Het lopen met een corset is weliswaar geen ramp en geeft veel ondersteuning, maar ik zal toch heel erg gelukkig zijn als ik het niet meer nodig zou hebben. Het is net als in de tijd dat ik incontinent geworden was. Je went er uiteindelijk wel aan maar oh, wat ben ik 01_kruidenmengsel_2blij dat mijn voorraad incontinentie materiaal inmiddels door anderen gebruikt kan worden, en dat ik er helemaal vanaf ben. Ik vertrouw er nog niet helemaal op, maar heb wel zoiets van baat de behandeling (met het kruidenbrouwsel) niet, hij schaad in ieder geval niet.

Communicatie

Communicatie, een breed begrip. Je wil de ander iets duidelijk maken, waar je zelf mee zit, waar je je zorgen over maakt, wat je wel of juist niet wil, waar je grenzen liggen, noem maar op.

Soms lijkt het alsof we elkaar niet kunnen en of willen begrijpen. Voor communicatie is veiligheid nodig. Wanneer voel je je veilig? Als de ander goed luisteren kan, of in ieder geval doet of hij/zij goed luisteren kan. Ook moet de luisteraar in het geval waarbij je iets te melden hebt geen leidinggevende functie hebben of een functie waarbij aanwijzingen tot oplossingen aangedragen moeten worden. De luisteraar moet ten alle tijde openheid geven over wat deze gaat doen met hetgeen gemeld wordt.

Ook de luisteraars moeten onderling openheid geven aan hun gevoel. Heb jijzelf net iets meegemaakt of bevindt je je midden in onzekere posities, dan is luisteren extra moeilijk. Je oren staan gewoon minder open omdat je op dat moment met andere zaken bezig bent. Je kunt nog zo’n ervaren luisteraar zijn, als je net geconfronteerd bent met een zelfmoord of een poging daartoe, of je hebt net een gigantisch beledigende scheldpartij achter de rug, of je bent in je gezicht gespuugd, dan zal je bij een melding de boosheid of de vernedering die je zojuist zelf hebt meegemaakt deel laten zijn van het gesprek. Afstand hebben en nemen is erg belangrijk.

Wat ik nu doe is alleen maar een poging om voor mezelf te verduidelijken waar ik mee worstel. Het valt mijzelf op dat wanneer ik net een ruzie achter de kiezen heb of bijvoorbeeld erg veel pijn heb, mijn concentratie wat minder is dan dat ikzelf net heerlijk onder de zonnebank uitkom of net een heerlijke vakantie genoten heb. Voor anderen kan het zo zijn dat wat ik nu opschrijf overkomt als klinkklare nonsens.

Wat ik wel belangrijk vind is dat als je deel uitmaakt van een team van opvangers, zoals ik in het collegiale agressie opvang team, dat er opperste waakzaamheid is naar elkaar toe, en dat als ik in een moeilijke of lastige positie zit, ik verplicht ben dit te melden aan mijn collegae, Idem als mijn werkpositie veranderd of mijn positie t.o.v. voorheen directe collega’s veranderd. Openheid over relatieproblemen, angst voor wat dan ook, oververmoeidheid, ziekte, pijn, zelfs slecht kunnen slapen zijn zaken die je als collega’s op zo’n delicaat terrein gewoon moet kunnen delen. Reacties worden dan veel eerder begrepen en misverstanden kan je hierdoor beter voor zijn.

Als je in je eigen thuissituatie alle zeilen bij moet zetten om je hoofd boven water te houden hoe kan er dan van je verwacht worden dat je leiding geeft. Het is dan vaak slimmer bijtijds aan de bel te trekken en anderen om hulp te vragen dan het te ver te laten komen, of je collega’s in het vage of ondiepe te laten zwemmen.

Mijn brief over communicatie is wat mij betreft meer bedoeld als discussie en denkstuk dan als verwijt. Onderliggend zou dat er best uitgehaald kunnen worden, maar het is mijn eigen onzekerheid en wens om op een open manier met elkaar om te kunnen gaan die me tot schrijven van dit stuk gebracht heeft, en ook ik probeer me hiermee kwetsbaar op te stellen.

Ik had in mijn functie als voorzitter bij de Wereldwinkel Schiedam afgelopen week ook een lastig probleem. Afgelopen maandag hadden we bestuursvergadering en van een der bestuursleden hoorde ik dat de Sintetalage er maandag de 7e nog gewoon was. Diegenen die hadden afgesproken de kerstetalage te maken bleken met elkaar afgesproken te hebben dat vrijdag de 11e vroeg genoeg zou zijn. Aangezien het met de financiën niet goed gaat en we terdege last hebben van de recessie, moeten we zeker in de feestmaand december alle zeilen bijzetten om alsnog een redelijk resultaat te halen. Gevolg, dinsdagmorgen heb ik samen met Rose en Gerda een prachtige kerstetalage gemaakt omdat ik vond dat we niet tot vrijdag konden wachten. Tevens heb ik als voorzitter in eerste instantie proberen te bellen met de verantwoordelijken, maar toen dit niet lukte een briefje geschreven. Resultaat was een onverwacht ontslag van de verantwoordelijke. Ze ging totaal niet in op het geschrevene maar was bijzonder kwaad om aangesproken te worden op een manier die ze eigenlijk liever niet had. Daarna dus maar weer in de telefoon geklommen om te pogen te redden wat er te redden was oa. met een excuus voor mijn bewoordingen. Hierdoor is in ieder geval verder praten weer tot de mogelijkheden gaan behoren, en is het ontslag afgewend. Dit was zo maar een voorbeeld hoe gemakkelijk woorden verkeerd uitgelegd kunnen worden.

Aan mij als voorzitter van zo’n club ingewikkelde individuelen de bijna onmogelijke taak om te communiceren en soms te bemiddelen tussen totaal verschillend denkende en functionerende mensen met allemaal hun eigen ervaringen en ideëen, nog afgezien van de verschillende leeftijden en ontwikkeling. Het is wel ingewikkelder dan ik me in eerste instantie had bedacht. Toch is het ook wel weer heel erg leuk.