Wauw, wat kan je hier nou op zeggen?

Confuus

Rose schreef een lange tijd nauwelijks stukjes, maar had vandaag duidelijk inspiratie. Een stukje over degene die nu even naar woorden zit te zoeken. Wat zeg je over zo’n stukje? Ik denk maar niks. Wel is het een strelend stuk voor mijn ego.

Ik zit hier inmiddels tijdens werktijd even een stukje te schrijven. De Behandelplanverslagen(voorbereiding voor het behandelplanoverleg van as. dinsdag) zijn geschreven en langzamerhand druppelen de verlofgangers weer binnen. Mijn avonddienstcollega is met een van onze patienten naar se Spoed Eisende Hulp van het Schiedamse Algemene Ziekenhuis i.v.m. een mogelijke ontsteking en ik heb zojuist met 16 patienten gegeten, waarvan drie gasteters, die vaker op zaterdag en/of zondag komen eten omdat dat lastige eenzame momenten zijn, en die zowel voor een praatje, een gezonde hap als de gezelligheid komen.

Ik kreeg net een telefoontje van de S.E.H. van mijn collega dat het insturen niet voor niks was en dat de patiente moet blijven voor een vloeibare antibiotica en een paar daagjes ter observatie moet blijven.

Tot nu toe net als gisteren dus de dienst in mijn eentje gestaan, en tot op heden gaat dat goed. Gisteren tijdens de voorbereidingen van het warme eten wilde er plotseling iemand opgenomen worden die helemaal de weg kwijt was en stivig ingenomen had zullen we maar zeggen. Helaas zitten we en vol en is er geen dokter aanwezig die je even kunt consulteren, dus heb ik hem samen met een collega van een naburige afdeling het advies gegeven naar de Huisartsenpost bij de Spoed Eisende Hulp te gaan om daar om hulp te vragen. Hij is weggegaan en stapte gelukkig niet in zijn auto op mijn aandringen. Het hield me afgelopen nacht nog even bezig, want ik ben dan bang dat iemand die moedig genoeg is om om hulp te vragen dan toch op de een of weer tussen de wal en het schip terechtkomt, en iemand wegsturen kost na al die jaren nog steeds moeite. Ik hoorde dat dit voor de collega die hem samen met mij wegstuurde hetzelfde was.

Net kreeg ik een vooralarm van de brandmeldcentrale dus ben ik even een rondje gaan lopen of er ergens wat mis was, maar heb niks kunnen vinden. Kortom ik heb nog even tijd voor wat verder schrijven. Morgen ben ik gelukkig een dagje vrij. Deze week heb ik drie avonddiensten. Dinsdag, woensdag en vrijdag. Dus dat is te overzien. Voor Rose is het ook weer even wennen, na zes weken samen eten eet ze nu weer het merendeel van de tijd alleen.

Morgen gaan we waarschijnlijk dit weblog overhevelen naar een ander adres. Weblog blijft een rommeltje. De migratie is een farce geworden. Er zijn nog steeds zaken zoek, er worden beloftes gedaan en ondanks dat ik er van overtuigd ben dat de medewerkers hun uiterste best gedaan hebben om alle problemen op te lossen is dat niet gelukt. Ondanks alle excuses gaan we waarschijnlijk met het hele blog naar blogspot. De plek waar ik ook met mijn andere blog gestart ben op http://hottransport.blogspot.com Het is eigenlijk wat toegankelijker en gemakkelijker. Jammer alleen dat op onze kaartjes, ja zowel die van Rose als die van mij dit weblogadres staat en niet het nieuwe. We zullen hier wel een verwijzing achterlaten.

Ik ga weer verder met mijn werk. Nog meer dan voldoende te doen maar royaal de helft van de dienst zit er al weer op. Voor nu gegroet.

 

Vertrouwen komt langzaam een beetje terug

 

confidence level

Na twee dagen werk komt langzaam het vertrouwen terug dat ik het werk nog aankan en leuk vind. Nu zes weken na mijn volkomen uit de lucht komen vallende heftige koortsaanvallen waardoor ik ineens incapabel en energieloos thuiszat is het begin er weer. Raar dat na tweeeneenhalf jaar weliswaar fragiele stabiliteit je alweer zo snel gewent raakt aan het feit dat je na rakelings langs het WIA trajekt te zijn gevlogen wel weer in staat bent zelfstandig je geld te verdienen om je hoofd boven waten te houden in deze sowieso al onzekere tijden toch weer heel snel in staat van paniek verkeert. Rose is er net zoals ik behoorlijk van geschrokken dat je van het ene op het andere moment weer afhanklelijk van elkaar bent en ik was bang dat het moment van de scootmobiel heel nabij was.

Het was even alsof ik viereneenhalfjaar geleden weer net in de buurt van de diagnosestelling zat of dat Rose en ik onderweg naar Rheden onverwacht te maken kregen met mijn incontinentie. De schrik en de paniek die ik vroeger niet kende maar inmiddels verdomd goed was terug en maakt erg ongerust.

Nu twee dagen nadat ik weer bijzonder welkom werd geheten door zowel mijn collega’s als de bekende patiëntengroep ben ik weliswaar doodmoe maar wel

zelfvertrouwen

heel tevreden. Ik heb gelukkig ook naast vandaag, mijn wekelijkse Chemodag ook de gelegenheid gehad de vrijdag vrij te nemen en ik hoef dus pas zaterdag en zondag weer aan de slag.

Gisterenavond was ik al zover bij dat ik de  het persoonlijke begeleider schap alweer aardig op de rails had en de verpleeg, behandel en begeleidingsplannen alweer op niveau gebracht had. Voor het voorbereiden van het behandelplanoverleg van as. dinsdag heb ik het hele weekend en dan kan ik tegelijkertijd uitgebreid kennis maken met de nieuwe leerling met wie ik zondag werk en voor de patiënten waar ik nog niet uitgebreid aan toegekomen ben.

Waar ik wel wat verdrietig van werd was het weerzien en het verhaal van de collega die zes weken geleden afscheid nam nadat haar contract niet verlengd was. Ze heeft weliswaar een nieuwe baan met een hoger salaris maar ik zag gelijk aan haar dat ze niet goed in haar vel zat. Het kost haar grote moeite om iedere dag de energie te vinden om naar haar nieuwe werk te gaan en de omstandigheden daar zijn niet zoals ze gehoopt had. Daarnaast is het regelmatig werk, en ook dat en de reis vallen haar giga tegen. Verder vertelde ze over een andere collega die ons vorig jaar verlaten heeft voor een leuke baan bij een naburig ziekenhuis. Die blijkt te zijn weggelokt onder valse voorwenselen en zij heeft nu plotsklaps te maken met nieuwe opleidingseisen en heeft te maken met controle door hele jeugdige onervaren collega’s die weliswaar iets hoger zijn opgeleid maar wel zonder ervaring zitten en willen pronken met haar werk. Dit horende over twee goede en met recht trotse collega’s met wie je jaren hebt samengewerkt en die tot vriendinnen zijn verworden maakt triest. Ten eerste omdat je hen beter toewenst maar het maakt tegelijkertijd dat ik minder snel zal klagen over alles wat bij ons in het ziekenhuis misgaat of waar ik ontevreden over ben.

Vandaag valt de Chemo me zwaar en ik had ook helemaal geen zin in de grote ronde met Jesse. Ik heb me toch laten stimuleren door Rose en nu zijn we er toch in ieder geval uitgeweest en dat voelt goed. We hebben een ronde vijfsluizen gemaakt en de frisse lucht en het zonnetje deden toch wel goed. De rest van de dag doen zowel Rose als ik het rustig aan en doen niet meer dan het hoogstnoodzakelijke. Morgen kan ik door de onverwachtse vrijheid toch even gaan zwemmen en gaan we daarnaast als enige verplichting naar de markt. Thuis zijn nu is toch weer heel anders dan tijdens ziek zijn.

Ik hou het hier weer bij. Jullie zijn weer bij en ik ga zo na een bakkie thee een tijdje bijpitten. Gegroet en tot later.

Onverwachts thuis

Gisterenmiddag heb ik mij ziekgemeld. Uitgerekend bij mijn collega die aan haar laatste dienst bezig was. Zo kon ik haar in ieder geval nog even spreken en sterkte toewensen bij dit rare laatste dienstje. 

Dat ziek melden heb ik gedaan omdat mijn temperatuur op het ogenblik schommeld tussen 36.1° en 39.6°. Het lijkt op de verschijnselen die vooraf gingen aan de diagnose Poli myositis. Die zeldzame spierziekte die ondertussen alweer vier en een half jaar geleden is vastgesteld en die mijn/ons leven zo op zijn kop gezet en veranderd heeft. Ik schreef al eerder dat mijn pijnstillers een week niet werkten en ook dat duid meestal op dat er iets aan de hand is of aan het broeien is. Daarmee heb ik gewoon doorgewerkt omdat ja hoe gaat dat een mens aan veel kan wennen. Nu had ik gisteren plotsklaps ook weer last van dat abces op een K plek, wat vorig jaar officieel is weggesneden in het Vlietlandziekenhuis. Volgens Rose was het vurig en zag het er uit dat er even naar gekeken moest worden door een deskundige. Ik dacht tegelijkertijd, hé, dat zou de boosdoener/ontsteking wel eens kunnen zijn. Gelijk onze huisarts gebeld en op het bandje wat ik te horen kreeg vertelde hij dat hij voor vakantie en bijscholing tot en met 4 maart gesloten was en of ik maar even naar zijn vervanger wilde bellen. Vanmorgen om 8 uur gelijk gedaan en ik kon om 9.40u al terecht.

Wat wel lastig was dat hij helemaal op de grens Hof van Spaland/Woudhoek in Kethel bleek te zitten. We waren toch nog op tijd. Jesse voor de deur wachtend. Zoals meestal met dat soort zaken. Toen ik eenmaal op mijn knieën in de ongemakkelijke positie zat en hij letterlijk zijn licht liet schijnen was de vurigheid van gisteren verdwenen en de koorts op zijn laagst, terwijl bij het opstaan die nog 39.2° was. Kortom hij kon niks vaststellen maar schreef wel gelijk een formulier uit waarmee vastgesteld kan worden of er iets aan het broeien is en hoe mijn bloedwaardes zijn. Zijn advies was verder het voorlopig toch maar even rustig aan te doen en met die koorts en dus lage weerstand weinig buiten te komen.

We zijn dus via het Hof van Spaland weer naar de tram gelopen en hebben tegelijkertijd de noodzakelijkheden van AH daar mee naar huis genomen en zijn bij het Vlietland ziekenhuis weer uit de tram gestapt. Daar gelijk even bloed laten aftappen en afgesproken dat ik daarover de dokter woensdag even spreken zal. Bij thuiskomst ook even mijn baas verteld dat ik woensdag na dat gesprek met de dokter haar weer even bellen zal. 

NINA SIMONE “SUZANNE” Live at Teatro Sistina, Rome, 1969 A great rendition of L. Cohen’s classic. You can see her dancing as well.

Tijdens het schrijven van deze update zat Rose naast me op de computer eerst naar wijsheden te zoeken over een ketting die ik gisteren op de maandelijkse laatste zondag van de maand rommelmarkt in Hoek van Holland voor haar gekocht heb. De ketting bestaat uit drie vissen en is van “witte Jade” uit Afghanistan en moet nog helemaal opgeknapt worden voor haar verjaardag. Tussen door kwam ze op een site met oude nummers van Nina Simone en hoorden en zagen we een stuk van haar genaamd Suzanne, opgenomen in Rome in 1969. Een prachtig voor ons onbekend stuk van haar, met een klein combo. Ik voeg het even bij, want dit moeten we even delen. 

Treurnis

Een rare avond. Ik werk vanavond voor het laatst met mijn vertrekkende collega. Ze heeft nog twee diensten te goed hierna maar ik ben vrij het Weekeinde, dus tot haar grote spijt werk ik die niet met haar. Op de TV is ook algemene rouw, naar aanleiding van het beroerde nieuws rond Friso, die nog steeds in Coma is en naar alle waarschijnlijkheid blijft tot de stekker er uit gaat. Ook al van dat K nieuws. Iedereen is er heftig van onder de indruk. Ik ook overigens. Je gunt dat niemand en als er dan nog zoveel camera’s op je gericht zijn lijkt het me nog moeilijker. Ik merk dat het wel heel vreemd voelt om voor de laatste keer met deze collega te werken. Volgende week vrijdag nog een etentje, en dan ja, hoe dan? De telefoon, een keertje pannenkoeken eten bij me thuis, de sociale media. Nee, we houden vast wel contact daar ben ik ook niet bang voor, maar er is al zoveel veranderd hier op de werkvloer, en dit voelt ook niet goed. Nu noemt ze me vanavond, en eigenlijk al een tijdje langer steeds mijn mentor, en zo hebben we elkaar inderdaad leren kennen, alweer een behoorlijke tijd geleden vlak nadat ze hier kwam als leerling nadat ze eerst op Delta had gewerkt.

Nu gaat ze een stuk verder in haar carriere, en wij blijven op de afdeling zonder haar achter, en dat zal de boel toch drastisch veranderen.

Ik kom er wel overheen, zoals met alles, maar het werk zal er simpelweg niet leuker op worden. Wel ben ik vandaag ook met Rose op stap geweest. Rose heeft net als ik veel pijn en ondanks dat die pijn op een bepaalde plek jaren weg geweest is door een behandeling van een heel goede anesthesioloog uit het ziekenhuis wat toen nog Schieland Ziekenhuis heette. We hadden een prettige ervaring bij een Irakese arts die haar/ons heel serieus nam. Het was bij Diagnostisch Centrum Rotterdam. Rose gaat nu voor vier weken beginnen aan een tabletje wat deze zenuwpijn moet gaan bestrijden. Ik ben heel benieuwd naar of dit middel werkt. Rose was er ook heel blij mee dat de dokter haar serieus nam en wist waar ze het over had. Ook als dit middel niet werkt zijn er nog andere mogelijkheden die open blijven, en ingezet kunnen worden, o.a. prikken in de zenuwuiteinden die dan eventueel eerst verdoofd kunnen worden en als dat goed werkt in het uiterste geval definitief uitgeschakeld kunnen worden.

Het klonk in ieder geval goed.

Ik ga afronden, ik word dusdanig afgeleid door de verhalen van mijn collega met mijn andere pas weggegane collega, en ze vertelt een zo beeldend verhaal dat ik het bijna niet droog hou. Volgende keer meer. Gegroet.

 

Weekenddienst 2 Optimistisch

 

Positief

Na een moeizame week lijkt het vandaag toch gelukkig weer de goede kant op te gaan. Ik heb vandaag geen extra pijnstillers nodig gehad en desalniettemin is het goed vol te houden. Vanmiddag was het ronduit druk, en nu iedereen weer bijna in huis is na verloven is het goed te doen. De rapportages zijn op de laatkomers na geschreven en het is prettig samenwerken met mijn collega.

Net even het nieuws gekeken. De Prins met alle onzekerheden kwam weer voorbij, en ook het Carnaval, waar ook het plezier niet echt afspetterde zo op het eerste gezicht. Wel weer twee schaatskampioenen. Was ook wel leuk als afleiding vanmiddag. Al is het toch heel anders dan vroeger thuis, met de krant een kladblok, en rekenen maar. Het leek wel spannender. Al moesten we toen voor de 10 km nog een kwartier uittrekken.

Ik heb voor de rest morgen een dagje vrij. Wel komt er een schilder een offerte doen voor schilderwerk en ‘s avonds hebben we een meeting met een buurman die ons het een en ander wil uitleggen aan bijzonderheden ons appartementencomplex aangaande. Verder heb ik een bezoekje bij de fysiotherapeut en dan dinsdag waarschijnlijk mijn laatste dienst samen met een collega die weg moet omdat haar contract afloopt. Ze heeft hier haar opleiding afgerond en ik mocht daar ook nog een begeleidende rol in spelen dus zal ik haar erg missen. Nou ga ik nog een negatieve kant op dus ga ik er een eind aan breien. 

Kortom vandaag toch een totaal andere dag als gisteren. Ik ga weer eens besluiten. Gegroet.

Weekenddienst

Donderdag en vrijdag vrijgeweest, maar het is de hele week al moeizaam functioneren. Ik weet niet helemaal wat het is maar het is alsof mijn pijnstillers al een week niet werken. Ik merk ook dat het mijn humeur nu behoorlijk beinvloed.

Ik heb het er ook met Rose over gehad, en als het maandag nog zo is ga ik bloed prikken en snel een afspraak met mijn behandelaar maken. Thuis blijven hiermee is ook geen optie want dat helpt me ook niet van de pijn af en dan heb ik tenminste afleiding. http://nl.wikipedia.org/wiki/Tramadol

Waar ik wel een tikje bang voor ben is dat mijn hedendaagse pijnstillers misschien hun werking hebben verloren omdat ik ze al zo lang gebruik, en dan zou ik hier van af moeten kicken want dit is natuurlijk wel een morfineachtige die ik al jaren gebruik. Hoe we dat gaan aanpakken, dat kon nog wel eens lastig worden. Ik moet daar zowel mijn huisarts als mijn behandelaar maar eens over spreken.

Mijn collega die een tussendienst had is na het avondeten huiswaarts vertrokken en ik zit hier nu tot 23.00u. Ik ga nu eerst maar eens bij de patienten zitten. Er zijn een heel stel nieuwe die ik nog moet leren kennen. Als je mot rapporteren moet je natuurlijk ook observeren. Later meer.

Inmiddels heb ik eens flink gezocht in de computer en ben erachter dat ik misschien wat minder bang hoef te zijn, en ook gemakkelijk nog mag proberen of meer nemen werkt. Ik ben flink aan het studeren geweest en het blijkt dat weersomstandigheden en meer omstandigheden een rol kunnen spelen in de werkzaamheid. Kortom ik zal nog wat geduld moeten hebben.

Vier februari

Druk en lekker aan het werk voor de tweede van een reeks van drie. Het is druk op de afdeling. Weinig verlofgangers. Wel meer vandaag dan gisteren want gisteren zaten we helemaal vol. Twintig bedden vol, en dus met zijn tweeentwintigen aan tafel om half zes. Nu zijn er wel een paar op verlof, en er heerst bij ons op de afdeling een redelijk ontspannen sfeer. Wel moet ik regelmatig naar gesloten om bij te springen, maar ook dat is niet nieuw. De verplichtingen zitten er inmiddels bijna op dus kan ik me nu regelmatig in de huiskamers laten zien en wat contacten aangaan. Ook achterstallig administratief werk komt op dit soort avonden meestal weer bij.

Gisterenavond wilde ik wel een stukje schrijven maar er viel niet in te loggen. Er blijft toch regelmatig wel wat mis met weblog. Maar ik heb uit de laatste updates begrepen dat ze nog steeds filmpjes en foto’s die nog niet compleet waren aan het bijvoegen zijn. Het is wel een onafzienbaar karwei kennelijk. Je zou er moedeloos van worden.

Ik kwam gisteren tijdens mijn zoektocht naar auto’s een prachtige foto tegen. Een nog steeds onbekende truck gevuld met 6 ouderwetse, maar toen nog fonkel nieuwe ford Thunderbirds. Het blijkt een truck gemaakt door het vervoersbedrijf van de auto’s genaamd convoy. Ik zal ‘m laten zien. Ik vind zo’n Truck echt waanzinnig.

Trucks housebuilt by Convoy. Ford Cab with six Ford Thunderbirds

Ik ga nu weer aan de slag. Voor nu gegroet.