I.M. Erwin 1977-1982

Zomerdag ’82.

De zon scheen toen mijn zoontje stierf

hij was slechts vijf

en liet me alleen.

Een verloren, kostbare edelsteen

gevat in een zetting van alledaagsheid.

Ik voel me geamputeerd.

Zal ik hem ooit weerzien?

De zon scheen toen mijn zoontje stierf.                     Rose 6-9-1983

Grootoogje Grootoogje_3_1 Het_is_niet_eerlijk 

Handjes

Twee handjes hield ik vast,

de ene wat groter dan de ander.

‘t Kleine handje ging

‘t Grote bleef bij mij?

Wat kun je zo’n klein handje,

toch zó missen.                                                        Rose begin 1983

Kiezelfoto_3_erwin_in_het_midden Met_lappe_op_de_bank_3

Tropisch Carnaval

Gisterenmiddag ben ik ondanks mijn vervelende keel, toch maar de stad ingegaan. Er was weer Carnaval in de stad, en ik vind het altijd een groot feest om bij te wonen. Dit was ook de eerste keer dat ik dit meemaak met onze nieuwe snelle digitale camera. Het was lastig om een plekje te vinden. Overal stond het rijen dik. Uiteindelijk heb ik me op het eendrachtsplein, betrekkelijk aan het einde van de route geposteerd. Bij sommige foto’s is het dan ook onvermijdelijk dat er ook publiek opstaat. Ik heb zo’n 450 foto’s gemaakt, en na flink wat verwijderen ben ik redelijk tevreden met wat ik nu ga laten zien. Soms ontstaat er persoonlijk contact, en poseren de deelnemers specifiek voor je, vooral de wat meer exhibitionistische onder hen. Als je dan een foto hebt geschoten, dan volgt meestal een knikje. Hier volgt een kleine samenvatting:002a_1 003b 004b_poseidon 004e_poseidon 006a_ongeregeld 007a 010a 011a 012b 014a 015 017c_adez 017l_adez 017i_adez 017j_adez 020_vlinders 021 022 023a 024d 024h 025 026b 026f 027a 027c 027e 032a 034c 039c 039f

065c_aruba_uni 065k_aruba_uni 040b_1 041_1 041e 042a 044b_pirates_en_fruits_off_the_sea 042c 044c_pirates_en_fruits_off_the_sea 044d_pirates_en_fruits_off_the_sea 045 046f_wwf 047b 048 049d 050a 051_1 053d 053e 056b 054a_american_fantasy_nos_ku_nan_tur_ta_ 054f_american_fantasy_nos_ku_nan_tur_ta_ 058_meisjes_achter_me 061a 064_feunte_di_creation 064a_feunte_di_creation 065a_aruba_uni   065e_aruba_uni

Eventjes nahijgen

Ik ben nu even aan het nahijgen. Vanmorgen hebben Jesse en Ik Hot van zijn werk opgehaald. Na een korte ronde hebben we Jesse weer naar huis gebracht. Toen was het op naar de huisarts. Het is de a.i.o. dr. Jasper de Wit, een buitengewoon aardige en kordate dokter. Die a.i.o. staat voor arts in opleiding. Hij luisterde zorgvuldig en deed wat huis, tuin en keukentestjes. Meer kan hij niet doen. Daarna belde hij naar het ziekenhuis afd. Oogheelkunde en vroeg om aanvullende info. Een huisarts kan niet alles weten. Vervolgens werd er een afspraak gemaakt. Vanwege die tumor uit het verleden ging dit bijzonder snel. We konder er al om 10.00 uur terecht!! We gingen meteen naar de bushalte, onderweg kwamen we voorbij een bakkerij en kochten daar ons ontbijt. Wat gaat dat tegenwoordig gemakkelijk. We leven inderdaad in een welvaartsmaatschappij, alleen je moet er wel het geld voor hebben. Om een lang verhaal kort te maken we er kwamen precies op tijd aan. Moesten ons even inschrijven en daarna volgde er een heel zorgvuldig onderzoek. Eerst werd er door de oogarts naar mijn ogen gekeken en daarna kreeg ik een paar oogdruppels om mijn pupillen te vergroten. Weer werd er gekeken, eerst door een arts i.o. en daarna door de arts. Eerst door het gewone apparaat dat iedereen kent, daarna werd er een loep tussen in gehouden. Vervolgens kreeg ik een paar verdovende druppels gegeven en daarop werd er een klein vergrootglas op mijn oog geplaatst en weer werd er zorgvuldig gekeken. En, gelukkig, het was niets bijzonders. Wat ik zie is “oud bloed”. We hebben allen vocht in onze ogen vanaf onze conceptie omdat in de baarmoeder de ogen worden gemaakt en daar is dat vocht voor nodig. Nu ik wat ouder wordt verdwijnt dat vocht langzamerhand uit mijn ogen en dat veroorzaakt soms kleine wondjes, soms bij de kleine bloedvaten en dat gaat dus een klein beetje bloeden, dat is wat ik nu de hele tijd zie. Over 2 weken wordt dit onderzoek over gedaan. Toch, ik schrok ervan, maar je houd je groot. Het heeft geen enkele zin om in paniek te geraken maar later ga ik toch shaken. Ik moet die spanning toch ergens laten!! Op de terugweg, hand in hand hebben we dit ook een beetje samen gedaan. Hot vertelde me later dat mijn pupillen net zo groot waren als mijn ogen. Vond hij eng. Thuis gekomen stuurde ik hem naar bed en ga hem om 5 uur wakker maken. Een beetje later dan afgesproken maar hij heeft de slaap nodig. Hij heeft last van zijn keel en er heerst “iets”. Desondanks dat we zo regelmatig kissebissen was ik ernstig blij dat hij erbij was. De lieverd!

last night this month

Toen Rose mij vanmiddag wakkermaakte was ik nog verzonken in een diepe heftige droom. Bij thuiskomst kon ik niet goed slapen omdat ik me ongerust voel over Rose. Ze heeft sinds gisterenmorgen last van een kronkelende cirkelachtige streep door haar oog. Er is niets aan te zien, maar aangezien we toch erg goed in de gaten houden of er verschijnselen zijn die de groei van de tumor in haar hoofd soms met zich mee zouden kunnen brengen, maakt dit me zorgelijk. Nadat dit verschijnsel er nog steeds was heeft Rose de huisarts gebeld en daar kunnen we morgenochtend om 08.30u terecht. Omdat dit nog niet duidelijk was vanmorgen kon ik niet slapen totdat er een afspraak gemaakt was. Het koste me veel moeite om wakker te worden, en ik voelde me niet uitgerust. Toch had ik van half tien ‘s morgens tot rond 17.00u geslapen, dus slaaptekort kan ik nauwelijks hebben. Langzamerhand tijdens een grote koffie verkeerd werd ik toch weer mens. Al voel ik me lichamelijk klote. Keelpijn, rugpijn, moe, het is maar goed dat dit het laatste nachtje is. Rose en Jesse brachten me onder een erg zwaar dreigende lucht naar het werk. Omdat er een beperkt en krap zomerrooster is blijft er van de dag en de avond behoorlijk wat werk liggen. Zodoende dat ik tot nu toe, en het is nu alweer bijna half 4 volcontinue aan de slag ben. Een van de collega’s had alle doorslagen van recepten i.p.v. verwerkt in de daarvoor bedoelde map zomaar in de oude medicatie vellen doos gegooid, en die kon ik er dus vervolgens weer uithalen en sorteren. Vervolgens de medicatie  gedaan, en dat is in deze nacht altijd veel werk. De medicatiekist komt dan altijd van de apotheek uit Delft en daar ben je een behoorlijke tijd mee zoet. Verder moest ik uitzoeken wie van de patiënten op Weekend verlof gaan, wanneer ze vertrekken, en wanneer ze terugkomen. Vervolgens moet dan ook de medicatie voor de verlofgangers uitgezet worden. Nu waren ze op de dag vergeten na te vragen of de patiënten te herinneren aan het invullen van hun verlofplannen op de verloflijst. Nu bleken deze ook op te zijn dus vrijwel niemand had zijn plannen opgeschreven. Je hebt deze gegevens ook nodig omdat je zowel de warme maaltijden aan de keuken in deze nacht moet opgeven, maar ook wat er nodig is aan brood, beleg e.d. Kortom ik ben al het uitzoeken nu behoorlijk zat, en heb een inschatting moeten maken omdat ik nu eenmaal niet midden in de nacht patiënten kan gaan wakker maken. Nee, sterker nog het is jist mijn verantwoordelijkheid om ze rustig te houden tot 07.00u. Alle drukte tot nu toe heeft er wel weer voor gezorgd dat tot nu toe de nacht voorbij is gevlogen, en heb ik tegelijkertijd weinig tijd gehad om me ongerust te maken over ons bezoekje aan de huisarts morgen. Wat verwachten we, of een doorverwijzing naar het oogziekenhuis, of de neuroloog of gelijk richting Leiden voor een MRI. Gewoon maar weer afwachten en hopen dat het meevalt. Je zou toch denken dat gezien alle ervaringen geduld opbrengen steeds gemakkelijker zou worden, maar helaas, zo werkt het kennelijk niet. Ik ga nu ook maar stoppen met schrijven, anders blijf ik op dit onzekere onderwerp terugkomen, en ik kan beter even wat anders gaan doen waardoor mijn geest zich kan verzetten. Later meer.

Geschiedenis-Gouda

Een aantal dagen geleden vertelde ik dat Rose en ik weer aan het scannen van oude foto’s en dia’s toegekomen zijn. Dit is weer zo’n moment dat Rose met volle interesse voor de TV zit en naar House kijkt. Deze serie werkt op sommige momenten op mijn irritatie spieren, vooral nu ik voor mijn laatste nachtje zit. Zodoende dat ik nu tegelijkertijd het koffieapparaat aan het ontkalken ben, en weer eens in onze foto’s gedoken ben. Zodoende laat ik iets van Gouda zien. De plaats waar ik niet geboren ben, maar waar ik wel mijn eerste 6 levensjaren heb doorgebracht, en waar mijn herinneringen beginnen op de Kleuterschool bij juffrouw Sannie en in een enorm groot huis.22_westhaven_met_postkantoor Dit huis aan de Oosthaven met een straatje ernaast, eigenlijk meer een steegje dat de Korte Nootgodstraat heet, was vroeger een klooster, en staat er al erg lang. In de tijd toen ik er woonde van 1960 tot 1966 was het postkantoor er gevestigd, waar mijn vader toen directeur werd. De eerste kelder was ook van het postkantoor. Daaronder waren nog twee kelders, ik vond dat ontzettend spannend. Tegelijkertijd heb ik bijvoorbeeld binnen op de heel erg lange en brede gang fietsen geleerd, en ook het trappenhuis was enorm. Grote brede houten trappen. Een oud collega van me Joke, die woont er vlak bij, dus ben ik pas maar weer eens een blik wezen werpen. De plafonds waren erg hoog, toen natuurlijk nog groter omdat ik zo klein was. Spelen Ik zit hier op de prachtige parket vloer, en met oma van moeders kant op de foto. Zij was in mijn herinnering altijd aan het handwerken, en later hoorde ik dat ze zelfs het borduur en het kantwerk voor de kazuifels van de paus maakte. Op de volgende foto zit ik met mijn huidige French sister op de foto op de dag van haar Heilige communiefeest.Samen_met_zusje_op_haar_communie We konden daar soms wel met zijn twintigen aan tafel zitten. Ja ik heb over het algemeen goede en fijne herinneringen aan dit huis.Ontbijten Toen we op mijn zesde weer verhuisden vond ik het kleine moderne huis waarin we toe terecht kwamen in eerste instantie maar niks. Ik had in ieder geval speelruimte te over, zowel binnens- als buitenshuis.Oef Op de foto na de indianenfoto sta ik met mijn moeder, mijn beide broers en zus zo te zien op mijn vijfde verjaardag.Ma_en_haar_kinderen  Wat een verschrikking van een broek had ik aangekregen notabene voor mijn verjaardag, hé!. Maar daar had je sowieso niets over te zeggen in die tijd. Het zal wel een kledingstuk zijn wat ik moest afdragen na mijn broers, dat heb je als jongste. Tot zover mijn blog over Gouda.

Nachtdienst 8

Ik las net bij het inloggen dat er gisteren inderdaad een stroomstoring is geweest in San Fransisco, en dat daarom Web-log er ook even uit geweest is, zonder dat er een oorzaak bekend is. Dat zullen we vast nog horen, al schijnt het in de verenigde staten met stroom, en de manier van verspreiding nogal achter te lopen. Zo ook in New Orleans vorig jaar, en overal zie je dat de stroom nog boven de grond verspreid word, en dat is natuurlijk veel kwetsbaarder dan onder de grond. Mijn collega komt zojuist de verpleegpost binnengelopen, en meldde me dat Rasmussen door de RABObank op staande voet ontslagen is omdat hij gelogen heeft over zijn verblijfplaats toe en een Urine controle was. Hij was gewoon in Italië en had gezegd dat hij in Mexico was. Ik weet langzamerhand niet meer wat ik moet denken. Het is wel een bezopen wereld geworden. Vanmiddag om 15.30u ben ik enthousiast naar beneden gekomen na het slapen en heb toch echt genoten van de afgelopen Pyreneën rit. Ook van Michael Boogert en van Rasmussen, terwijl ik eigenlijk al jaren het hele wielrengebeuren niet meer volg. Ik blijf erbij dat het een waanzinnige prestatie is om zo’n tocht te fietsen, en er wordt op alle terreinen binnen deze wereld met twee maten gemeten, en nu heeft zo’n rotbank, mijn ervaringen zijn niet zo best, en tegen mij hebben ze ook meermaals leugens verkocht, eindelijk mensen gevonden die reclame voor ze maken en nu proberen ze ineens weer Roomser dan de Paus te zijn. Ik denk dat ik morgen maar gewoon wat langer in bed blijf. Gekheid natuurlijk ik zal me door deze idioterie niet laten leiden. Deze nacht verloopt tot nu toe wel wat beter. Ik heb lekker geslapen, en gegeten, en ben daardoor gewoon minder moe. Vandaag was er nog meer positiefs ook. M’n Laptop is terug. In plaats van 3 weken hebben ze ‘m op de negende dag gerepareerd en al teruggebracht. Tot op heden functioneert ie ook zoals ook de bedoeling is. Vanavond thuis alweer begonnen met het installeren van veel programma’s, en ook dit verliep soepel. Voorlopig heb ik dus in mijn vrije tijd wel weer voldoende te doen.

Rose was ook lekker druk vandaag. Ze heeft weer een stevige portie inspiratie en is bezig met spatwerk, verf, en ideeën. Het is een vreugd om haar zo bezig te zien. Gisteren is de vergadering met het bestuur ook goed verlopen, en ze heeft dan ook besloten voorlopig deel uit te blijven maken van dit bestuur. Tevens kwam vanuit het bestuur de vraag of ik me misschien wilde gaan bezig houden met PR voor de wereldwinkel. Aangezien Rose en ik hieraan al flink deelnamen en een grote inbreng hadden, denk ik dat ik dat wel ga doen. Brieven, en advertenties schrijven, evenals misschien het starten, en beheren van een Wereldwinkelsite zou weleens een leuk vervolg kunnen zijn op web-log, en dit soort dingen ligt me wel. Dit is in ieder geval het overdenken waard, al moet ik er tegelijkertijd wel rekening mee houden dat ik niet teveel hooi op mijn vork neem. De beslissing laat ik wel weten. Voor nu vind ik het wel weer welletjes.

OR + Nachtdienst 7 deze maand

Vandaag een dubbele dienst. Vanmiddag begonnen met een zeer interessante Ondernemings raad vergadering over het voorgenomenbesluit van de Raad van Bestuur om afdeling Detox Delft, een afdeling waar ze mensen met allerlei verschillende soorten verslavingen behandelen en ook mensen met gedragsstoornissen. Wat we vanmiddag te horen kregen leek op een erg onzorgvuldig geplande sluiting, en een erg onvoorzichtige manier van met mensen omgaan die op een hele gemotiveerde manier zwaar, en heel goed werk verrichten. Het lijkt of de Raad van bestuur het management wel erg snel volgt in dit idee om over te gaan tot sluiting, terwijl er nog tal van mogelijkheden die de moeite waard zijn om in ieder geval te onderzoeken. Genoeg hierover. Ik heb zo het idee dat de vragen die we vanmiddag stelden, goed genoeg waren om uiteindelijk ook van een antwoord voorzien te worden. De OR zal toch op zijn minst een gedegen advies moeten kunnen uitbrengen over zo’n ingrijpende beslissing, met zoveel gevolgen voor de mensen op de werkvloer en voor het hele ziekenhuis.

Daarna zorgde Rose toen ik thuiskwam voor een lekker soepje, en zelf moest ik daarna al weer snel naar mijn wekelijkse afspraak bij Bert, mijn Fysiotherapeut. Na een goed voelbare behandeling ging ik huiswaarts. Rose stond bij mijn thuiskomst al klaar om met Jesse te vertrekken naar een bestuursvergadering van de Wereldwinkel. Haar stond een heftige vergadering te wachten, want er waren allerlei ontwikkelingen die hoognodig doorgesproken moesten worden. oa. het vrij onverwachtse besluit van een der medewerkers, belast met zowel winkeldiensten als de PR, om ontslag te nemen. Hierover verteld Rose misschien later meer. Ik zelf heb vervolgens eten gemaakt en lekker gegeten.

Ik was, en ben niet erg goed gehumeurd vandaag, door een samenloop van veel omstandigheden. "Hoofdreden" is het feit dat ik afgelopen avond weer de nacht in moest, terwijl ik nog maar nauwelijks ben bijgekomen van de vorige reeks. Ik schreef er al eerder over. Het feit dat dit soort diensten veel meer tol van me vraagd dan vroeger betekent dat ik een oud gevoel over me voel. Moe, achter mijn gevoel aan hobbelend, en zo meer. Verder hebben zowel Rose als ik het idee dat we wat betreft bepaalde mensen van wie we weliswaar heel veel houden eigenlijk weinig initiatieven of meegevoel kunnen verwachten. Soms leef je lang toe naar bepaalde gebeurtenissen, herdenkingen, of zaken die verdienen om gevierd te worden, die je graag wil delen, je praat hierover, deelt je ideeën, je spaart ervoor, en als er dan volledig voorbij gegaan word aan die dag, gebeurtenis, zonder een telefoontje of zonder dat er zelfs maar een gedachte………………… Dan kan ik me wel eens intens verdrietig voelen. Op dat soort momenten wil je liefst geen contact meer, of deuren dicht houden. Op dat soort momenten moet je ook vooral niet denken aan een toekomst waarbij je nog wel eens afhankelijk zou kunnen of moeten zijn van. In deze tijd waar we met zijn alle toch weer teruggeworpen worden naar, elkaar helpen, want van de overheid hoef je niks meer te verwachten. Ik moet met afgrijzen denken aan hoe armoedig deze wereld in sociaal opzicht geworden is.

Zo mijmerend in de nacht weet ik natuurlijk best dat dit de manier is om in een depressie te geraken, en aangezien dat verschijnsel door zowel Rose, als mijzelf, redelijk onderkend word, doen we er ook wel wat aan, en blijven we meestal niet te lang hangen in dit soort gevoelens, omdat dit een negatieve spiraal. Soms is het gewoon wel goed  om het even te kunnen spuien. Zo’n dagboek, als web-log helpt daar wel bij geloof ik. Het beteugeld ook het gevoel om jezelf zielig te voelen, of graag meelij te willen oproepen. Ik heb sowiezo het gevoel dat ik na deze lange dag en nacht wel goed zal kunnen slapen. Daar komt nog bij dat deze eerste nacht er al weer voor tweederde op zit, en nu dus beter te overzien is.

Zo rond half twee vannacht kreeg ik nog een telefoontje van Spinnetje die me vertelde dat web-log niet bereikbaar was, door een storing van de electriciteit in st.Fransisco. U.S.A. Nu wist ik helemaal niet dat web-log afhankelijk was van stroom uit Amerika, maar des te verbaasder was ik dat ik iets over vieren vannacht toch gewoon kon inloggen. Ik dacht eerst nog ze zullen nu toch ook nog geen overstromingen hebben daar, zoals nu en Engeland! Kennelijk zijn de problemen weer opgelost. We zullen vast nog wel horen wat het manco was. Voorlopig vind ik het wel weer even genoeg, en voor dat mijn log te saai word zo zonder in te voegen foto’s e.d. ga ik maar stoppen. Ik denk dat ik even wat te eten ga zoeken.