Afscheid en Verbetering

Vrijdag kwam er per post een overlijdensbericht. Het was een niet geheel onverwacht bericht. Het gaat over de zus van mijn Peettante. Zowel mijn Peettante Mien als mijn Peetoom Ad zijn al sinds jaren dood en ondanks dat feit hebben Rose en ik altijd contact gehouden met haar zus Trees en haar vriendin Ingrid. Tot en met de laatste Kerst wisselden we updates uit en dat was ook de reden dat we wel wisten dat het niet meer zo lang zou duren. Toch heb ik de contacten altijd als heel waardevol en warm ervaren. Ook met Ingrid, die een zeer gestudeerde vrouw is, was het contact altijd heel normaal en ook al kwamen er onderwerpen voorbij waar ik niet al te veel van begreep was het toch altijd fijn om met hen beiden te spreken. Ik vind het dan ook bijzonder trietst dat ik vandaag door mijn koorts en toestand niet naar het afscheid toe kan gaan. Wel heb ik afgelopen vrijdag direct mijn gezinsleden op de hoogte gebracht en Ingrid uitgebreid geschreven en gecondoleerd. Weer een contact uit uit de oude doos voorbij. Ik zal er in gedachten veel zijn vandaag.

Gisteren heb ik mijn eerste hoofdstuk Vervoermiddelen op facebook gezet. In dit geval het hoofdstuk Bussen A Wereldwijd vanaf 1900. Er zitten werkelijk fantastische exemplaren bij. Die maken ze tegenwoordig niet meer. En als je nu denkt dat we nu aerodynamisch bezig zijn, moet je maar eens een blik in de vijftiger jaren werpen. Ik voeg even een linkje bij. Bussen A Wereldwijd vanaf 1900

Bussen ACF Brill H-9-P SFe H9P 1938

Zo, ik ga nu eerst even met mijn baas overleggen hoe we deze week verder moeten gaan. Ik kan nog niet aan het werk gezien mijn koorts, maar de dr. had geukkig wel goed nieuw. Het enzymgehalte(het CK) in mijn bloed wat eerst tot 700 gestegen was is gezakt tot ongeveer 400. Nu daar nog de helft van en dan zit het weer op normaal niveau. Wel mag ik van hem alvast gaan zakken met de hoeveelheid Prednison. Ik heb nu dik twee weken 30mg p/d geslikt en mag nu naar twintig mg per dag. Ik hoop dat dit ook mijn gezwollen gevoel weer een beetje zal gaan normaliseren. Ik hou nu een hoop vocht vast. En nu ook maar weer zien dat ik langzaamaan weer een beetje conditie terug ga krijgen.

Voor nu vind ik het genoeg. De groeten.

M'n jochie

Er zijn van die dagen dat ik regelmatig aan hem denk. Mijn jochie dat me al jaren geleden heeft verlaten. Herinnneren, het is altijd anders. De ene keer overheerst toch verdriet, de andere keer de weemoed. Soms, hou ik mijn ogen dicht en voel hem in mijn armen. Ik ging gisteren naar Pakhuis 33 om de uitslag van de strijd te horen. Helaas, niet dus. Maar ik had een klein boekje in mijn tas gestoken om de tijd te doden tijdens het wachten. Onze journaliste, die zo af en toe schrijft vanuit Amorgos, een schoon Grieks eiland was zo vriendelijk mijn meesterwerk heen en weer te rijden en ook samen met me te zijn tijdens de uitslag. Het is een gedichtenboekje van de Indiase dichter-filosoof Rabindranath Tagore en dit gedicht maakt mij denken aan mijn verloren zoon.

Het einde

Het is tijd voor mij om te gaan, moeder! Ik ga heen.

Als je je armen uitstrekt, in de verblekende duisternis van de dageraad, naar je kindje in bed, dan zeg ik: "kindje is er niet!" Moeder ik ga heen.

Ik zal een zacht windvleugje worden en je liefkozen; ik zal de rimpels worden van het water als je baadt en en je kussen en weer kussen.

In de winderige nacht, als de regen op de bladeren klettert, dan zul je mijn gefluister horen in je bed en mijn lach zal met het weerlicht door het open venster in je kamer flitsen. Als je wakker ligt en aan je kindje denkt, laat in de nacht, dan zal ik tot je zingen vanaf de sterren: "Slaap, moeder, slaap!"

Op de dwalende manenstralen zal ik over je bed sluipen en op je boezem liggen, terwijl je slaapt.

Ik zal een droom worden en door de smalle spleet van je oogleden zal ik in de diepten van je slaap glijden en als je ontwaakt en verschrikt rondkijkt, dan zal ik als een tintelende vuurvlieg in de duisternis wegzweven.

Als bij het grote Poejafeest de kinderen van de buren komen en in het huis spelen, dan zal ik versmelten in de fluitmuziek en de hele dag kloppen in je hart.

Tantelief zal met Poejageschenken komen en vragen: "Waar is ons kindje, zuster?"

Moeder, je zult maar zachtjes zeggen: "Kindje is in mijn oogappel, in mijn lijf en in mijn ziel."

Het maakt mij stil en toch een beetje blij. Het komt uit het boekje "De wassende maan". en is geschreven in 1917. Het is oud en toch tijdloos tegelijk.

Nog twee !!

 
Lood als ballast Volledig versleten kwam ik gisteren het gebouw uit na mijn dienst. Lood Rose en Jesse kwamen me ophalen, en Rose zag en hoorde het ook direct. Ik verga van de rugpijn. Het was krankzinnig druk en ook mijn collega die vandaag 1 hele dag vrij heeft ging op zijn werkbrauwen naar huis. Zo lijkt ons hele team er aan toe. Ook gisteren was de patiënt die in slechte lichamelijke toestand verkeerd weer meermaals gevallen en aan ons de taak hem van de grond te rapen, en te verzorgen. Dit dus zonder Lood 2 enige hulpmiddelen. Dit duurt nu al zes dagen. Onverantwoord. Lood(jes) voor het vissen Ook kennisgevingen, oproepen aan leidinggevenden en artsen helpen tot op dit moment niks. Misschien dat al deze plaatjes van verschillende artikelen/gewichten van lood wat zwaar aangezet zijn maar zo voelt het ook. Dus dat is Lood voor karpervisserij ook de bedoeling. Het is maar goed dat er deze week nog maar twee werk dagen zijn, want ik weet niet hoe dit verder Lood 3 moet. Ik heb nu de patiënt in kwestie tot twee keer toe tijdens het vallen opgevangen maar een derde keer kan ik niet aan. Ik heb vandaag mijn corset weer uit de kast moeten halen en extra pijnstillers moeten nemen. Gekkenwerk niet waar? Vanmorgen ben ik met Rose per taxi al vroeg naar het Centrum Orthopedie Rotterdam vertrokken. Ze moest daar opnieuw de basis voetjes voor haar nieuw bestelde aangepaste schoenen passen. Ik geloof dat deze ook mooi gaan worden. De 26ste april zijn ze klaar. Voor nu ga ik even pitten als voorbereiding van het tweede deel van de dag. Gegroet. later meer.

Rotterdam 1946-1

Rotterdam voor 1946 1 Gisteren kregen we een Rotterdam voor 1946 2 stel foto's toegestuurd van een vriendin. Het geeft een beeld van Rotterdam zoals dit er in 1946 uitzag.

 

 

Rotterdam voor 1946 3 Zo vlak na de oorlog zijn de Rotterdam voor 1946 4 resultaten van de

 

 

 

bombardementen Rotterdam voor 1946 5 heel goed te Rotterdam voor 1946 6



 

 

zien. Rotterdam voor 1946 7 Mijn ouders leeffden hier die tijd en vertelden er veel over. Rotterdam voor 1946 8 Beeldmateriaal was er echter niet en nu

 

 

 

Rotterdam voor 1946 9 floepen overal foto's uit die tijd naar boven.

 

Rotterdam voor 1946 10 Ik vind het sowieso leuk om de

 

geschiedenis Rotterdam voor 1946 11 in te duiken.

 

 

Prachtige auto's, 


Rotterdam voor 1946 12 mooie trams,

 

lang niet alles geautomatiseerd. Rotterdam voor 1946 13 Handsloopwerkzaamheden, gesjouw,

 

Rotterdam voor 1946 14 zware industrie, ik heb besloten ook deze te delen met jullie de lezers.

Rotterdam voor 1946 16

Rotterdam voor 1946 15

Stom !!

Uitgerekend vanmorgen toen ik naar de mondhygiëniste moest kwam ik in de tram van het Marconiplein naar de Mathenesserbrug zowel een Glas als een NSU tegen. Glas 1200 1961.3 De Glas was een rood-wit autootje wat een de eerste auto's van mijn oudste broer was. Glas 1200 1961.2jpg Een piepklein wagentje, maar ik vond het wel leuk. het had iets van een speelgoedwagentje, maar ik vond het wel kicken. Ik denk dat ik een jaar of 8-9-10 was. En onze overbuurman, waar mijn vriend René de zoon van was had een NSU. Ik geloof dat deze iedee twee jaar werd ingeruild, dus we hebben in al die jaren er heel wat verschillende zien staan. die auto werd Glas 1200 1961 net als het grasveldje voor hun huis ontzettend goed onderhouden. Eigenlijk was de buurman altijd wel bezig of met een schaartje of een kantensteker met het veldje of hij was de auto aan het poetsen. Ik geloof niet dat ik hun auto ooit smerig heb gezien. En vanmorgen zag ik ze beide plotsklaps opneuw en ik had voor het eerst in tijden mijn fotocamera niet op zak. Dus maar even het internet op. Glas Old timer Dat blijkt een stuk moeilijker dan ik dacht. Ze zijn nauwelijks te downloaden en dit waren de enige drie foto's van het model wat ik zocht. Volgens mij komen ze overigens niet uit 1961 maar uit 1963, en de kleur spreekt in dit NSU Prinz geval niet erg tot de verbeelding. Ik kwam wel een Glas tegen die een stuk mooier is. De NSU 1000 Prinz is een ander verhaal. Daar zijn er nog veel meer van, dus dat was gemakkelijk, al kom je ze nauwelijks nog tegen. NSU 1000C achterzijde 1971
 Voor nu weer genoeg. Ik ga anderhalf uur naar bed, en ga me voorbereiden op mijn laatste werkdag voor drie vrije. Wauw. Daar ben ik overigens ernstig aan toe, en we gaan nog lekker uit ter ere van mijn verjaardag ook, naar Music for Drella in de Rotterdamse NSU 1000C 1971Schouwburg morgenavond. Verslag volgt vast. Gegroet