31 Juli

 
Arc of a diver (ministerie)
Ik las het stukje waar Hot mee aan het worstelen is en eerlijk, hij is er nog nooit zo open en uitgebreid over geweest. Zo merk ik dat je over een gezamelijke gebeurtenis er toch anders er tegenaan kan kijken. Zo gestrucktureerd zit dit niet in mijn hoofd. Ik zie alleen flitsen van beelden, voel soms nog het gebons van mijn hart. Terwijl Erwin werd gereanimeerd hield ik zijn voetje in mijn hand en ik geloof dat ik ook Merlijn vast hield. Zo was het voetje ijs en ijskoud, dat werd langzamerhand warmer en toen rende een man naar ons toe, bekeek alles en stopte de reanimatie waardoor het voetje weer ijskoud werd. Dat gevoel heb ik lang met me meegedragen. Daarna gingen we verder in de waan van zo'n gebeurtenis. Dit alles gebeurde in het weekend en de volgende dag waarop er weer kranten werden geschreven en gedrukt lazen we dat de redacteur het een wijze les vond om de gebeurtenis met naam en toenaam in de krant te vermelden, ik denk ook om anderen te waarschuwen. Dus kreeg ik mensen aan de lijn en de deur die het via de krant hadden vernomen. Dit alles gebeurde in de vakantietijd en vele vrienden en kennissen waren op vakantie. Ik heb toch de krant verteld dat ik het absoluut niet kon waarderen dat de naam was vermeld en dat het niet zo kies was dit te doen. Het is dan raar, je bent er wel en je bent er niet. Zo merkte ik dat je toch anders wordt benadert als moeder en dat ook daar een zekere etikette aan vast zit. Collage plak, schilder en fotowerk 2 Men stoorde zich aan het feit dat ik af en toe kon lachen. Ik denk dat ze er vanuit gaan dat hun reacties en emoties de maatstaf zijn en gaven me daardoor niet de kans mezelf te zijn. Het is nu eenmaal een feit dat ik zelden huil. Dat is me afgeleerd, maar ik had en heb er geen zin in om het hoe en waarom aan iedereen te vertellen. Dat is iets voor intimici. Ik had het gevoel dat ik op een pilaar werd gezet van het hoogste lijden en vanuit die hoogte de wereld bekeek en dat ik dus het toppunt van alle lijden verpersoonlijkte. De eenzaamheid waarnaar je dan word geduwd en wordt verplicht zien ze niet. Moet je nagaan, Hot en ik kenden elkaar toen nog net 8 maanden en het is waar, dat wat de relatie niet verbreekt maakt die alleen maar sterker. Dit gebeurde bij ons ook. Maar beiden zijn we het er nog steeds overeens; De prijs was te hoog.

De Wereld ging verder en wij stonden stil

Bisonbaai
Nu 29 jaar geleden gingen Boudewijn, een vriend van ons, Rose, Merlijn, Erwin en ik 's morgens zwemmen. het was vakantie en warm en we hadden er allemaal zin in. We pakten ons bruine dafje 33 met allerlei afbeeldingen uit mijn actietijd, en gingen naar een plek die ik had leren kennen in mijn tijd op "de Meerberg", waar ik de MBO Inrichtings Werk deed. Vaak gingen we als het warm was in de lunchpauze met een groep medestudenten naar een grindgat langs de Waal bij de Ooij. De Bisonbaai geheten in een mooie bocht van de rivier. Een prachtig poldergebied. De eerste keer dat ik er kwam wist ik niet eens waar ik moest kijken want mijn mede leerlingen trokken zonder gene hun kleding uit en gingen het water in. Dat was mijn eerste keer dat ik naakt recreërde. Dat bleek uiteindelijk een heerlijke en lekkere gewoonte die nog heel vaak navolging kreeg. Zo ook die zomervakantie. De kinderen waren ook nog klein en hadden op dat moment nog helemaal geen moeite met het naakt zwemmen. Het werd een ontzettende rotdag. We hadden hele heldere afspraken met zowel  Merlijn als Erwin, die op dat moment ook zwemles van mij kregen. Ze mochten zelfstandig tot hun knietjes in het water. Het liep daar maar langzaam af. Eigenlijk deden ze dat beide ook keurig. Op een moment was ineens Erwin uit beeld, en ik stond direct op om goed te kijken waar hij was. Het was vrij druk dus hij zou ook achter iemand kunnen staan. Dat bleek niet het geval en na vijf minuten vond ik hem zelf op nog geen meter van de kant. Hij was achterover gevallen en waarschijnlijk was hij omver gezwommen door iemand die aan het snorkelen was. Ik heb hem op zijn hoofd gehouden, over mijn schouder gelegd en hem gepoogd te laten overgeven. Aan de kant direct begonnen met reanimatie, maar omdat hij ook wat overgaf ging dat niet goed. Er kwamen direct een groepje mensen aan da de eerste hulp en reanimatie overnam en al gauw ging zijn borst weer op en neer, maar er kwam geen kleur op zijn gezicht. Naar wat later bleek waren die vier mensen die het overnamen een operatieteam uit het st. Radboud ziekenhuis die daar ook lagen te zwemmen. Op het moment dat ik uit het water kwam was Boudewijn ook gelijk gaan rennen richting de boerderij/café Oortjeshekken (dat terras daarvoor op de foto was er nog niet hoor) daar om een ambulance te bellen. Oortjeshekken Het was de tijd voor de mobieltjes. Het duurde enorm lang voordat de ambulance kwam en toen die uiteindelijk kwam was er ook al een huisarts(ook een zwemmer) die net tegen het team van het st. Radboud vertelde dat ze maar moesten stoppen omdat Erwin hersendood zou zijn. Vooral omdat de ambulance er dicht bij was had ik daar de grootst mogelijke moeite mee, en werd boos. Ik wilde gewoon niet geloven dat dit mogelijk was. Wij allen waren nog in een soort van roes. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het nu opschrijf, en het is vandaag 29 jaar geleden. Van wat er vervolgens allemaal gebeurde weet ik niet zoveel meer. Wel dat we door de politie meegenomen werden naar Beek Ubbergen en dat Erwin met de ambulance mee ging naar Nijmegen. We zijn langdurig ondervraagd en zijn ergens laat in de middag door de politie weer afgezet bij de boerderij waar onze auto geparkeerd stond. Ze hebben ons op weg naar vrienden in Arnhem waar de vader van Erwin was ook begeleid en gevolgd omdat ze bang waren dat ik niet goed zou kunnen rijden. De rest is achteraf maar een zweem van herinneringen. Wel weet ik dat er veel ongeloof, schuldgevoel, een soort van als hel rondspookte in onzer hoofden, en dat we 's avonds nog naar Zevenaar gegaan zijn, waar we werden opgevangen door andere vrienden.


Trauma Hoe kom er er zo bij om dit nu dan wel op te schrijven, ja, ik weet het eigenlijk niet. Het is een hoofdstuk in ons leven met een werkelijk Giga impact op ons leven. Ik kende Rose en de kinderen pas vanaf 3 November het jaar ervoor, dus onze relatie was nog heel pril. Inmiddels zijn we 29 jaar verder en onze relatie heeft dit en nog veel meer overleeft. We pogen deze dag al sinds die tijd altijd samen door te brengen, en meestal werkt de dienstlijstmaker mee. Eerst heeft ons leven door deze gebeurtenis stil gestaan, ik kon geen vast werk houden en deed van alles en nog wat, het was ook niet echt handig voor het afmaken van mijn studie, en nog veel meer werd er door bexefnvloed. We blowden in die tijd ook veel, maar uiteindelijk heeft het onze relatie wel ontzettend versterkt. Kom je zoiets samen door dan weet ik zo gauw niet wat er zou moeten gebeuren om die nog stuk te krijgen.

Ons leven leek ontwricht, maar al met al hebben we het gedurende de jaren toch aardig op de rails gekregen.

Zwemles heb ik nooit meer gegeven daarna en als we op vakantie gaan of iets dergelijks voorkom ik om bij al te kleine kinderen en water te zijn. Dat zijn wel factoren die nog steeds een rol spelen. Voor de rest zijn we weer met de wereld verder in beweging gekomen en daarmee meegegaan, Vallen en Opstaan met vallen en opstaan.

Het heeft ons een zet in de richting van het blijf nu maar in het Hier en Nu gegeven, en die kennis kan ik zeker nu ik mijn leven weer heb moeten omgooien en reorganiseren door mijn Chronische Spierziekte goed gebruiken. Zo zie je dat zelfs de zwaarste gebeurtenissen in je leven een plaats krijgen, en dat het leven inderdaad gewoon door gaat.


Wat een werk zo'n computer

Computer_opschonen Het behoord niet tot mijn gewone werk, en daardoor moeten zowel Rose als ik altijd weer even studeren op hoe doen we dat ook alweer? Rose haar computer deed het niet zoals ze wil(de) en zodoende wilde ze eigenlijk de hele boel formateren. Toen ik daarmee vanmiddag wilde beginnen veranderde ze van mening en wilde ze alleen alle niet gebruikte programma's verwijderen en wat nieuwe installeren. Zo hadden we Office Professional 2003 er nog opzitten terwijl we mnanden geleden al een Office 2010 voor thuis en studenten hadden gekocht. Samen draaien doen ze niet bij Rose en ze wilde de boel moderniseren. Dat is inmiddels gelukt. Verder hebben we onnodige fotoprogramma's eruit gegooid en er alleen het hoogst noodzakelijke op gelaten. Als je dan iets specifieks nodig hebt wat er niet direct op zit dan installeer je het als nog. Een goeie redenatie. Computer opschonen Zo werk ik op mijn eigen lap top ook al een hele tijd. Wat een werk. Het is net gereed en daarna zijn we samen gaan koken, of liever Rose heeft de andijvie gewassen en gesneden en ik heb vervolgens een lekkere andijviestampot met spekkies en rookworst in elkaar gedraaid. We zitten nog uit te buiken. Bepaald niet koolhydraatarm vandaag maar wel heel erg lekker. We hebben gesmuld.

Tevreden 3 Ik ben overigens heel benieuwd of Rose nu wel blogjes met foto's en of afbeeldingen kan maken op haar computer. Ze heeft het nog niet geprobeerd. Dat was stiekum haar hoofdreden voor dit karwei. Het voelt wel goed. Zo hebben we weliswaar een andere drukke invulling voor deze dag gekozen/gevonden maar wel een heel bevredigende.

Bramen plukken

Bramen plukken
Vandaag stonden we op en zagen gelijk dat het zonnetje er niet zichtbaar was. Ik ging even naar buiten voor een eerste snelle ronde met Jesse en voelde aan de temperatuur dat het geen weer was om foto's te gaan maken van het Tropische Carnaval in Rotterdam. Daar kwam nog bij dat ik gisteren nog steeds moe van mijn werk terug kwam en Rose ook veel te lang op haar benen gestaan had om vandaag weer langdurig naar buiten te gaan.

Bramen2 Onder het ontbijt hebben we dan ook besloten niet naar Rotterdam te gaan, ondanks dat dit prachtige leuke festival maar eens per jaar is, en het volgend jaar maar weer afwachten is of ik vrij ben. Na het ontbijt hebben we een emmertje gepakt en meegenomen voor de grote ronde met Jesse. Ik wist een plekje waar we ook vorig jaar in Augustus heerlijk bramen hebben kunnen plukken, en gezien het feit dat alles voor loopt t.o.v. vorig jaar dacht ik dat we daar nu al konden gaan kijken. Het is zo'n ouderwets plekje langs het spoor en ja hoor, volop bramen.

Lang nog niet rijp allemaal, maar wel gemakkelijk plukbaar. Jesse houd ook van rijp fruit. Het is raar, maar ze likt haar lippen er voor af en heeft ook heel wat braampjes en aardbeien op. Ze geniet van het feit dat ze tijdens het plukken er zo nu en dan eentje krijgt. Bramen 3 Dik anderhalf uur later waren we weer thuis. Rose zit aan de koffie met haar voeten omhoog, en ik zit even achter de computer met een kop thee. Zij met een boek, en ik met een stukje bezig, en tegelijkertijd even kijken of de foto's bruikbaar zijn. De bovenste is overigens een oude, met een blauwe lucht op de achtergrond. 

Wat we voor de rest gaan doen weten we nog niet. De boodschappen zijn in huis, en het is te gek dat Rose ook eens een zaterdagmorgen thuis is. Jesse vond het ook leuk dat ze mee uit ging vanmorgen. Misschien gaan we samen met haar computer aan de slag. Altijd meer werk dan je vooraf denkt. Jullie lezen het wel. Gegroet.

Haasje repje

Haasje Repje
Wauw, wat een tempo vanmorgen. Het bed was lekker, en een keertje draaien werd minstens drie keer, en ons hele programma liep bijna in de soep. Alles is wel gedaan, maar daar kwam een fikse tred aan te pas. Rose moet i.p.v. morgenochtend vanmiddag werken in de Wereldwinkel, want morgen en overmorgen hebben we voor onszelf gereserveerd. Zondag sowieso, omdat dit de herdenkingsdag is van Erwin. Negenentwintig jaar Herdenken geleden was het de noodlottige dag dat hij het leven liet, en sindsdien willen we deze dag altijd gezamenlijk doorbrengen. een goede en fijne gewoonte. En voor morgen hebben we nog geen vast programma, maar kunnen we kiezen. Is het mooi fotoweer dan gaan we voor het eerst in jaren weer eens naar het Tropisch Carnaval in Rotterdam, en blijft het zo donker en dreigend als nu, dan hebben we plan twee. Rose wil ook heel graag haar computer legen en opnieuw inrichten, met alleen de noodzakelijkheden. Hij functioneert niet zoals Computer herinrichten ze wil, en bijvoorbeeld stukjes schrijven met foto's erbij kan alleen op mijn computer. Ik weet overigens niet wat ze precies gedaan heeft maar ik krijg het soms wel en soms niet voor elkaar, en in dat soort zaken is Rose niet een der geduldigste.

Op andere terreinen, mijzelf betreffende bijvoorbeeld is ze soms het toonbeeld van geduld. Ze houd het inmiddels al bijna dertig jaar met me uit, en omgekeerd natuurlijk. Een kunst apart. Verder hadden we gisteren, gisterenavond, vannacht en vanmorgen een heerlijke tijd met elkaar. We hebben buitengewoon lekker gegeten, sterker nog gesmuld, een waanzinnig toetje verorberd, Smullen2 waar je het (je) maar beter af kan halen. Hebben lekker naar een dubbele aflevering van House gekeken, en ik kon me weer van ouds ergeren aan hem, maar we hadden wel lol. Vervolgens hebben we ook de markt weer met een bezoek vereerd. Jesse kreeg een lekker stuk zalm, en wij kunnen ook vooruit tot minstens dinsdag. dan kunnen we weliswaar niet samen naar de markt op de Blaak, want dan moeten we naar een definitief afscheid voor ik aan het werk moet en mogelijk gaat Rose dan alleen in de middag. Dat afscheid is gelukkig op een moment dat ik geen vrij hoef te vragen, want iets regelen met een dusdanig lage bezetting zoals bij ons nu in de vakantieperiode is nog lastiger als normaal. Het is ook op een plek dat we niets hoeven te regelen met anderen, want het is op loopafstand hiervandaan. Wel praktisch.

Nieuwsgierig naar reactie Verder hadden we gisteren al een reactie van P&O Ferries, ze hebben het stukje/de klacht gezien en beraden zich op korte termijn op een passende reactie. Ik ben benieuwd. Ik hou jullie op de hoogte. Verder ben ik nog niet echt uitgerust van de eerdere werkdagen deze week, maar meestal is het op vrijdag goed te doen, en ik voel/ben nog steeds redelijk stabiel dus niet ontevreden. De meesten zullen op verlof zijn, en ik heb het Weekend in het vooruitzicht, en dat helpt vast. Voor nu de groeten, ik ga nu even rusten. 

Kattenetage.

06 Het is alweer een hele tijd geleden, ongeveer toen we net op ons nieuwe adres kwamen wonen, dat ik schreef over de speciaal door ons gebouwde kattenverdieping, de eigen etage, het eigen kattenflatje 05 voor onze toen nog vier katten. Nu blijkt dat stukje, http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2009/09/kattenverdiepin.html zo ongeveer het meest gelezen stukje van allemaal. Ook het stukje met Knul, genaamd Knul en andere verhalen, daarboven op hun glazen kattenplafond, http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2009/09/knul-en-andere.html  07 Knul en Jesse blijkt een topper in de lezerstatistieken. Het is leuk om te zien, dat niet alleen wij van onze katten genieten, maar ook talloze kijkers. Alleen Loekie vond het geen succes, maar die had ook de grootste moeite met de hele verhuizing. De anderen blijven er van genieten. Ze slapen er, gaan er naartoe als er iets is wat ze niet zien zitten, begroeten ons bij thuiskomst, bekijken ons op het toilet, op de slaapkamer, de badkamer, en zitten er soms achter elkaar aan. In het 01 Eerste nacht dat Knul boven slaapt begin hield ik mijn hart vast of het allemaal steving genoeg was, maar dat blijkt het wel te zijn. De droom van Rose bleek een leuke om uit te werken, waar iedereen ook altijd met veel plezier naar kijkt. Ik heb het dan ook nergens anders ooit gezien. Zo hebben ze echt een eigen flatje, want Jesse, onze viervoeter kan er natuurlijk niet naar toe. daar heeft ze nog wel eens de pest in, als zij ze wil corrigeen, maar ze niet kan volgen op de weg naar boven. 

Enkelvoudig systeem

De_nullen
Speciaal voor onze geblondeerde Liburgse Held, wiens naam ik niet noem

Grote nul

NULa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er lopen veel verlichte geesten rond………..of ogenschijnlijk verlichte geesten.

Sommige van hen zijn op zoek naar volgelingen.                  

Zij hebben de woorden van Nietsche niet er harte genomen.

Deze zei:  Wat ?  Zoek je volgelingen ?  Je zou jezelf met tien,  honderd,  met duizend willen vermenigvuldigen ?     Zoek nullen !  Denk hieraan en weet dan dat elk systeem ter verlichting van de geest hooguit eenmaal werkt per individu.

uit ZEN zonder meester van Camden Benares  

Zen zonder Meester Camden Benares Nullen 2